ความเมาที่ไม่มีใครคาดคิด

"ถ้าคิดว่าการเงียบจะช่วยให้คุณรอดพ้นจากความจริงได้ ผมว่าคุณกำลังคิดผิดอย่างมหันต์เลยนะธันวา" คินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องประชุมจนแทบหายใจไม่ออก สายตาคมกริบของวิศวกรหนุ่มคู่นั้นไม่ได้ละไปจากใบหน้าของธันวาเลยแม้แต่นาทีเดียว ราวกับเขากำลังอ่านใจอีกฝ่ายผ่านรอยยับบนหน้าผากที่เกิดจากการขมวดคิ้วแน่น ธันวาสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด พยายามรักษามาดสถาปนิกผู้เยือกเย็นไว้ภายใต้กรอบแว่นสายตาที่ดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นมาถนัดตา เขาวางพิมพ์เขียวในมือลงบนโต๊ะด้วยจังหวะที่คุมได้ไม่ดีนัก เสียงกระดาษยับยู่ยี่ทำลายความเงียบนั้นจนแหลกละเอียด "ความจริงที่ว่าคุณเมาจนคุมสติไม่อยู่ในงานเลี้ยงเมื่อคืนน่ะเหรอคะ? ถ้าจะพูดถึงเรื่องนั้น ก็เชิญไปพูดที่บาร์เถอะค่ะ ที่นี่ที่ทำงาน" ธันวาตอกกลับ เสียงเรียบกริบ ทว่าหัวใจที่เต้นรำอยู่ในอกกลับไม่รักดีเท่าไหร่ "งั้นก็ไปสิ" คินกระตุกยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มแบบที่ทำให้ธันวาอยากจะเสกเขากลายเป็นเสาเข็มให้ฝังลงใต้ดินไปซะตอนนี้เลย *** ร้านอาหารกึ่งบาร์สไตล์มินิมอลถูกจองพื้นที่ไว้สำหรับงานฉลองความคืบหน้าของโครงการ ‘Lovely Room’ บรรยากาศภายในร้านเต็มไปด้วยเสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ ตัดกับความวุ่นวายของเหล่านักออกแบบและวิศวกรที่กำลังชนแก้วกันอย่างสนุกสนาน แต่สำหรับธันวาและคิน โต๊ะตัวมุมที่ห่างไกลจากกลุ่มคนคือสมรภูมิรบย่อมๆ แก้ววิสกี้ใสถูกเลื่อนมาวางตรงหน้าธันวาเป็นแก้วที่สาม โดยมีฝีมือคนตรงข้ามเป็นผู้รับผิดชอบ "คุณจะมอมเหล้าผมหรือไง?" ธันวาหรี่ตามองคนตรงข้ามที่ถอดเสื้อสูทออกเหลือเพียงเชิ้ตสีขาวพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแขนที่ดูแข็งแรงขัดกับใบหน้ากวนประสาท "ถ้ามอมแล้วทำให้คุณเลิกปั้นหน้าเป็นรูปปั้นหินได้ ผมก็ว่าคุ้มนะ" คินจิบเครื่องดื่มในมือ ดวงตาที่เริ่มปรืมนิดๆ ตามฤทธิ์แอลกอฮอล์ดูมีเสน่ห์ร้ายกาจอย่างที่ธันวาไม่เคยเห็นมาก่อน "ปากดี" "ปากดีแล้วชอบไหมล่ะ?" คินขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายสายลุยผสมกับกลิ่นจางๆ ของแอลกอฮอล์ทำเอาคนฟังหน้าร้อนผ่าว ธันวาพยายามเบนสายตาหนีไปทางพายที่กำลังเต้นแร้งเต้นกาอยู่กลางวง แต่ดูเหมือนเพื่อนรักตัวดีจะจงใจเมินเขาทั้งคู่เสียสนิท บทสนทนาเรื่องงานรื้อฟื้นโปรเจกต์ค่อยๆ เลือนหายไปแทนที่ด้วยความกรุ่นของอารมณ์ คินไม่ได้ข่มขู่เขาอีกแล้ว แต่ความใกล้ชิดที่ถาโถมเข้ามากลับอันตรายยิ่งกว่าเดิม มือหนาของคินวางพาดลงบนพนักเก้าอี้ของธันวาอย่างถือวิสาสะ "ธันวา... ตอนที่คุณเมาเมื่อคืน คุณพูดอะไรบางอย่างที่ผมว่าคุณคงลืมไปแล้ว" เสียงของคินแหบพร่าลงเล็กน้อย ธันวาชะงัก แก้วในมือสั่นไหวเล็กน้อย "ผมไม่ได้เมาขนาดนั้น" "เหรอ? งั้นที่บอกว่า ‘เกลียดความสมบูรณ์แบบที่ไม่มีคุณ’ น่ะ ผมคงหูแว่วสินะ" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าปะทะหัวใจของธันวาอย่างจัง โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน ความเย็นเยียบจากน้ำแข็งในแก้วแทบไม่มีความหมายเมื่อเทียบกับความร้อนรุ่มที่แล่นริ้วไปทั่วใบหน้า ธันวาเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาที่เคยเด็ดขาดเริ่มรวนเร "ก็แค่คำพูดของคนเมา อย่ามาถือสาหาความกับผมเลย" "แต่ผมถือ" คินโน้มตัวลงมากระซิบข้างใบหู ความใกล้ชิดนั้นทำเอาธันวากลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "และผมก็อยากให้คุณทบทวนดูอีกครั้ง... ว่าไอ้ที่ปากจัดๆ ใส่ผมน่ะ เพราะเกลียดจริง หรือเพราะแค่อยากให้ผมสนใจคุณกันแน่?" ทว่า ก่อนที่ธันวาจะได้โต้ตอบอะไรกลับไป เสียงเพลงในร้านก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงโครมครามจากทางเข้าประตู พายวิ่งหน้าตื่นเข้ามาพร้อมกับสีหน้าที่ดูเหมือนโลกกำลังจะแตก "ธันวา! คิน! หยุดสวีทกันก่อน! คุณหญิงแม่ของธันวามาที่ร้าน!" เลือดในกายของธันวาเย็นเฉียบขึ้นมาในทันที ร่างกายที่โอนเอนด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์เมื่อครู่ตื่นเต็มตา เมื่อเห็นผู้หญิงวัยกลางคนในชุดเดรสหรูหราก้าวผ่านประตูเข้ามาด้วยท่าทีดุดัน สายตาของนางกวาดมองไปทั่วร้านก่อนจะหยุดกึกที่โต๊ะของเขาทั้งสอง คินขยับตัวยืนขึ้นเต็มความสูง บังตัวธันวาไว้ครึ่งหนึ่งด้วยสัญชาตญาณปกป้องที่ธันวาเองก็คาดไม่ถึง "แม่... ทำไมถึงมาที่นี่?" ธันวาถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ผู้เป็นแม่ไม่ตอบ แต่มองไปยังมือของคินที่ยังคงวางอยู่บนเก้าอี้ของลูกชายตนเองด้วยสายตาที่เย็นชาราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำลายทุกความสัมพันธ์ที่เพิ่งก่อตัวขึ้น "ฉันคิดว่าฉันมาเตือนคุณเรื่องงาน... แต่ดูเหมือนว่าฉันจะต้องมาจัดการเรื่อง 'ขยะ' ที่คอยเกะกะทางเดินของลูกแทนสินะ" คินกระตุกยิ้มเย็น สายตาเปลี่ยนจากความเมามายกลายเป็นความดุดันที่สถาปนิกปากจัดอย่างธันวายังต้องหันมามองด้วยความตกใจ ขอบคุณที่ติดตามอ่านความรักที่กำลังสั่นคลอนของสถาปนิกและวิศวกรคู่นี้จนถึงบรรทัดนี้นะคะ