ศัตรูหัวใจ (หรือเปล่า?)

“ถ้าจะจ้องขนาดนั้น ช่วยเอากล้องส่องทางไกลมาด้วยไหมคะ เผื่อจะเห็นโครงสร้างในหัวใจเขาชัดขึ้น” น้ำเสียงเรียบเรื่อยของพายไม่ได้ช่วยให้ธันวาลดระดับความเข้มข้นของสายตาที่เขากำลังส่งตรงไปยังมุมห้องอาหารของคาเฟ่ได้เลย สถาปนิกหนุ่มขยับเนคไทสีน้ำเงินเข้มให้เข้าที่เล็กน้อย พยายามรักษาบุคลิกเนี้ยบกริบภายใต้บรรยากาศที่พุ่งทะลุจุดเดือด มือที่ถือแก้วอเมริกาโน่เย็นเริ่มบีบขอบแก้วแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่หลังมือ “ไร้สาระ พาย ฉันแค่กำลังประเมิน... โครงสร้างความสัมพันธ์ที่ผิดปกติ” ธันวาตอบโต้ด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบพอๆ กับน้ำแข็งในแก้ว ที่โต๊ะตัวนั้น คิน—วิศวกรหนุ่มมาดเซอร์ในชุดช็อปเปื้อนฝุ่นเล็กน้อย กำลังนั่งหัวเราะร่าอยู่กับหญิงสาวหน้าตาสะสวยในชุดเดรสสีครีม เธอเป็นใคร ธันวาไม่รู้จัก แต่สายตาที่เธอมองคินมันไม่ใช่แค่สายตาของเพื่อนร่วมงาน หรือเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันนาน แต่มันคือสายตาของ 'คนเคยสนิท' ที่พร้อมจะกลับมาทวงคืนพื้นที่ในชีวิตใครบางคน “การประเมินแบบไหนคะที่ต้องขมวดคิ้วจนปมตรงกลางหน้าผากจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ แบบนั้น” พายแค่นหัวเราะพลางจิบลาเต้ “ยอมรับมาเถอะว่าหวง ก็นั่นน่ะ ‘คุณวิศวกรปากเสีย’ ของคุณไม่ใช่หรือไง” “ฉันแค่รำคาญเสียงหัวเราะของเขา มันดังเกินไปจนรบกวนสมาธิในการอ่านแบบแปลน” ธันวาโกหกหน้าตาย แต่สายตาเขายังคงจดจ้องที่คินอย่างไม่ละวาง ในขณะนั้นเอง คินดูเหมือนจะรู้สึกถึงสัมผัสบางอย่าง เขาหันขวับมาทางโต๊ะของธันวาก่อนจะเบิกตากว้าง วินาทีต่อมาเขาก็ขอตัวจากหญิงสาวคนนั้นแล้วเดินตรงดิ่งมาหาธันวาด้วยท่าทางสบายๆ ตามสไตล์คนไม่แคร์โลก “อ้าว ธันวา? บังเอิญจังนะ นายก็มาแถวนี้เหรอ” คินทักทายพลางดึงเก้าอี้ที่ว่างข้างๆ ธันวามานั่งโดยไม่ขออนุญาต กลิ่นกาแฟจางๆ ผสมกับกลิ่นไม้สนที่คุ้นเคยทำเอาธันวาต้องเมินหน้าหนี “บังเอิญจนน่ารำคาญมากกว่าค่ะ” ธันวาประชดประชัน “เฮ้ๆ ใจเย็นคุณสถาปนิก นี่รินนะ เพื่อนสมัยเรียนวิศวะที่เยอรมัน พอดีเจอกันโดยบังเอิญเลยแวะทักทายหน่อย” คินพูดพลางบุ้ยปากไปทางหญิงสาวคนนั้นที่ตอนนี้เดินตามมาสมทบ รินส่งยิ้มหวานหยดมาให้ธันวา “สวัสดีค่ะ ได้ยินชื่อคุณธันวาบ่อยมากจากปากคิน เขาชอบเล่าว่ามีสถาปนิกสุดเนี้ยบที่คอยจู้จี้เรื่องโครงสร้างของเขาจนน่าปวดหัวอยู่คนหนึ่ง ไม่นึกว่าจะเจอกันตัวเป็นๆ นะคะ” ธันวาสัมผัสได้ถึงแรงปะทะบางอย่างที่แฝงมากับคำพูดนั้น สถาปนิกหนุ่มคลี่ยิ้มแบบมืออาชีพ—ยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “เหรอคะ? ดูเหมือนคินจะมีความทรงจำเกี่ยวกับผมในเชิงลบเยอะไปหน่อยนะ” “ไม่หรอกค่ะ เขาจำแม่นทุกเรื่องเกี่ยวกับคุณนั่นแหละ โดยเฉพาะเรื่องที่คุณชอบดุเขาตอนที่คำนวณคานผิด” รินหัวเราะคิกคักพลางวางมือลงบนแขนของคินอย่างสนิทสนม บรรยากาศรอบโต๊ะพลันเงียบกริบ ธันวาจ้องมองมือของรินที่วางอยู่บนท่อนแขนแข็งแรงของคิน สายตาคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัด “งั้นเหรอคะ? ดีใจนะคะที่คินยังพอจำ ‘ความผิดพลาด’ ของตัวเองได้ดี” “ธันวา... นายเป็นอะไรไป?” คินเริ่มสังเกตเห็นบรรยากาศที่คุกรุ่น เขาขมวดคิ้วมองธันวาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “นายดูแปลกๆ นะ” “ฉันปกติค่ะ เพียงแต่... ฉันมีงานด่วนต้องรีบทำต่อ พาย เราไปกันเถอะ” ธันวาลุกขึ้นยืนทันทีอย่างตัดบทโดยไม่รอคำตอบจากเพื่อนสนิท เขาก้าวเท้าฉับๆ ออกจากร้านโดยไม่หันกลับไปมอง คินรีบลุกตามมาทันที มือหนาคว้าข้อมือธันวาไว้แน่นก่อนจะถึงหน้าร้าน “เดี๋ยวสิธันวา! เป็นอะไร พูดอะไรให้มันชัดๆ สิ จะหนีไปไหน” ธันวาสะบัดข้อมือออกอย่างแรง ดวงตาคู่สวยสั่นไหวด้วยอารมณ์ที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ “หนี? ฉันไม่ได้หนีค่ะ ฉันแค่ไม่มีเวลามานั่งดูคุณรื้อฟื้นความหลังกับใครต่อใคร ฉันมีโปรเจกต์ต้องรับผิดชอบ ไม่ว่างมานั่งเล่นเป็นเพื่อนใครหรอกนะ” “รื้อฟื้นความหลังอะไรของนาย รินเขาก็แค่เพื่อนเก่า!” คินตะคอกกลับด้วยความขุ่นมัว เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมคนตรงหน้าถึงต้องโกรธจนตัวสั่นขนาดนี้ “เพื่อนเก่าหรือคนพิเศษกันแน่คะคิน!” ธันวาเผลอตะคอกกลับ น้ำเสียงที่เคยสุขุมกลับสั่นเครืออย่างห้ามไม่อยู่ “ถ้าคุณจะไปกับเขาก็ไปสิ จะมาตามฉันทำไม! เรามันก็แค่คนร่วมงานกันไม่ใช่หรือไงคะ!” คินชะงักไป วินาทีนั้นความเงียบเข้าปกคลุมรอบกายทั้งคู่ ธันวาหันหลังกลับเตรียมจะก้าวเดินต่อ แต่ทว่า... “ถ้าบอกว่าไม่ใช่แค่คนร่วมงานล่ะ?” เสียงทุ้มต่ำของคินหยุดฝีเท้าของเขาไว้ ธันวาหันกลับไปช้าๆ พบว่าคินก้าวเข้ามาประชิดตัวจนแทบจะไม่มีช่องว่างระหว่างกัน แววตาของวิศวกรหนุ่มที่ปกติจะขวานผ่าซาก บัดนี้กลับฉายแวววูบไหวและจริงจังจนน่าตกใจ “คิน... คุณพูดอะไร” คินไม่ได้ตอบคำถามนั้น มือหนาเลื่อนมาคว้าเอวของธันวาไว้แน่น ก่อนจะกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อเจอเพื่อนเก่า ฉันมาที่นี่เพราะรู้ว่านายจะอยู่ที่นี่... และคนที่ฉันสนใจจริงๆ ไม่ใช่คนที่ยืนอยู่ในร้านนั่นหรอก” ในจังหวะที่ธันวากำลังจะอ้าปากโต้ตอบ เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวออกมาจากคาเฟ่ “คิน! ลืมของไว้หรือเปล่าคะ?” ธันวาเบิกตากว้างเมื่อเห็นรินเดินตรงมาทางนี้พร้อมกับถือสมุดโน้ตเล่มหนึ่งของคินไว้ในมือ ทั้งคู่ยืนประจันหน้ากันอยู่ในระยะกระชั้นชิดในท่าทางที่ดูคลุมเครือจนยากจะอธิบาย คินยังคงไม่ปล่อยมือจากเอวของธันวา ในขณะที่รินหยุดกึกอยู่ตรงหน้าพร้อมรอยยิ้มที่ค่อยๆ จางหายไปจากใบหน้า หิมะแรกในโตเกียวหวังว่ารี้ดที่น่ารักของไรท์จะยังไม่ลืมหายใจกันนะคะ เพราะบทหน้า... ความลับที่ซ่อนอยู่ในสมุดเล่มนั้น กำลังจะเปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาลค่ะ! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนของทั้งคู่นะคะ!