พายุเข้าไซต์งาน

เสียงฟ้าร้องคำรามสนั่นจนแผ่นกระจกเทมเปอร์แก้วใสของสำนักงานชั่วคราวหน้าไซต์งานสั่นสะเทือนระรัว สายฝนกระหน่ำซัดลงมาดั่งพายุคลั่ง ลบภาพความสงบเรียบร้อยของกรุงเทพมหานครยามค่ำคืนให้จมดิ่งลงในความมืดมิดและเปียกชื้น "ถ้าโครงสร้างคานรับน้ำหนักโซน C ทรุดตัวลงมาเพราะน้ำฝนเซาะฐานรากเนื่องจากคุณคำนวณสเปกเหล็กผิดพลาดเมื่อช่วงบ่าย ฉันจะเอาไม้บรรทัด T-Square ฟาดหัวคุณเป็นคนแรกเลยค่ะคุณคิน" ธันวาเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากจอแท็บเล็ต ไอแพดโปรในมือแสดงภาพโมเดลสามมิติที่กำลังหมุนติ้วเพื่อคำนวณจุดวิกฤตของอาคาร สถาปนิกหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อขึ้นจนถึงข้อศอกเผยให้เห็นผิวเนียนละเอียด ใบหน้าเรียวสวยบึ้งตึงด้วยความเครียด ดวงตาเรียวคมฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดเมื่อโปรเจกต์รีโนเวทโรงแรมบูติกหรูมูลค่าร้อยล้านกำลังเผชิญวิกฤตธรรมชาติ คิน ซึ่งยืนพิงขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่ในชุดช่างลุยๆ เสื้อยืดสีดำสนิทแนบเนื้อชุ่มเหงื่อผสมหยดน้ำฝนเนื่องจากเพิ่งวิ่งไปตรวจความเรียบร้อยด้านนอก ไรหนวดเคราจางๆ บนใบหน้าคมเข้มทำให้เขาดูดิบเถื่อนและอันตรายยิ่งขึ้น ดวงตาคมกริบมองร่างเพรียวบางที่กำลังหัวเสียอย่างนึกสนุก มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มกวนประสาท "ถ้าคานโซน C พังลงมาจริงๆ คนแรกที่จะโดนทับไม่ใช่ผมหรอกครับ... เอ้ย, ไม่ใช่ผมหรอกค่ะคุณสถาปนิกปากจัด แต่จะเป็นปากสวยๆ ของคุณนั่นแหละที่จะไม่มีโอกาสได้มาสั่งผมอีก" คินจงใจหยอดคำพูดเย้าแหย่โดยไม่เกรงกลัวรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวอีกฝ่ายแม้แต่น้อย "นี่คุณ!" ธันวาตบโต๊ะเสียงดังลั่นจนแฟ้มเอกสารกระเด็น "ฉันจริงจังนะคะ! ไฟฟ้าสำรองดับ ปั๊มน้ำชั้นใต้ดินกำลังจะล้น เอกสารผังโครงสร้างชุดสุดท้ายก็อยู่บนคลาวด์ที่สัญญาณอินเทอร์เน็ตกำลังจะตัดเพราะพายุเข้า แล้วคุณยังมายืนยิ้มระรื่นอยู่ได้ วิศวกรสมองกลวงหรือไงคะ!" "สมองกลวงแต่กอดอุ่นนะครับ เอ้ย! กอดอุ่นนะคะ" คินแกล้งเปลี่ยนคำสรรพนามหยอกเย้าอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นดวงตากลมโตคู่สวยนั้นวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "พูดมากน่าธันวา มานี่หน่อยสิ สายตาสั้นจนมองไม่เห็นตัวเลขแรงเฉือนตรงมุมซ้ายล่างแล้วมั้ง ให้ผมช่วยดูให้ดีกว่า" ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวธันวาอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายความเป็นผู้ชายผสมกับกลิ่นฝนจางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนสถาปนิกหนุ่มถึงกับชะงัก คินโน้มตัวลงคร่อมผ่านด้านหลังเพื่อมองหน้าจอแท็บเล็ตในมือธันวา ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่แทบจะแนบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้มเนียนจนธันวาต้องกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะพายุฝนข้างนอก แต่วุ่นวายเพราะความใกล้ชิดที่ฉับพลันนี้ต่างหาก "ถอยไปไกลๆ เลยนะคุณคิน ตัวคุณเปียกชื้นจะตายอยู่แล้ว เดี๋ยวเสื้อเชิ้ตราคาแพงของฉันก็เลอะหรอก" ธันวาเอ่ยเสียงสั่น พยายามเบี่ยงตัวหนีแต่พื้นที่จำกัดทำให้หลังชนเข้ากับอกแกร่งของอีกฝ่ายเต็มแรง "กลัวเสื้อเลอะ หรือกลัวหัวใจตัวเองเต้นแรงจนผมได้ยินกันแน่ครับ... เอ๊ย, ค่ะ" คินกระซิบชิดใบหู น้ำเสียงทุ้มนุ่มเจือความเจ้าเล่ห์อย่างปิดไม่มิด มือหนาวางทับลงบนหลังมือของธันวาที่ถือแท็บเล็ตอยู่เพื่อบังคับให้เลื่อนหน้าจอไปยังจุดที่เกิดปัญหา ความอบอุ่นจากฝ่ามือที่แผ่ซ่านผ่านผิวเนื้อทำให้สสมองของธันวาขาวโพลนไปหมด ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงสายฝนที่ยังคงกระหน่ำซัดสาดสาดส่องภายนอกอาคาร ในห้องทำงานแคบๆ มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีส้มสลัวที่สะท้อนใบหน้าของคนทั้งคู่ให้ดูเย้ายวนและลึกล้ำยิ่งขึ้น ธันวาเม้มริมฝีปากแน่น สมองพยายามประมวลผลเรื่องงานแต่มือเจ้ากรรมกลับอ่อนแรงลงอย่างน่าประหลาด "ถ้า... ถ้าแก้ปัญหาจุดนี้ไม่ได้ พรุ่งนี้เราโดนผู้รับเหมาสวดแน่" ธันวาพยายามเปลี่ยนเรื่องเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง ดวงตากลมโตหลุบมองริมฝีปากของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว "งั้นก็ตั้งใจฟังผมอธิบายสครับ... เอ๊ย, สิคะคุณสถาปนิก" คินหัวเราะในลำคอเบาๆ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรดรินอยู่เหนือซอกคอขาวผ่อง "แต่ก่อนอื่น... ผมว่าเราควรเคลียร์เรื่องส่วนตัวก่อนดีกว่ามั้งครับ... เอ๊ย, ค่ะ" ธันวาตวัดสายตากลับมามองค่อนขอด "เรื่องอะไรอีกเล่า งานจะทับตายอยู่แล้วยังจะมีหน้ามาพูดเรื่องไร้สาระ..." คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อคินไม่ได้ถอยออกอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับพลิกสถานการณ์ด้วยการใช้มืออีกข้างโอบเอวสอบของธันวาเข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้น ดวงตาคมกริบที่มักจะมองด้วยความกวนประสาท บัดนี้กลับฉายแววความจริงจังและลึกล้ำจนน่ากลัว ปลายนิ้วเรียวของวิศวกรหนุ่มเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนของธันวาออกอย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่กลับสร้างแรงสั่นสะเทือนมหาศาลในอกของคนตัวเล็ก "เรื่องที่เราเถียงกันมาสิบตอนแล้วไงครับ... เอ๊ย, เถียงกันมาตลอดว่าตกลงใครจีบใครก่อนกันแน่" ธันวาเบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำรัวยิ่งกว่าเสียงพายุข้างนอก ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดด้วยความเขินอายและประหม่า "ใคร... ใครจีบคุณก่อนกัน บ้าหรือเปล่า! ปล่อยนะ!" "ไม่ปล่อย จนกว่าคุณจะยอมรับว่าเมื่อกี้... คุณแอบมองปากผม" คินยิ้มเจ้าเล่ห์ ยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหยุดเวลาไว้ในพายุฝนค่ำคืนนี้ ทว่าก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะได้ขยับเข้าใกล้กันมากกว่าเดิม เสียงเคาะประตูดังปัง! ขัดจังหวะขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างเปียกปอนของพายที่ผลักประตูเข้ามาพร้อมร่มคันใหญ่ในมือ "ไอ้ธัน! ไอ้คิน! แย่แล้วโว้ย! ท่อประปาหลักแตก น้ำทะลักเข้าชั้นหนึ่งแล้วโว้ยยย!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นไปกับเคมีสุดแซ่บของคู่กัดคู่นี้ค่ะ หิมะแรกในโตเกียวตื่นเต้นกับตอนหน้าไม่ไหวแล้วค่ะ!