คำชมที่พ่นออกมาเป็นมีด

"ถ้าขืนคุณยังวางแนวท่อตรงนี้ต่ำกว่าคานอีกแค่เซนติเมตรเดียว ฉันคงต้องแนะนำให้คุณไปซื้อหมวกกันน็อกไซส์เด็กอนุบาลมาใส่เดินตรวจไซต์งานแทนหมวกวิศวกรแล้วล่ะค่ะคุณคิน เพราะกะโหลกศีรษะหนาๆ ของคุณอาจจะไม่ได้ช่วยซับแรงกระแทกเวลาเดินชนท่อในอนาคตอันใกล้นี้" เสียงหวานใสแต่เจือกระแสเฉือดเฉือนคมกริบดังขึ้นทันทีที่ธันวาเดินก้าวฉับๆ เข้ามาในพื้นที่หน้างานโซนซี สถาปนิกหนุ่มร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนและกางเกงสแลคเข้ารูปกำลังถือม้วนกระดาษแปลนสถาปัตยกรรมในมือซ้าย นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนแผ่นกระดาษเบาๆ อย่างขัดใจ สายตาดุคมราวกับแมวเปอร์เซียหางลูบไฟจ้องเขม็งไปยังร่างสูงใหญ่ของวิศวกรโครงสร้างหนุ่มมาดเซอร์ที่กำลังยืนกอดอกพิงเสาปูนอยู่ คินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหนากระตุกยิ้มกวนประสาทตามสไตล์ผู้ชายที่ไม่เคยคิดจะยอมลงให้ใคร ร่างสูงในเสื้อยืดสีดำเซอร์ๆ กับกางเกงยีนส์ลุยงานก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวธันวาโดยไม่เว้นระยะห่างที่เหมาะสม กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นฝุ่นปูนและบุคลิกดิบเถื่อนแต่น่ามองทำให้บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน "ปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะสถาปนิก... อ้อ ที่เดินหน้าตาถมึงทึงมานี่ เพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของกะโหลกผม หรือว่าแอบเสียดายความหล่อของวิศวกรคนนี้กันแน่ครับ ถึงได้มายืนสั่งสอนผมถึงกลางไซต์งานร้อนๆ แบบนี้" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำติดตลก เจือแววตาทะ้นทะล้นที่ทำเอาธันวาอยากจะม้วนแปลนฟิวเจอร์บอร์ดฟาดหน้าหล่อๆ นั้นสักที "หลงตัวเองให้มันน้อยๆ หน่อยค่ะคุณคิน ดิฉันพูดในฐานะผู้ออกแบบที่ไม่อยากเห็นผลงานระดับมาสเตอร์พีซของตัวเองพังไม่เป็นท่าเพราะความมักง่ายของคุณต่างหาก ดูนี่สิคะ..." ธันวาสลัดความกวนประสาทออกไปชั่วขณะ นิ้วเรียวกางแบบแปลนโครงสร้างและงานระบบทับซ้อนกันบนโต๊ะสนามชั่วคราว ดวงตากลมโตฉายแววเอาจริงเอาจังจนน่าหลงใหล ความเนี๊ยบและใส่ใจในทุกรายละเอียดของสถาปนิกหนุ่มคนนี้คือสิ่งที่คินไม่มีทางปฏิเสธได้เลย แม้ว่าปากจะชอบหาเรื่องกัดกันทุกครั้งที่เจอหน้าก็ตาม วิศวกรหนุ่มโน้มตัวลงมาใกล้จนไหล่กว้างเกือบแนบชิดกับร่างโปร่ง ใบหน้าคมคายเลื่อนเข้ามาใกล้ซอกคอขาวจนธันวาต้องเกร็งตัวขยับถอยหลังหนี แต่พื้นที่แคบๆ ของโต๊ะสนามกลับทำให้เขาจนมุม กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายสายลุยตีรวนเข้ามาในโสตประสาทจนหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ "ไหน... ไหนดูซิ ว่าคุณสถาปนิกคนเก่งจะติอะไรผมได้อีก" คินเอ่ยเสียงพร่าเบาข้างใบหู ดวงตาคมกราบกรานมองสำรวจร่องรอยความตั้งใจบนกระดาษแปลนและเสี้ยวหน้าเนียนใสที่ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างนึกสนุก ธันวาเม้มริมฝีปากแน่น พยายามดึงสติกลับมาแล้วชี้ไปยังจุดที่เกิดปัญหา "ตรงนี้ค่ะ... การคำนวณน้ำหนักจุดรับแรงของคานรองรับท่อระบายน้ำทิ้ง คุณเผื่อพื้นที่เซฟตี้โซนไว้แคบเกินไป ถ้าเกิดมีแรงดันน้ำหรือการใช้งานระยะยาว โครงสร้างตรงนี้อาจจะเกิดรอยร้าวได้ง่ายๆ ซึ่งดิฉันไม่มีทางยอมให้งานของดิฉันมีรอยด่างพร้อยเด็ดขาด" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ คินไม่ได้เถียงกลับทันทีอย่างเคย ดวงตาคมเข้มเลิกมองกระดาษแปลนแล้วหันมาจ้องมองเจ้าของผลงานด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่แววตากวนประสาทหรือความดื้อรั้นแบบทุกที แต่เป็นประกายความชื่นชมที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มมุมปากและคำพูดขวานผ่าซาก "เธอเนี่ย..." คินทอดเสียงยาว ท่าทางยียวนเมื่อครู่หายวับไป เหลือเพียงความจริงจังที่แผ่ซ่านออกมาจากแววตาสีเข้ม "บางทีก็รั้นจนน่าหมั่นไส้... แต่ยอมรับเถอะว่า สายตาในการมองภาพรวมและการเก็บรายละเอียดเรื่องโครงสร้างกับความงามของเธอมันโคตรเจ๋งเลยว่ะธันวา" ธันวาชะงักกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ คำชมจากปากของคินเปรียบเสมือนอาวุธคมกริบที่พ่นออกมาพร้อมกับความจริงใจที่ไม่อาจปฏิเสธได้ มันไม่ใช่คำชมหวานเลี่ยน แต่เป็นคำชมดิบๆ ตามสไตล์วิศวกรปากร้ายที่ทำให้หัวใจของคนฟังกระตุกวูบอย่างแรง ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มขาวเนียนจนต้องรีบเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนความเขินอาย "มะ... มาพูดจาแปลกๆ อะไรตอนนี้คะใครเขาอยากฟังคำชมจากคุณกันเล่า ทำหน้าที่ของคุณให้มันดีๆ เถอะค่ะ!" ธันวาเสียงสั่นเล็กน้อย พยายามดึงกระดาษแปลนกลับมาถือไว้แน่นเพื่อกลบเกลื่อนอาการใจเต้นรัวที่ดังแข่งกับเสียงเครื่องจักรในไซต์งาน คินหัวเราะในลำคอเบาๆ กับท่าทางเก๊กขรึมที่ไม่เนียนเอาเสียเลยของคนปากแข็ง มือหนาเอื้อมไปฉวยมุมกระดาษแปลนอีกด้านไว้ ปลายด้ายความรู้สึกระหว่างทั้งคู่กำลังถูกดึงให้ตึงเปรี๊ยะ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกตัดขาดจากความวุ่นวายของคนงานก่อสร้างรอบด้าน เหลือเพียงลมหายใจอุ่นๆ และระยะห่างที่ใกล้จนเกินความจำเป็น ก่อนที่ธันวาจะได้เอ่ยปากต่อว่าอะไรเพื่อทำลายความเงียบชวนใจสั่นนี้ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางเข้าโซนซี "อ้าว... อยู่นี่กันนี่เอง นึกว่าแอบมาสวีทเคลียร์แบบแปลนกันสองต่อสองซะอีก... แหม บรรยากาศดูเข้ากันดีจังนะครับเนี่ย" พาย อินทีเรียดีไซน์เนอร์หนุ่มเพื่อนสนิทตัวแสบก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเลื้อยในมือถือแท็บเล็ตและแฟลตไดรฟ์สำหรับตรวจงาน แต่สายตากลับกวาดมองคนทั้งสองที่ยืนแนบชิดกันเกินงามด้วยรอยยิ้มล้อเลียนแบบกามเทพจำเป็น ธันวาสดุ้งสุดตัว รีบสะบัดมือออกจากแปลนแล้วถอยหลังกูดหนึ่งก้าว ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ขณะที่คินเพียงแค่หัวเราะในลำคออย่างไม่รู้สึกรู้สาแต่อย่างใด พายกวาดตามองเพื่อนสนิทที่กำลังตีหน้ายักษ์กลบเกลื่อนความเขิน ก่อนจะยกยิ้มมุมปากแล้วเอ่ยประโยคที่ทำเอาธันวาแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี "เอ้อ ธันวา... พอดีเลย ฉันเพิ่งไปคุยกับทางเจ้าของโครงการมาเมื่อกี้ เขามีคำสั่งด่วนที่สุดเปลี่ยนแผนการเดินระบบไฟทั้งหมดในโซนนี้ใหม่ และคนที่ต้องรับหน้าที่ประกบคู่กับนายในการแก้แบบครั้งนี้... ก็คือคุณคินเขาแหละจ่ะ เตรียมตัวนอนดึกด้วยกันยาวๆ ไปเลยนะเพื่อนรัก!" ธันวาเบิก1ตากว้าง หันขวับไปมองหน้าวิศวกรหนุ่มมาดเซอร์ทันที ส่วนคินกลับยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ พร้อมกับสายตากรุ้มกริ่มที่ทอดมองสถาปนิกปากเก่งด้วยความหมายลึกซึ้งที่ชวนให้ใจสั่นระทัวยิ่งกว่าเดิม (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นไปกับเคมีสุดแซ่บของคู่กัดคู่นี้ค่ะ หิมะแรกในโตเกียวตื่นเต้นกับตอนหน้าไม่ไหวแล้วค่ะ!