จังหวะหัวใจที่เริ่มผิดเพี้ยน

"ถ้าคุณยังหมุนไขควงองศานั้นพลาดอีกมิลลิเมตรเดียว ฉันจะถอดโครงสร้างเหล็กนี่ทิ้งแล้วเอาคุณไปฝังไว้ใต้คอนกรีตบล็อกแทนเสาเข็มจริงๆ ด้วยนะคะ คุณคิน" น้ำเสียงของธันวาไม่ได้ราบเรียบเหมือนตอนที่เขาตรวจแบบแปลนในห้องแอร์เย็นฉ่ำ แต่มันคือโทนเสียงต่ำลอดไรฟันที่บ่งบอกว่าความอดทนของสถาปนิกหนุ่มผู้เนี๊ยบทุกกระเบียดนิ้วกำลังเดินทางมาถึงเส้นตาย ท่ามกลางไซต์งานก่อสร้างที่ฝุ่นผงของปูนซีเมนต์ลอยเคว้งคว้างในอากาศชื้นแฉะหลังฝนตกปรอยๆ ร่างโปร่งในเสื้อเชิ้ตพับแขนจนถึงข้อศอกกำลังยืนกอดอกแน่น สายตาคมกริบมองตรงไปยังวิศวกรโครงสร้างหนุ่มมาดเซอร์ที่กำลังนั่งยองๆ งละเลียดขันน็อตตัวสุดท้ายเข้ากับคานเหล็กรับน้ำหนัก คินเงยหน้าขึ้นจากซอกโครงสร้าง ชายหนุ่มปาดเหงื่อที่ไหลย้อยลงมาตามกรอบหน้าคมคายด้วยหลังมือ เลอะคราบฝุ่นสีเทาจนดูมอมแมม แต่รอยยิ้มมุมปากกลับกวนประสาทเสียจนน่าหยิกให้เนื้อเขียว "สถาปนิกธันวาครับ... เอ่อ ไม่สิ, คุณธันวาคนสวย" คินจงใจลากเสียงยาวด้วยความหมั่นไส้ "นี่มันหน้างานจริง ไม่ใช่นางแบบเดินแบบในแคทวอล์กนะที่จะได้เป๊ะทุกมิลลิเมตร เหล็กมันมีการขยายตัวตามอุณหภูมิความร้อนเว้ย... อีกอย่าง ถ้าผมขันแน่นเกินไป โครงสร้างมันจะรับแรงเค้นไม่ได้ แล้วตึกที่คุณออกแบบให้มันโค้งเว้าเหมือนเอวนารีเนี่ย มันจะพังทลายลงมาทับหัวคุณก่อนใครเพื่อนเลยนะ" "ปากดี" ธันวาพ่นลมหายใจพรืด ก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปประชิดตัวร่างสูงที่ยังคงนั่งอยู่บนพื้นคอนกรีต "ถ้าโครงสร้างที่คุณคำนวณมันดีจริง หน้างานคงไม่เกิดปัญหาเสาเอียงสามองศาจนพายโทรมาโวยวายใส่ฉันหูชาหรอกนะคะ รู้ตัวไหมคะว่าคุณกำลังทำให้โปรเจกต์ของฉันด่างพร้อย" พาย ที่ยืนกอดแฟ้มเอกสารอยู่ห่างออกไปสามเมตรทำได้เพียงกลอกตาขึ้นฟ้าแล้วยกมือขึ้นปิดหน้าเบาๆ กามเทพจำเป็นอย่างเธออยากจะหายตัวไปจากไซต์งานนี้เสียเดี๋ยวนี้ เคมีระหว่างเพื่อนสนิทปากจัดกับวิศวกรขวานผ่าซากคู่นี้ชักจะรุนแรงเกินกว่าจะเรียกว่าการทำงานร่วมกันเสียแล้ว มันคือสงครามเย็นที่พร้อมจะระเบิดเป็นโกโก้ครั้นช์ได้ทุกเมื่อ "ก็บอกแล้วไงว่าตรงนั้นมันต้องปรับแบบ..." คินยันกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความต่างของส่วนสูงทำให้ธันวาต้องเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อสบตา ทว่าวิศวกรหนุ่มกลับไม่ได้ถอยหลังหนี เขากลับก้าวเข้าไปประชิดอีกหนึ่งก้าว จนแผงอกกว้างแทบจะแนบชิดกับลาดไหล่บางของสถาปนิกหนุ่ม กลิ่นอายเหงื่อจางๆ ผสมกับกลิ่นฝนและกลิ่นบุคลิกเฉพาะตัวของผู้ชายสายลุยโชยเข้าจมูกธันวาเต็มแรง ธันวากลืนน้ำลงคออย่างฝืนๆ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติเริ่มรัวกระหน่ำผิดเพี้ยนโดยไม่ทราบสาเหตุ ไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่มันคือแรงดึงดูดประหลาดที่สนามพลังงานรอบตัวพวกเขากำลังบีบอัดให้แคบลง "ถอยไป... คุณจะยืนเบียดฉันทำไมเนี่ย" ธันวาเอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อย พยายามดันไหล่หนาออก แต่คินกลับไวกว่า คว้าข้อมือบางที่กำลังดันอกตัวเองไว้ด้วยมือข้างเดียว รั้งเข้ามาใกล้เสียจนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ไม่ได้เบียด..." เสียงทุ้มต่ำของคินพร่าพร่าลง ดวงตาคมปลาบกวาดมองริมฝีปากเม้มแน่นของอีกฝ่ายอย่างถือวิสาสะ "แต่แค่อยากจะพิสูจน์ให้เห็นใกล้ๆ ว่า... ปากจัดๆ ของสถาปนิกคนนี้ เวลาพูดเรื่องงานกับเวลาอย่างอื่น มันน่าฟังเท่ากันไหม" บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกกดปุ่มหยุดชั่วขณะ เสียงเครื่องมือกลไกในไซต์งานไกลออกไปราวกับถูกตัดขาด ท่ามกลางโครงเหล็กเปลือยเปล่าและแสงไฟนีออนสลัวของไซท์งานยามเย็น เงาสะท้อนของคนทั้งคู่ทาบทับกันแนบแน่น ธันวานิ่งค้างไปชั่วขณะ สมองที่เคยประมวลผลแปลนอาคารได้อย่างรวดเร็วกลับขาวโพลน สติสัมปชัญญะหลุดลอยไปชั่วขณะเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของคินเลื่อนขึ้นมาสัมผัสเบาๆ ที่กรอบแก้มเนียน ปัดปอยผมที่เปียกชื้นเหงื่อออกให้อย่างอ่อนโยน—สัมผัสที่อ่อนโยนจนน่าใจหายและไม่เข้ากับบุคลิกห่ามๆ ของเจ้าตัวเลยแม้แต่น้อย "คุณ... คิน..." ธันวาหลุดเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ ดวงตากลมโตไหวระริกอย่างหาทางออกไม่เจอ ความถือดีที่เคยมีมาตลอดถูกละลายหายไปกับสัมผัสอุ่นซ่านที่ข้างแก้ม คินโน้มใบหน้าลงมาเรื่อยๆ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเหลือเพียงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดริมฝีปาก ธันวาหลับตาลงอัตโนมัติ หัวใจเต้นโครมครามรากระเบิดเวลาที่กำลังนับถอยหลัง สัญชาตญาณบอกให้ผลักไส แต่อีกใจกลับร่ำร้องให้ปล่อยเลยตามเลยไปกับจังหวะหัวใจที่เริ่มเต้นผิดเพี้ยนนี้... "แฮ่ม! ขอโทษนะคะที่ขัดจังหวะความสวีท..." เสียงกระแอมกระไอของพายดังแทรกขึ้นมาทำลายความเงียบราวกับเสียงระฆังช่วยชีวิต ธันวาสดุ้งสุดตัว ผลักร่างสูงออกห่างทันทีด้วยใบหน้าที่แดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ส่วนคินกะพริบตาปริบๆ หันไปมองเพื่อนสนิทของธันวาด้วยสายตาเสียดายแกมเคืองระคนขบขัน "พอดีมีสายด่วนจาก 'คุณนภัทร' เจ้าของโครงการติดต่อเข้ามาค่ะ..." พายชูโทรศัพท์มือถือในมือขึ้นสูง ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "เขาบอกว่าเพิ่งมาถึงหน้าไซต์งาน และกำลังเดินตรวจงานเข้ามาทางโซนโครงสร้างนี้พอดีค่ะ!" ร่างบางของธันวาชะงักกึกทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อได้ยินชื่อนั้น ทว่ายังไม่ทันที่ธันวาจะได้ตั้งตัว ฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากมุมมืดของเสาปูน พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นเคยที่เอ่ยทักทายขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย "อ้าว ธันวา... มาตรวจไซต์งานดึกดื่นขนาดนี้เชียวเหรอครับ แล้วนี่... ทำไมหน้าแดงจัง ไม่สบายหรือเปล่า?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นไปกับเคมีสุดแซ่บของคู่กัดคู่นี้ค่ะ หิมะแรกในโตเกียวตื่นเต้นกับตอนหน้าไม่ไหวแล้วค่ะ!