ความลับใต้เพดาน

เสียงประตูรถสปอร์ตคันหรูที่ปิดลงด้วยแรงเหวี่ยงพอเหมาะดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของโกดังเก่า สะเก็ดไฟจากการเจาะโครงสร้างเหล็กเมื่อครู่ยังคงค้างเติ่งอยู่บนอากาศ ก่อนที่ร่างสูงโปรดปรานของ ‘ธีร์’ เจ้าของโครงการกระเป๋าหนักจะก้าวฉับๆ เข้ามาภายในพื้นที่ก่อสร้างด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก “ธันวา... นายสติหลุดไปถึงไหนแล้ว ถึงได้ปล่อยให้งานรื้อถอนมันเลยเถิดมาถึงคานรับน้ำหนักโซนนี้ได้วะ?” เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดดังขึ้นทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาทักทาย ธันวาขมวดคิ้วมุ่น ปัดเศษฝุ่นปูนที่เกาะตามไหล่เสื้อสูทแบรนด์ดังออกอย่างไม่ใส่ใจนัก ดวงตาเรียวรีคมกริบตวัดมองเจ้าของโปรเจกต์ก่อนจะหันกลับไปจ้องมองโครงสร้างเหล็กกล้าขึ้นสนิมที่เพิ่งถูกกะเทาะผิวปูนออกจนเผยให้เห็นร่องรอยบางอย่าง “ถ้าคุณธีร์ใจเย็นแล้วหุบปากแล้วฟังผมอธิบายสักสามวินาที คุณก็จะรู้ว่าพวกเราไม่ได้สติหลุดค่ะ” ธันวาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความหยิ่งทะนงตามแบบฉบับสถาปนิกผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร “แต่โครงสร้างใต้เพดานตรงนี้ มันไม่ได้ตรงกับแปลนเก่าที่คุณให้มาตั้งแต่แรกต่างหาก” คินที่ยืนกอดอกพิงเสาปูนอยู่ไม่ไกล ส่งเสียง “หึ” ในลำคอเบาๆ อย่างนึกขัน วิศวกรหนุ่มมาดเซอร์ใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ดวงตาคมปลาบกวาดมองสีหน้าเลิกลั่กเล็กน้อยของธีร์ก่อนจะเอ่ยเสริมขึ้นด้วยน้ำเสียงขวานผ่าซากตามสไตล์ “พูดง่ายๆ ก็คือ โกดังซ่อมรถโบราณยุค 80s หลังนี้ เคยถูกต่อเติมเสริมแต่งแบบลับๆ มาก่อนที่พวกคุณจะซื้อที่ดินแปลงนี้ซะอีกค่ะคุณเจ้าของโครงการ” คินลากเสียงกวนประสาทเล็กน้อย จงใจเน้นคำว่า *‘ค่ะ’* แบบล้อเลียนธันวาที่ยืนอยู่ข้างๆ จนสถาปนิกหนุ่มต้องส่งค้อนวงใหญ่ให้อย่างหมั่นไส้ ธีร์ขยับแว่นสายตาด้วยความเครียด สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นทันตาเห็นเมื่อก้าวเข้ามาใกล้ซากปูนที่กะเทาะออก “หมายความว่ายังไง? แปลนวิศวกรรมชุดนี้ ผ่านการรับรองมาหมดแล้วนะ!” “แปลนมันก็แค่กระดาษที่วาดขึ้นตามความคาดหวังของมนุษย์ค่ะคุณธีร์ แต่ความเป็นจริงใต้เพดานนี้มันคือเหล็กกล้าผสมคาร์บอนเกรดพิเศษที่กองทัพเคยใช้ในอดีต” ธันวาถอนหายใจยาว พลางหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาสไลด์หน้าจอเพื่อแสดงภาพสแกน 3 มิติที่เพิ่งประมวลผลเสร็จ “ถ้าเราดันทุรังทุบทำลายทิ้งตามกำหนดเดิมตามที่คุณต้องการ โครงสร้างหลักทั้งหมดจะทรุดตัวลงมาทับคนงานตายยกไซต์ และเงินที่คุณลงทุนไปนับร้อยล้านก็จะกลายเป็นเศษอิฐทันที” บรรยากาศภายในโกดังเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศตัวใหญ่ที่ส่งเสียงหึ่งๆ อยู่มุมห้อง ธีร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อมองภาพจำลองการพังทลายบนหน้าจอแท็บเล็ต “แล้ว... นายจะเอายังไงต่อ? โปรเจกต์นี้มีเวลาเหลืออีกแค่สามเดือนก่อนจะถึงกำหนดเปิดตัวคอมมูนิตี้มอลล์นะธันวา!” “เราต้องรื้อแผนทั้งหมดใหม่ค่ะ” ธันวาตอบกลับทันควันโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด ดวงตาเป็นประกายด้วยความท้าทายที่ถูกจุดติดขึ้นมา “แทนที่จะรื้อถอนแล้วสร้างใหม่ เราจะเก็บโครงสร้างเหล็กดิบพวกนี้ไว้ แล้วปรับให้มันกลายเป็นจุดขายหลักของดีไซน์อินดัสเทรียลลอฟท์แบบสตรีทอาร์ต รับรองว่าปังกว่าแปลนเดิมที่คุณอยากได้เสียอีก” คินหรี่ตามองคนตัวเล็กกว่าที่กำลังยืนบัญชาการด้วยความมั่นใจ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างปิดไม่มิด วิศวกรหนุ่มยอมรับเลยว่าในเวลาที่ธันวากำลังจริงจังกับงาน สถาปนิกปากจัดคนนี้มีเสน่ห์จนน่ากลัวทีเดียว “หึ ปากเก่งชะมัด... แต่ไอเดียเข้าท่าดีนี่คุณสถาปนิก” คินเอ่ยแซ, พลางเดินเข้ามาประชิดตัวธันวาจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงคืบ กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นเหงื่อกายของผู้ชายสายลุยลอยเข้าแตะจมูกจนธันวาต้องผถดถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยความรู้สึกแปลกๆ ในอก “ถอยไปไกลๆ เลยนะคุณคิน ใครอนุญาตให้เข้ามาในระยะประชิดขนาดนี้” ธันวาเอ็ดเสียงเขียว พยายามซ่อนใบ้าร้อนผ่าวที่เริ่มลามเลียขึ้นมาถึงใบหูด้วยการยกแฟ้มเอกสารขึ้นบังหน้าอก “อ้าว ก็เห็นยืนอธิบายอยู่คนเดียว กลัวจะคอแห้งตายซะก่อนนี่คะ... ห่วงหรอกนะเนี่ย” คินจงใจหยิบยกสรรพนามที่ธันวาชอบใช้มาล้อเลียนด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ดวงตาคมกริบพินิจมองใบหน้าเนียนใสที่มีคราบฝุ่นเปื้อนอยู่เล็กน้อยอย่างนึกเอ็นดู “ใครให้ห่วง! เก็บความห่วงของคุณไปใช้กับการคำนวณโครงสร้างเหล็กข้างบนนู่นเลยไป!” ธันวาตวัดเสียงใส่ ยื่นมือผลักอกแกร่งของอีกฝ่ายให้ออกห่าง ทว่าคินกลับไม่มีทีท่าว่าจะสะเทือนแถมยังฉวยจังหวะที่ธันวาเผลอคว้าข้อมือเรียวเล็กเอาไว้มั่น ปฏิกิริยาเคมีระหว่างทั้งคู่ช่างรวดเร็วและรุนแรงราวกับปฏิกิริยาเคมีที่ถูกจุดชนวน ธีร์ที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่เงียบๆ ถึงกับกระแอมไอออกมาเบาๆ เพื่อเตือนสติคนทั้งคู่ “เอ่อ... เอาเป็นว่าฉันให้เวลาพวกนายไปแก้แปลนใหม่มาเสนอภายในสามวัน ถ้าทำไม่ได้ตามนี้ ฉันจะดึงงบลงทุนกลับครึ่งหนึ่ง!” ธีร์ประกาศกร้าวด้วยความเฉียบขาด ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับขึ้นรถสปอร์ตคันหรูแล้วขับออกไปจากโกดังด้วยความเร็วสูง ทิ้งฝุ่นตลบอบولอบอวลไว้เบื้องหลัง ความเงียบกลับมาเยือนโกดังอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับไม่เหมือนเดิม... มันอวลไปด้วยความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนเกินความจำเป็น คินยังคงกุมข้อมือของธันวาไว้หลวมๆ ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกันนิ่งท่ามกลางแสงไฟนีออนสีส้มที่สาดส่องลงมาจากโครงเหล็กด้านบน “ปล่อยได้แล้วมั้งคะคุณวิศวกร” ธันวาเอ่ยเสียงเบาลงกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัว ความถือดีเมื่อครู่มลายหายไปไหนหมดก็ไม่รู้ เหลือเพียงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะในอก “ไม่ปล่อยค่ะ... จนกว่าคุณจะยอมรับว่าเมื่อกี้ ที่ฉันช่วยสนับสนุนไอเดียคุณ มันทำให้คุณรอดตายจากเฉาก๊วยฝีมือเจ้าของโครงการ” คินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่บนพวงแก้มเนียน ธันวากลืนน้ำลายฝืดคอ หัวใจเจ้ากรรมทรยศด้วยการเต้นแรงขึ้นทุกที สัมผัสจากปลายนิ้วอุ่นของอีกฝ่ายที่แตะอยู่ตรงข้อมือราวกับแผ่ซ่านความร้อนไปทั่วร่าง ปากที่เคยจัดจ้านกลับเม้มแน่นอย่างไร้ข้อแก้ตัว และในวินาทีที่ธันวากำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยถ้อยคำเชือดเฉือนตามนิสัย เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของคินก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูจางๆ นั้นลงอย่างไม่รู้เวลากล่าว คินขมวดคิ้วด้วยความขัดใจเล็กน้อย ยอมปล่อยมือออกจากข้อมือบางอย่างเสียดาย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ เพียงแค่กวาดสายตาผ่านตัวหนังสือสั้นๆ บนหน้าจอ สีหน้าที่เคยผ่อนคลายและกวนประสาทของวิศวกรหนุ่มก็แปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดและตกใจอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ ธันวาสังเกตเห็นความผิดปกติทันที “ใครโทรมา? หน้าตาคุณถึงได้เหมือนคนเพิ่งรู้ว่าตัวเองเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายแบบนั้น” คินเงยหน้าขึ้นสบตาธันวา ชั่วขณะหนึ่งมีความลังเลฉายชัดอยู่ในแววตาคู่นั้น ก่อนที่เขาจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของสถาปนิกหนุ่มสะดุดกึก “ไม่ใช่เรื่องงาน... แต่คนที่โทรมาเมื่อกี้ แจ้งว่า ‘โครงสร้างเดิม’ ที่เราเพิ่งเจาะสำรวจไปเมื่อกี่นี้ แท้จริงแล้วถูกสร้างขึ้นทับ ‘ห้องนิรภัยลับ’ ที่บันทึกรายชื่อสถาปนิกชุดก่อนที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน... และหนึ่งในนั้น มีชื่อของพ่อคุณอยู่ด้วย” — ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ — — หิมะแรกในโตเกียว —