ดีเบตบนกองอิฐ

เสียงเหล็กเส้นข้ออ้อยขนาดใหญ่ที่ถูกโย้งลงมากระแทกกับพื้นปูนซีเมนต์ดิบๆ ดัง *เคร้ง!* สะท้อนก้องไปทั่วโครงสร้างอาคารโล่งกว้างของโซน C จนคนงานก่อสร้างหลายชีวิตถึงกับสะดุ้ง สะบัดใบหน้าหนีจากรัศมีพิฆาตของสายตาสองคู่ที่กำลังยืนเผชิญหน้ากันราวกับเสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้ "ถ้าคุณจะกรุณาถอดสมองส่วนที่คิดว่าตัวเองเป็นใหญ่ที่สุดในไซต์นี้ออกไปสักห้านาที คุณจะเห็นว่าคานตัวนี้มันรับน้ำหนักส่วนเกินไม่ได้!" ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมยิ่งกว่าใบมีดโกน ร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนลวกๆ กับกางเกงสแลคเข้ารูปก้าวเข้าไปประชิดพื้นที่อันตรายโดยไม่เกรงกลัวฝุ่นผงปูนที่ลอยคว้าง นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนแปลนกระดาษในมือดังปุกๆ อย่างเหลืออด สันจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยยามที่ดวงตากลมโตตวัดมองวิศวกรหนุ่มร่างสูงใหญ่ตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว คินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นเต็มไปด้วยความหยิ่งทะนงตามประสาผู้ชายสายลุยที่ผ่านงานหน้างานมาโชกโชน ร่างหนากำยำในชุดช็อปช่างสีเข้มก้าวเข้ามาประชิดตัวธันวาจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงแค่คืบเดียว กลิ่นบุหรี่จางๆ เจือจางกับกลิ่นเหงื่อกายชายชาติทหารลอยเข้าปะทะจมูกจนธันวาต้องเผลอกลั้นหายใจ "สถาปนิกอย่างคุณรู้อะไรเกี่ยวกับโครงสร้างรับแรงอัดวะ ธันวา? ดีไซน์สวยหรูบ้าบออะไรนั่นน่ะ มันเอาไว้หลอกพวกชอบเสพความงามในไอจี แต่ถ้าเอาตามที่คุณวาดมาเนี่ย ตึกนี้ได้กลายเป็นอนุสรณ์สถานคนตายก่อนเปิดโปรเจกต์แน่" "นี่คุณ!" ธันวาหน้าตื่นด้วยความโกรธ ดวงตาสวยเฉี่ยววาวโรจน์ขึ้นมาทันที "อย่ามาดูถูกรสนิยมแล้วก็มันสมองของฉันนะคิน! ฉันคำนวณสัดส่วนตามหลักสถาปัตยกรรมร่วมสมัยมาอย่างดี ถ้าคุณจะทุบมันทิ้งแค่เพราะขี้เกียจดัดเหล็กโครงสร้างตามแบบล่ะก็ ไปลาออกจากวิศวกรแล้วไปขับวินมอเตอร์ไซค์หน้าปากซอยซะเถอะ!" คำพูดเชือดเฉือนนั้นคมกริบจนคนงานที่กำลังแบกปูนอยู่ด้านหลังถึงกับพากันแกล้งทำเป็นก้มหน้าก้มตาทำงานหนักขึ้นเป็นสองเท่า ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะส่งเสียงกระแอม เพราะรัศมีอำมหิตระหว่าง "สถาปนิกปากจัด" กับ "วิศวกรปากร้าย" ในเวลานี้ มันร้อนระอุเสียยิ่งกว่าเตาหลอมเหล็กกลางแดดเดือนเมษายน คินไม่ตอบโต้ด้วยการตะโกนกลับ ทว่าดวงตาคมกริบสีเข้มกลับหรี่ลงพิจารณาริมฝีปากบางเฉียบที่กำลังขยับเถียงเขาฉอดๆ อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ความหงุดหงิดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดบางอย่าง—ผู้ชายบ้าอะไร ปากคอเราะร้ายเป็นไฟ แต่เวลาโกรธจนแก้มใสๆ ขึ้นสีแดงเรื่อแบบนี้ กลับทำให้หัวใจบ้าๆ ของเขากระตุกวูบได้อย่างไม่น่าเชื่อ "ปากเก่งชะมัด..." คินพึมพำเสียงต่ำลอดไรฟัน ร่างสูงก้าวรุกไล่จนธันวาต้องถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังบางไปชนเข้ากับเสาปูนเปลือย เย็นเฉียบ ธันวาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเงาร่างหนาโน้มลงมาทาบทับจนเหมือนเขาถูกกักขังไว้ในอ้อมแขนกลายๆ สติที่กำลังพุ่งพล่านด้วยความโกรธเมื่อครู่กระเจิดกระเจิงไปหมด มือบางที่ถือแปลนกระดาษเผลอขยำมันแน่นจนยับยู่ยี่ "ถอยไปนะคิน!" ธันวาเอ็ดเสียงเขียว พยายามดันแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามนั้นออกไป แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับนิ่งสนิทราวกับภูเขาหิน "ถ้าไม่ถอยล่ะ คุณจะทำไม?" คินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาคมปลาบฉายแววดื้อรั้นและประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก "จะเอาคัตเตอร์ในกระเป๋าเสื้อมากรีดคอผม หรือว่าจะฟ้องพายให้มาช่วยเคลียร์เพื่อนสนิทขี้วีนคนนี้ดีล่ะครับ คุณธันวา" "คุณมัน..." ธันวากลืนคำด่าทอทั้งหมดลงคอเมื่อจังหวะนั้นเอง... *กริ๊งงงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงระยับของธันวาแผדเสียงแหลมสูงทำลายบรรยากาศตึงเครียดลงในเสี้ยววินาที ธันวาตื่นจากภวังค์ รีบใช้มือข้างที่เป็นอิสระผลอกอกคินออกสุดแรงแล้วควักมือถือออกจากกระเป๋าเสื้อกั๊ก หน้าจอแสดงชื่อ "พาย" โชว์หราพร้อมข้อความแจ้งเตือนที่ทำให้สถาปนิกหนุ่มถึงกับหน้าถอดสี คินยืนกอดอกมองท่าทางร้อนรนนั้นด้วยความแปลกใจ ก่อนที่เขาจะสังเกตเห็นว่าดวงตากลมโตของธันวาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่นอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือบางที่ถือโทรศัพท์สั่นระริกเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยเงาขึ้นด้วยความตระหนกยามเมื่อเงยขึ้นสบตากับเขา "มีอะไร หน้าซีดเป็นไก่ต้มเชียว" คินอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ธันวาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามด้วยความรู้สึกที่ไม่ใช่แค่เรื่องงานอีกต่อไป เมื่อข้อความล่าสุดจากพายส่งตรงเข้ามาขัดจังหวะดีเบตบนกองอิฐนี้ด้วยข่าวร้ายระดับมหันตภัย— *[ธันวา! แย่แล้ว... เจ้าของโปรเจกต์ตัวจริงบินลัดฟ้ามาจากมิลานถึงสนามบินแล้ว กำลังตรงมาที่ไซต์งานตอนนี้เลย!]* และก่อนที่ธันวาจะทันได้เอ่ยปากบอกอะไร เสียงเครื่องยนต์รถสปอร์ตหรูคันใหญ่ก็แล่นเข้ามาจอดสนิทหน้าโกดังพอดี! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและคอยสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ หวังว่าจะฟินและจิกหมอนไปกับความปากแข็งของคู่กัดคู่นี้กันนะคะ!