วิศวกรผู้ไม่ยอมแพ้

"ถอยไปเลยนะ คิน!" เสียงหอบสะท้านของธันวาไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้นเลยสักนิด ในเมื่อพื้นที่ระหว่างหลังของเขากับผนังห้องประชุมกระจกฝ้า ถูกร่นระยะจนเหลือเพียงศูนย์เซนติเมตร ดวงตาเรียวรีที่มักจะเฉียบคมและเต็มไปด้วยความมั่นใจยามถอดแบบแปลน ตอนนี้กลับสั่นไหวระริก สะท้อนเงาของร่างสูงใหญ่ที่โน้มตัวลงมาครอบ หัวใจของธันวากระหน่ำเต้นรัวรากับกลองชุด ความลับที่พยายามปกปิดถูกกระชากออกมาต่อหน้าต่อตาอย่างไม่ทันตั้งตัว ลมหายใจติดขัด สมองขาวโพลนไปหมดในเสี้ยววินาทีแห่งความพ่ายแพ้ กลิ่นอายบุคลิกของวิศวกรหนุ่มมาดเซอร์คนนี้มักจะมาพร้อมกับกลิ่นหอมจาง ๆ ของกาแฟคั่วและกลิ่นฝนจากไซต์งาน มันใกล้เสียจนธันวาแทบจะลืมวิธีหายใจ "ทำไมผมต้องถอยล่ะครับ ในเมื่อคุณเป็นคนเปิดทางให้ผมเห็นเอง..." เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่ากระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่จนขนลุกชัน คินไม่ได้ถอยหนี แถมยังวางมือข้างหนึ่งทาบลงบนกระจกข้างศีรษะของสถาปนิกหนุ่ม เป็นการกักตัวแบบกลาย ๆ โดยไม่ต้องใช้แรงแม้แต่น้อย "ผมไม่ได้เปิด... อื้อ!" ธันวาเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรงเมื่ออีกฝ่ายขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ระยะห่างที่หายไปทำให้เขารับรู้ได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของอีกฝ่าย แววตาของคินไม่มีความล้อเล่นหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความจริงจังและประกายบางอย่างที่วับวามอยู่ในนั้น... ประกายของคนที่กำลังล่าเหยื่อด้วยความอดทนมานาน และตอนนี้เหยื่อก็จนมุมคาที่ "ปากเก่งนักนะคุณสถาปนิก" คินหัวเราะในลำคอเบา ๆ มุมปากหยักลึกยกยิ้มร้ายกาจ "เวลาเถียงเรื่องโครงสร้างกับผมน่ะ เสียงดังฟังชัดดีแท้ แต่ทำไมพอเป็นเรื่องหัวใจตัวเอง ถึงได้เสียงสั่นเป็นลูกนกแบบนี้ล่ะครับ" "คุณมัน..." ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงความเยือกเย็นทั้งหมดในชีวิตกลับมาเพื่อตอกกลับ แต่ภาพใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างกันแค่คืบกลับทำลายสมาธิของเขาจนราบคาบ "คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดจาต้อนผมแบบนี้นะ คิน! เราเป็นแค่พาร์ทเนอร์ในโปรเจกต์รื้อถอนนี่ ไม่ใช่..." "ไม่ใช่แค่พาร์ทเนอร์เหรอ?" คินทวนคำ เสียงทุ้มกังวานสะท้อนก้องในห้องประชุมเงียบงัน ดวงตาคมกริบกวาดมองทั่วใบหน้าเนียนที่ขึ้นสีเรื่ออย่างจงใจ "ถ้าผมเป็นแค่พาร์ทเนอร์ ทำไมคุณต้องหน้าแดงทุกครั้งที่ผมเข้าใกล้ด้วยล่ะ ธันวา" ฉ่า! ความร้อนแล่นพล่านขึ้นมาถึงใบหู ธันวาอยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด เขาเกลียดความจริงข้อนี้ที่สุด เกลียดที่ร่างกายทรยศความคิด เกลียดที่หัวใจเจ้ากรรมไม่ยอมเชื่อฟังสมองที่สั่งให้ผลักอีกฝ่ายออกไปไกล ๆ "ผมไม่ได้หน้าแดง... ห้องนี้มันร้อน!" "แอร์ปรับไว้ที่ยี่สิบสององศาเซลเซียสครับคุณธันวา" คินสวนกลับทันควันด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงแววเย้าแหย่ "หรือถ้าคุณหมายถึงความร้อนที่มาจากตัวผม... อันนี้ผมยอมรับนะ ว่าผมตั้งใจปล่อยมันออกมาให้คุณรู้สึก" ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้หน้าด้านหน้าทนเป็นที่สุด! ธันวาเม้มปากแน่น สายตาคมกวาดมองหาทางหนีทีไล่ แต่ไม่ว่าจะขยับไปทางไหน ร่างสูงก็ขยับตามมาปิดตายทุกเส้นทาง ราวกับว่าวิศวกรหนุ่มคนนี้จะไม่ยอมปล่อยให้เขาหลุดมือไปเด็ดขาดในรอบนี้ "เลิกเล่นเกมบ้า ๆ นี่สักทีคิน ผมไม่มีเวลามาเล่นขายของกับคุณ งานรีโนเวทตึกเก่าเฟสแรกยังมีปัญหาเรื่องคานรับน้ำหนักที่คุณต้องไปแก้..." "เรื่องงานผมไม่เคยบกพร่องอยู่แล้วครับ" คินตัดบท น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาราวกับพลิฝ่ามือ ดวงตาคมเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของธันวา "แต่เรื่องของคุณ... เรื่องของเรา ผมก็จะไม่ปล่อยให้มันค้างคาเหมือนกัน" คำพูดนั้นหนักแน่นและทรงพลังจนธันวาชะงักไป ความอวดดีที่มีอยู่เต็มอกเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นกอบกุมไว้จนพูดไม่ออก บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความระอุของคู่กัด กลายเป็นความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด แรงดึงดูดที่ดึงให้คนทั้งคู่เข้าหากันทีละนิดอย่างต้านทานไม่ได้ คินค่อย ๆ ลดมือลงจากกระจก เลื่อนมาแตะที่ปลายคางมนของสถาปนิกหนุ่มอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นจัดที่แตะลงมาทำให้ธันวาสสะดุ้งเฮือก แต่มือใหญ่ก็รั้งไว้ด้วยน้ำหนักที่พอเหมาะ ไม่ให้ถอยหนี แต่วางตัวให้ตั้งรับ "ปล่อย..." เสียงของธันวาเบาราวกับเสียงกระซิบ ความดุดันหายไปสิ้น เหลือเพียงความสั่นพร่าที่เจ้าตัวก็เกลียดนักหนา "ไม่ปล่อยครับ" คินตอบสั้น ๆ แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ นิ้วโป้งลูบไล้กรอบแก้วเนียนแผ่วเบา ราวกับกำลังสำรวจผลงานศิลปะชิ้นเอกที่เขาเฝ้ารอคอยมานาน "ผมอดทนฟังคุณสั่งงาน จิกกัดผมสารพัด และทำเป็นเก่งใส่มาหลายเดือนแล้ว ธันวา... ถึงเวลาที่ผมต้องทวงสิทธิ์ของผมบ้างแล้วล่ะมั้ง" "สิทธิ์อะไรของคุณ... เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย" ธันวาหลบตา มองไปที่ปกเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายแทน เพราะทนรับสายตาที่ร้อนแรงรากับไฟป่าคู่นั้นไม่ไหว "งั้นก็มาเป็นสครับ" คำพูดหน้าตาเฉยทำเอาธันวาตวัดสายตากลับมามองคุดขวิดแทบไม่ทัน "คุณพูดบ้าอะไรออกมาเนี่ย!" "ไม่ได้บ้า ผมพูดจริง" คินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีก จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนผสานเป็นจังหวะเดียวกัน "ผมรื้อถอนโครงสร้างตึกเก่าเพื่อสร้างตึกใหม่ที่ดีกว่าได้ ทำไมผมจะรื้อถอนกำแพงในใจคุณไม่ได้ล่ะ... จริงไหมครับ สถาปนิกคนเก่ง" ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองประมวลผลไม่ทันกับจังหวะรุกฆาตที่รวดเร็วและหนักหน่วงของวิศวกรหนุ่ม กำแพงที่เขาconstrucขึ้นมาป้องกันตัวเองอย่างแน่นหนากำลังถูกค้อนปอนด์ของความจริงใจและความหน้ามึนพังทลายลงทีละน้อย จนแทบไม่เหลือชิ้นดี มือเรียวที่วางอยู่ข้างลำตัวเผลอกำชายเสื้อของตัวเองแน่นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกพ่ายแพ้แผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่แปลกเหลือเกิน... มันไม่ใช่ความพ่ายแพ้ที่น่าหงุดหงิด แต่มันกลับทำให้หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก คินเห็นความลังเลและความอ่อนยวบในแววตานั้น รอยยิ้มพึงใจผุดขึ้นที่มุมปากหยัก เขาไม่อาจอดใจไหวอีกต่อไปเมื่อเหยื่อตัวแสบเริ่มจำนนต่อหัวใจตัวเอง ร่างสูงขยับเข้าไปประชิดสนิทแนบ จนไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่านได้อีก ธันวาหลับตาลงช้า ๆ เมื่อใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาเรื่อย ๆ... ระยะห่างที่ลดลงเหลือเพียงลมหายใจกั้น ทำให้สัมผัสอุ่นร้อนที่กำลังจะเกิดขึ้นใกล้เข้ามาทุกที ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างกะทันหัน ราวกับเสียงฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน! "พี่ธันวาคะ! แบλέนฟลอร์แปลนของชั้นสามที่ลูกค้าขอแก้ด่วนเสร็จยัง... อุ๊ย!" เสียงใสของพาย อินทีเรียดีไซน์เนอร์สาวเพื่อนสนิทและกามเทพตัวแสบดังทะลุประตูเข้ามา พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การเคาะขออนุญาตตามนิสัยเดิม ๆ ของเจ้าตัว! ธันวาลืมตาโพลงด้วยความตกใจสุดขีด แรงฮึดเฮือกสุดท้ายทำให้เขาใช้สองมือผลอกอกของคินเต็มแรง จนวิศวกรหนุ่มเซถอยหลังไปสองสามก้าว ภาพที่พายเห็นผ่านรอยแง้มของประตูห้องประชุม คือวิศวกรมาดเซอร์ยืนจัดเสื้อผ้าตัวเองลวก ๆ ด้วยใบหน้าเสียดายสุดขีด ส่วนสถาปนิกหนุ่มหน้าหวานยืนหอบแฮก หน้าแดงก่ำราวกับลูกตำลึงสุก ยืนชิดติดมุมห้องด้วยสภาพหัวใจที่แทบหลุดออกมานอกอก พายอ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ปากเล็ก ๆ อุทานออกมาเบาหวิวด้วยความช็อกขั้นสุด "เฮ้ย... ฉัน... ฉันเข้ามาขัดจังหวะอะไรเนี่ย!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความฟินและคอยลุ้นไปกับคู่นี้เสมอนะคะ!