ดีไซน์แห่งความรัก

"เฮ้ย... ฉัน... ฉันเข้ามาขัดจังหวะอะไรเนี่ย!" เสียงอุทานตื่นตระหนกของพายดังลั่นห้องประชุมโปรเจกต์ 'Maison de l'Ombre' จนเอกสารสถาปัตยกรรมในมือเกือบหล่นพื้น อินทีเรียร์ดีไซน์เนอร์สาวรีบยกแฟ้มขึ้นมาปิดหน้าตาตื่นราวกับเห็นผีสาง ทั้งที่ภาพตรงหน้าไม่ใช่ฉากสยองขวัญอะไรเลย—นอกจากร่างสูงโปร่งของธันวาที่กำลังยืนประชิดตัวคินจนแผ่นหลังของวิศวกรหนุ่มเกือบแนบติดกับกระดานไวท์บอร์ด และปลายจมูกของพวกเขาก็ห่างกันแค่คืบเดียว ธันวาถอนหายใจยาวพรืด เม้มริมฝีปากบางเฉียบด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะในเสี้ยววินาทีสำคัญ เขารemind ตัวเองว่าต้องรักษามาดสถาปนิกผู้เยือกเย็นและปากจัด แต่หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นโครมครามจนกล Rhythmic ซะยิ่งกว่าเสียงเครื่องตอกเสาเข็มของคินเสียอีก ร่างบางผละถอยหลังออกมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับจัดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนให้เข้าที่เข้าทางเพื่อกลบเกลื่อนรอยแดงจางๆ ที่ลามเลียขึ้นมาถึงใบหู "ถ้าสมองเธอมีเซลล์ประสาทเหลือเฟือพอ น่าจะแยกแยะได้นะพาย ว่าคนเขากำลังตรวจดีเทลงาน ไม่ใช่กำลังเล่นละครเวที" ธันวาตอกกลับเสียงเรียบ ปากก็พยายามพ่นวาจาเชือดเฉือนเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ "ตรวจดีเทลงานบ้าอะไร หน้าใกล้กันขนาดนั้น ถ้าเลยเอดจ์กระดานไวท์บอร์ดไปนิดเดียว ปากนายคงสิงเข้ากับปากนายคินไปแล้วมั้ง!" พายหรี่ตามองอย่างรู้ทัน รอยยิ้มเจ้าเลื้อยผุดขึ้นที่มุมปากก่อนจะวางแฟ้มลงบนโต๊ะประชุม "แล้วก็นะ... ฉันไม่ได้อยากเป็นก้างขวางคอความรักหรอกยะ พอดีมีเรื่องด่วน ส่งแบบแปลนโซนระเบียงให้แก้ด่วน ลูกค้าเปลี่ยนใจอยากได้สวนหินเซนผสมโมเดิร์น ฉันเลยรีบวิ่งมาบอก... แต่ดูทรงแล้ว พวกนายคงไม่ได้สนใจเรื่องสวนหินเท่าไหร่หรอกมั้ง" คินที่ยืนนิ่งเงียบมานานและปล่อยให้ธันวาเถียงกับเพื่อนสนิท ยกมือขึ้นเสยผมสีเข้มลวกๆ ดวงตาคมกริบเหลือบมองสถาปนิกตัวแสบที่ตอนนี้กำลังกอดอกทำหน้ายุ่งเป็นยุ่งตั๊กแตน "สวนหินเซนเหรอ..." คินทวนคำ เสียงทุ้มต่ำเจือแววขบขัน "ก็ดีนะ ธันวาน่าจะชอบอะไรที่มันจัดวางเป๊ะๆ ไม่มีอะไรรกหูรกตา... เหมือนเจ้าตัวไม่มีผิด" "ฉันไม่ใช่หิน แล้วก็ไม่ได้ชอบอะไรที่มันน่าเบื่อขนาดนั้นด้วย" ธันวาตวัดสายตาดุๆ ไปทางวิศวกรหนุ่ม "นายจัดการโครงสร้างฐานรากของตัวเองให้รอดก่อนเถอะคิน อย่ามาทำเป็นแซwเรื่องดีไซน์ งานโครงสร้างรอบนี้ถ้ามีเสาไหนเบี้ยวแม้แต่มิลลิเมตรเดียว ฉันจะเอาแบบแปลนฟาดหัวนายแน่" "ปากเก่งจริงนะสถาปนิกปากจัด" คินหัวเราะในลำคอ ดวงตาพราวระยับมองสำรวจคนตรงหน้าด้วยความเอ็นดูที่เจ้าตัวไม่เคยปริปากยอมรับ "กลัวว่าถึงเวลาจริง คนที่จะเอาหัวมาฟาดแบบแปลนจะไม่ใช่ฉันน่ะสิ" พายยืนกระแอมไอเบาๆ ขัดจังหวะสงครามประสาทที่มักจะแปรเปลี่ยนเป็นสนามอารมณ์ชวนจิ้นได้ทุกที "เอาล่ะๆ เลิกจีบ... หมายถึงเลิกเถียงกันสักทีเถอะค่ะคุณขา ฉันแสบตาไปหมดแล้ว ธันวา นายจะแก้แบบระเบียงทันไหม เดดไลน์ส่งพรีเซนต์ให้บอร์ดบริหารคือมะรืนนี้แล้วนะ" "ทันสิ ทำไมจะไม่ทัน" ธันวาเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี เขารemind ตัวเองว่าเขาคือสถาปนิกมือหนึ่งผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ต่อเดดไลน์ "คืนนี้ฉันจะเคลียร์โซนระเบียงให้จบ พาย... เธอไปตรวจแปลนห้องน้ำชั้นสองต่อเถอะ ส่วนนาย..." ธันวาหันไปมองคิน "กลับไปนั่งที่โต๊ะแล้วตรวจความหนาของคานรับน้ำหนักโซนนั้นซะ อย่าให้ฉันต้องเดินไปตามถึงที่" หลังจากพายขอตัวเดินบ่นพึมพำกลับไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง บรรยากาศภายในห้องประชุมก็กลับมาเงียบสงบลงอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ และแสงไฟสีส้มอมเหลืองจากโคมไฟตั้งโต๊ะสไตล์มินิมอลที่ธันวาจงใจเลือกใช้ สถาปนิกหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์ นิ้วเรียวขยับเมาส์เพื่อเปิดไฟล์งานแบบแปลน 3D ของโซนระเบียงที่กำลังเป็นปัญหา เขาจ้องมองหน้าจออยู่นาน สองคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างใช้ความคิด โจทย์คือสวนหินเซนผสมโมเดิร์น... สำหรับคนอื่น มันอาจจะเป็นแค่การวางหิน กรวด และต้นสนทัศนียภาพญี่ปุ่นธรรมดา แต่สำหรับธันวา... ทุกเส้น ทุกมุม และทุกองค์ประกอบในพื้นที่นี้ ถูกรังสรรค์ขึ้นโดยมีใครบางคนซ่อนอยู่เบื้องหลังแรงบันดาลใจ ธันวาจำได้แม่น... ในการพูดคุยโปรเจกต์เมื่อสองสัปดาห์ก่อน ตอนที่พวกเขาไปดูหน้างานจริง คินเคยยืนพิงระเบียงเหล็กสีดำตัวนั้น ทอดสายตามองออกไปรับลมยามเย็น แล้วเอ่ยปากพูดออกมาลอยๆ ด้วยน้ำเสียงที่เจือความผ่อนคลายอย่างที่หาได้ยาก *“ถ้าชีวิตจริงมันซับซ้อนนัก... ฉันก็แค่อยากมีมุมเล็กๆ ที่เงียบสงบ มีเก้าอี้ไม้สักตัวที่นั่งแล้วไม่ปวดหลัง มีต้นเมเปิ้ลญี่ปุ่นสักต้นให้ใบมันร่วงลงมาโดนหัวเล่นเวลาคิดงานไม่ออก... แค่นั้นก็หรูแล้วสำหรับวิศวกรบ้านๆ อย่างฉัน”* ตอนนั้นธันวาแกล้งทำเป็นเมิน ทำเป็นจำไม่ได้ แถมยังปากเสียใส่ไปว่า *“ฝันกลางวันหรือไงวิศวกร เก้าอี้ไม้สักราคาแพงเกินงบโปรเจกต์นี้โขอยู่ นายไปนั่งเก้าอี้พลาสติกข้างทางเถอะ เหมาะกับสภาพกว่ากันเยอะ”* แต่ทว่า... ในหน้าจอคอมพิวเตอร์ตอนนี้ ดีไซน์ที่ธันวากำลังบรรจงร่างขึ้นทีละเส้น กลับปรากฏเก้าอี้ไม้สักดีไซน์โค้งมนรับสรีระที่สั่งทำพิเศษ พื้นที่วางหินกรวดสีขาวสะอาดตาที่คำนวณระยะก้าวเดินอย่างประณีตไม่ให้สะดุด และที่สำคัญที่สุด... ตำแหน่งของต้นเมเปิ้ลญี่ปุ่นสายพันธุ์ *Katomukade* ที่มีใบสีแดงเข้มสดใส ถูกปักหมุดไว้ตรงมุมระเบียงพอดีเป๊ะ เป็นมุมที่แสงแดดยามบ่ายจะสาดส่องลงมาทอดเงาพาดผ่านเก้าอี้ไม้ตัวนั้นพอดีเป๊ะราวกับคำนวณองศาด้วยกล้องโทรทรรศน์ ธันวากดคลิกเมาส์บันทึกรายละเอียดลงไปในโมเดล 3D หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวยามที่จินตนาการภาพตอนที่คินเดินมาเห็นงานนี้ครั้งแรก... ผู้ชายปากร้ายคนนั้นจะทำหน้ายังไงนะ จะรู้ตัวไหมว่าทุกอย่างที่รังสรรค์ขึ้นมาจากความเอาใจใส่ของเขา ถูกถอดรหัสมาจากความชอบส่วนตัวของวิศวกรหนุ่มแทบทั้งสิ้น "แอบใส่ใจรายละเอียดขนาดนี้ ตั้งใจจะมัดมือชกให้ฉันถอนตัวไม่ขึ้นเลยหรือไง" เสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาธันวาสสะดุ้งสุดตัว มือรีบเลื่อนเมาส์ปิดหน้าจอโปรแกรมแทบไม่ทัน ร่างบางดีดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้หมุนจนเกิดเสียงดังเอี๊ยด หันขวับกลับไปเผชิญหน้ากับต้นตอของเสียง คินยืนกอดอกพิงขอบประตูห้องประชุมตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นพราวระยับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก รอยยิ้มแบบที่ธันวาเกลียดนักเกลียดหนา เพราะมันทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเปลือยเปล่าต่อหน้าอีกฝ่าย "นะ... นาย! เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่ให้ซุ่มให้เสียง มารยาทของวิศวกรเขาสอนให้เดินเข้าห้องคนอื่นแบบเงียบๆ เหมือนโจรหรือไงเล่า!" ธันวาแหวใส่เสียงดังเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก ใบหน้าขาวเนียนร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ คินก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว ช้าๆ แต่กดดันสายตาของสถาปนิกหนุ่มให้ถอยหลังจนสะโพชนิดติดกับขอบโต๊ะทำงาน ร่างสูงโน้มตัวลงมาเล็กน้อย กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นกระดาษเขียนแบบลอยมาแตะจมูก จนธันวาต้องกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "ฉันไม่ได้เดินเข้ามาเงียบๆ สักหน่อย... เป็นนายต่างหากที่มัวแต่เหม่อลอยคิดถึงใครบางคน จนไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าฉันเอง" คินกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มพึงพอใจ "เมื่อกี้ฉันเห็นนะ... หน้าจอคอมพิวเตอร์นั่น... ต้นเมเปิ้ลญี่ปุ่น? เก้าอี้ไม้สักสั่งทำพิเศษ? แถมมุมวางยังเป๊ะกับจุดที่ฉันเคยบ่นให้ฟังไม่มีผิดเพี้ยน..." วิศวกรหนุ่มเว้นจังหวะ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าแววตาที่มองมานั้นเต็มไปด้วยประกายความอบอุ่นที่ทำให้หัวใจของธันวากระตุกวูบ "นี่... นายแอบจำความชอบของฉันมาใส่ในงานโปรเจกต์ใหญ่ขนาดนี้เชียวเหรอ ธันวา?" ธันวาเม้มปากแน่น ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาเตาไฟมาจ่อใกล้ๆ สมองตื้อตันจนหาข้อแก้ตัวไม่ทัน มือบางพยายามดันแผงอกกว้างของอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่คินกลับยิ่งก้าวเข้ามาประชิดตัวมากขึ้นจนแทบจะไม่มีช่องว่างระหว่างกัน "ใคร... ใครเขาจำความชอบของนายกัน อย่ามามโนไปเองนะวิศวกร!" ธันวาเชิดหน้าเถียงเสียงแข็ง แม้ว่าหูทั้งสองข้างจะแดงก่ำจนลามไปถึงต้นคอแล้วก็ตาม "ฉันแค่ออกแบบตามหลักฮวงจุ้ยและสุนทรียศาสตร์สมัยใหม่ต่างหาก ต้นเมเปิ้ลมันช่วยลดความกระด้างของคอนกรีต ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับนายสักนิด!" "ปากแข็งจริงนะ..." คินหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าอยู่ข้างใบหูของธันวา ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนหน้าผากเกือบจะชนกัน แววตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่สั่นไหวระริก "ปากบอกว่าไม่เกี่ยว แต่หน้าแดงซะขนาดนี้... หรือว่าความจริงแล้ว นายไม่ได้แค่ออกแบบสวนหินให้ฉันหรอก..." คินจงใจเว้นวรรค ดึงบรรยากาศรอบตัวให้หยุดนิ่งราวกับเข็มนาฬิกาถูกหยุดเวลา ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้เอื้อnเอ่นประโยคถัดไปที่อาจทำให้หัวใจของสถาปนิกปากจัดหลุดลอยออกนอกหน้าต่าง *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูกระจกดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างของพายที่ผลักประตูพรวดเข้ามาโดยไม่รอให้อนุญาต "นี่ธันวา! เอกสารสรุปงบประมาณโซนระเบียงที่นายสั่ง... เฮ้ย! พวกนายสองคนนี่มันยังไงวะ จะสิงร่างกันอยู่แล้วเนี่ย!" คินถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเสียดายอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่ธันวาอาศัยจังหวะชุลมุนนี้ดันร่างสูงออกเต็มแรง แล้วรีบคว้าแฟ้มเอกสารในมือพายมาเปิดอ่านแก้เก้อทันที โดยไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับวิศวกรหนุ่มที่ยืนยิ้มกรุ่มกริ่มอยู่ข้างๆ ...แต่ทว่า ก่อนที่บรรยากาศจะกลับคืนสู่ความปกติ เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของธันวาคมก็แผדเสียงดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อสายเรียกเข้าที่ไม่คาดคิด—*คุณหญิงศจี* มารดาบังเกิดเกล้าของธันวา ผู้ที่ไม่เคยโทรหาลูกชายกลางดึก เว้นแต่จะมีเรื่องคอขาดบาดตายบางอย่างเกิดขึ้น ธันวากดรับสายด้วยความงุนงง แต่เพียงแค่ประโยคแรกที่ลอดออกมาจากปลายสาย ก็ทำให้เลือดในกายของสถาปนิกหนุ่มเย็นเฉียบลงทันที *"ธันวา... ลูกรีบกลับบ้านโดยด่วน ตอนนี้คุณปู่ล้มป่วยกะทันหัน... และที่สำคัญที่สุด หนูกันต์... คู่หมั้นที่หนีงานแต่งไปเมื่อปีก่อน เพิ่งกลับมาถึงเมืองไทยแล้ว"* มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาเล็กน้อย หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงเปิดแบบแปลนสวนหินเซนค้างไว้ ดับวูบลงในความมืดที่คืบคลานเข้ามา... -------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมลุ้นและฟินไปกับความปากแข็งของน้องธันวานะคะ หวังว่าจะชอบดีเทลเล็กๆ น้อยๆ ที่แอบซ่อนความคลั่งรักไว้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ! - หิมะแรกในโตเกียว