วันหยุดที่ไม่มีวันหยุด

"ถ้าคุณยังยืนทำหน้าถมึงทึงใส่กระเบื้องลายหินอ่อนแผ่นนั้นอีกสักสามวินาที ฉันจะเหมามันไปปูห้องน้ำสุนัขที่บ้านคุณซะ" ธันวาปรายตามองร่างสูงในชุดฮู้ดเซอร์ๆ ของวิศวกรโครงสร้างที่ยืนกอดอกขมวดคิ้วมุ่นอยู่หน้าโซนกระเบื้องนำเข้าจากอิตาลี น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมของคนตัวเล็กกว่าเรียกให้คินหันมาเลิกคิ้วใส่ทันที ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาฉายแววหงุดหงิดระคนเอ็นดูเล็กน้อย—เป็นความรู้สึกแปลกประหลาดที่เขาเริ่มคุ้นชินเสียแล้ว ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมาหลังจากโปรเจกต์สวนหินเซนเกือบจะล่มไม่เป็นท่าเพราะไฟดับปริศนา ความสัมพันธ์ระหว่างสถาปนิกปากจัดกับวิศวกรขวานผ่าซากก็ถูกดึงให้ขยับเข้าใกล้กันมากกว่าเดิมอย่างเลี่ยงไม่ได้ และวันนี้... วันหยุดที่ควรจะเป็นวันนอนซุกตัวใต้ผ้าห่มเพื่อชาร์จแบตฯ ร่างกาย กลับถูกแปรสภาพเป็น "เดตบังคับ" ขนาดย่อมๆ ท่ามกลางโชว์รูมวัสดุก่อสร้างและตกแต่งภายในสุดหรูบนถนนเลียบทางด่วน "ปากเก่งจริงนะสถาปนิก... กระเบื้องแผ่นละเป็นหมื่น จะเอาไปให้หมาเหยียบเล่นรึไง" คินแค่นหัวเราะในลำคอ ขายาวก้าวเข้ามาประชิดจนธันวาต้องถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางตัวอย่างกระเบื้อง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นฝุ่นจางๆ จากไซต์งานลอยเข้ามาแตะจมูก ปลุกสัญชาตญาณการป้องกันตัวของธันวาให้ทำงานทันที "ถ้าไม่อยากให้หมาเหยียบ ก็เลือกให้มันดีๆ สิคะ คุณคิน นี่เราเดินวนดูโซนกระเบื้องมาสามรอบแล้วนะ คุณคิดว่าเวลาฉันมีค่าเป็นศูนย์หรือไง" ธันวาเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาคู่สวยตวัดมองอย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ในตอนนี้จะทำให้หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะไปหลายริกเตอร์ก็ตาม "ก็ผมเลือกไม่เป็นนี่ ให้สถาปนิกคนเก่งช่วยเลือกหน่อยสิครับ... หรือว่ามัวแต่เอาสายตาพิฆาตมาจิกผม จนลืมมองว่าอันไหนมันเข้ากับแบบแปลนที่คุณร่างไว้" คินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้น ลมหายใจอุ่นร้อนปะัดผ่านพวงแก้มเนียนจนธันวาต้องเม้มปากแน่น ปลายนิ้วเรียวที่ถือแท็บเล็ตอยู่เผลอกำขอบจอจนข้อต่องอขาว ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้อันตรายต่อสุขภาพหัวใจยิ่งกว่าแปลนโครงสร้างที่คำนวณพลาดเสียอีก "ถอยไปเลยนะ คุณคิน ยืนเบียดอยู่ได้ คนอื่นมองหมดแล้ว" ธันวาเอ็ดเสียงเขียว พร้อมกับใช้ศอกสะกิดเบาๆ ที่ซี่โครงของอีกฝ่าย แม้จะไม่ได้แรงพอให้เจ็บ แต่ก็ทำให้คินยอมผถอยร่นออกไปอย่างนึกสนุก มุมปากหนายกยิ้มร้ายกาจราวกับผู้ชนะที่ต้อนเหยื่อจนมุมได้สำเร็จ "ใครมอง? ไหน... ไม่มีใครสนใจเราหรอก เขาก็มัวแต่เลือกของเขาอยู่" คินกวาดสายตามองไปรอบๆ โชว์รูมกว้างขวาง ก่อนจะหันกลับมาจ้องนัยน์ตาคู่สวยที่ฉายแววค้อนควับ "ว่าแต่... เลือกกระเบื้องเสร็จแล้ว ไปหาอะไรกินกัน ผมหิวแล้ว" "นี่ฉันมาทำงานกับคุณ หรือมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กกันแน่เนี่ย..." ธันวาบ่นพึมพำ แต่ก็ยอมหมุนตัวเดินนำไปยังโซนถัดไป—โซนสุขภัณฑ์และห้องน้ำที่ขึ้นชื่อเรื่องความซับซ้อนของระบบท่อและดีไซน์ การเดินเลือกวัสดุในวันนี้ดำเนินไปภายใต้บรรยากาศที่กึ่งทะเลาะกึ่งหยอกล้อ ตลอดสองชั่วโมงเต็ม ธันวาทำหน้าที่เป็นมันสมองในการคัดสรรทุกรายละเอียด ขณะที่คินรับบทเป็น "แบกหาม" จำยอมที่คอยถือตัวอย่างกระเบื้องและแค็ตตาล็อกเล่มหนาเตอะเดินตามต้อยๆ ไม่มีปริปากบ่น แม้ปากจะคอยหยอกเย้ากวนประสาทอยู่ตลอดเวลา แต่สายตาที่คินใช้มองแผ่นหลังบางที่กำลังตั้งอกตั้งใจอธิบายเรื่องการรับน้ำหนักของสุขภัณฑ์นั้น กลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความใส่ใจที่ถูกซ่อนไว้ใต้ท่าทีดิบเถื่อน จนกระทั่งพวกเขาเดินมาหยุดอยู่ที่โซนห้องครัวบิลท์อินตัวอย่าง ซึ่งจัดแสดงเคาน์เตอร์หินแกรนิตสีดำสนิทตัดกับชุดครัวสแตนเลสสตีลลุคโมเดิร์น ธันวาหยุดยืนนิ่งอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์นั้น ดวงตาคู่สวยทอดมองการจัดวางอุปกรณ์ต่างๆ ด้วยความเหม่อลอยชั่วขณะ ภาพในหัวย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืนก่อน—หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ดับวูบลงในความมืด และข้อความปริศนาที่ส่งตรงเข้ามายังโทรศัพท์มือถือของเขา... ข้อความที่ทำให้มือเรียวสั่นเทาและหัวใจกระตุกวูบ *(“ระวังตัวไว้ให้ดี สถาปนิก... ของที่พังไปแล้ว ต่อให้ซ่อมยังไงก็ไม่มีวันเหมือนเดิม”)* ความเย็นเยียบจากแผ่นหินแกรนิตตรงหน้าคล้ายจะแทรกซึมเข้ามาถึงปลายนิ้ว ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความเครียดที่สะสมมาหลายวันเริ่มกัดกินสมาธิ จนกระทั่งสัมผัสอุ่นจัดที่วางลงบนลาดไหล่เบาๆ ดึงเขาให้หลุดออกจากภวังค์ "ธันวา..." เสียงทุ้มต่ำที่เรียกชื่อเขาอย่างจริงจังไร้ซึ่งความกวนประสาท ทำเอาธันวาต้องสะดุ้งเล็กน้อย หันกลับไปสบตากับคินที่ยืนอยู่ใกล้เสียจนแผ่นอกกว้างแทบจะแนบชิดกับร่างของตน แววตาคมกริบคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความขี้เล่นเหลืออยู่เลย มีเพียงความห่วงใยที่ฉายชัดออกมาอย่างปิดไม่มิด "คุณ... เป็นอะไรตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ ตั้งแต่อยู่ที่โซนกระเบื้องแล้ว สีหน้าคุณไม่ค่อยดีเลย" คินเอ่ยถามเสียงเบา มือหนาเลื่อนขึ้นมาสัมผัสกรอบหน้าเนียนอย่างถือวิสาสะ นิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ ที่พวงแก้มใสเพื่อสำรวจความผิดปกติ ธันวาชะงักงัน หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน เขารีบเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนความหวั่นไหว แต่ก็ถูกมือใหญ่ประคองคางให้หันกลับมาสบตาตรงๆ "ฉัน... ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ แค่พักผ่อนน้อย..." ธันวาพยายามเค้นเสียงให้ปกติที่สุด แต่ดูเหมือนจะตบตาคนช่างสังเกตอย่างคินไม่ได้เลย "โกหกไม่เนียนเลยนะสถาปนิกปากจัด" คินถอนหายใจยาว แววตาดุดันขึ้นเล็กน้อยราวกับไม่พอใจที่เห็นคนตรงหน้าฝืนตัวเอง "มีอะไรทำไมไม่บอก? หรือไอ้เรื่องโปรเจกต์สวนหินนั่นมันมีปัญหามากกว่าที่คุณยอมรับหึ?" ธันวานิ่งเงียบ เม้มริมฝีปากแน่นอย่างชั่งใจ เขากำลังคิดว่าควรจะบอกเรื่องข้อความขู่คุกคามนั่นดีไหม หรือควรจะเก็บมันไว้แบกรับคนเดียวเหมือนทุกที แต่ก่อนที่ริมฝีปากจะได้ขยับเอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดออกมา... เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกั๊กของธันวาก็ดังขึ้น "ติ๊ด!" แหลมสูงบาดแก้วหู ทั้งคู่ชะงัก คินหรี่ตาลงทันทีด้วยสัญชาตญาณอันตราย ธันวาหน้าถอดสี รีบควักโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า หน้าจอสว่างวาบขึ้นท่ามกลางแสงไฟสลัวของโชว์รูม เผยให้เห็นข้อความใหม่ที่เพิ่งส่งตรงเข้ามาสดๆ ร้อนๆ *[รูปถ่ายภาพถ่ายมุมสูงของโชว์รูมวัสดุก่อสร้างแห่งนี้ ในขณะที่พวกเขากำลังยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว]* พร้อมกับข้อความสั้นๆ ด้านล่างภาพที่ทำเอาเลือดในกายเย็นเฉียบ—— *(“เลือกวัสดุให้สนุกนะ... เพราะอีกไม่นาน นายจะได้ใช้มันเป็นที่ซ่อนศพของตัวเอง”)* ธันวาหน้าซีดเผือด มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริกจนแทบจะควบคุมไม่อยู่ ลมหายใจสะดุดกкаค้างในลำคอ คินที่ชะโงกหน้ามามองหน้าจอพร้อมกัน ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนที่ประกายตาจะแปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราดยามเมื่อขากรรไกรขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน เพล้ง! เสียงฝีเท้าหนักหน่วงของใครบางคนดังขึ้นจากมุมมืดหลังเสาต้นใหญ่ห่างออกไปไม่ถึงสิบเมตร เงาร่างสูงใหญ่ในชุดฮู้ดสีดำสนิทพุ่งพรวดถอยหลังเข้ามุมอับและกำลังจะวิ่งหนีหายไปในความซับซ้อนของโชว์รูม! "ไอ้เวรเอ๊ย!" คินสบถลั่นด้วยความเดือดดาล สัญชาตญาณดิบของวิศวกรหนุ่มสายลุยทำงานเร็วกว่าความคิด เขากระชากข้อมือบางของธันวาให้เข้ามาหลบอยู่ด้านหลังทันที พร้อมกับพุ่งทะยานออกตัวไล่ล่าเงาดำนั้นอย่างไม่คิดชีวิต! "คิน! อย่าไปนะ—!" ธันวาหวีดร้องเรียกชื่ออีกฝ่ายสุดเสียง หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นร่างสูงหายลับไปในความมืดของมุมจัดแสดงสินค้าชั้นใน! ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและลุ้นระทึกไปด้วยกันนะคะ! (หิมะแรกในโตเกียว)