รุ่งอรุณหลังคืนข้ามเส้น

"ปล่อยแขนฉันก่อนค่ะ... คุณเซน" น้ำเสียงของรันภัทรแห้งผากกว่าปกติเล็กน้อย ขณะที่ปลายนิ้วเรียวพยายามแกะมือหนาที่ยังคงพันธนาการรอบเอวของเขาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าถ้าเผลอคลายแรงเพียงนิดเดียว ร่างเพรียวตรงหน้าจะสลายหายไปกับอากาศยามค่ำคืน ความเงียบงันภายในห้องนั่งเล่นที่ถูกโรยด้วยแสงไฟสลัวจากหลอด LED ใต้เคาน์เตอร์ครัว ทำให้อุณหภูมิรอบตัวดูจะร้อนขึ้นกว่าความเป็นจริงหลายเท่า เมื่อคืนก่อน... เส้นกั้นบางๆ ระหว่าง 'รูมเมต' กับ 'คำว่ามากกว่านั้น' ได้พังทลายลงอย่างไร้เสียง ทิ้งไว้เพียงความกระอักกระอ่วนที่ลอยเค្វ้งอยู่ในอากาศ ณ รุ่งอรุณนี้ เซนจิปรือตาขึ้นช้าๆ แว่นสายตาที่มักจะสวมไว้เสมอถูกถอดวางไว้บนโต๊ะทำงานตั้งแต่เมื่อคืน ส่งผลให้ดวงตาคมกริบภายใต้เรือนผมสีเข้มยุ่งเหยิงดูดุดันน้อยลง แต่กลับทรงเสน่ห์และอันตรายต่อหัวใจคนมองมากขึ้นเป็นร้อยเท่า ร่างสูงขยับตัวเล็กน้อย ลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่บริเวณซอกคอขาวของคนในอ้อมแขน ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะเอื้อiนเอ่ยประโยคที่ทำเอารันภัทรต้องกัดริมฝีปากล่างด้วยความหมั่นไส้ "ตื่นมาก็บ่นเป็นคนแก่เลยนะ... รัน" เสียงทุ้มต่ำติดแหบพร่าเพราะเพิ่งตื่นนอนดังชิดริมใบหู "เมื่อคืนใครกันนะที่บอกว่า... ห้ามหยุด?" "คุณเซน!" รันภัทรสะดุ้งสุดตัว ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงใบหู ร่างบางออกแรงผลักไหล่กว้างทันที "อย่ามาใส่ร้ายกันนะคะ! ใครพูดแบบนั้นกัน ทุเรศที่สุด!" "หึ..." เซนจิหลุดหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าอย่างน่าหมั่นไส้ ยอมคลายแขนออกแต่โดยดี ทว่าสายตากลับยังคงจ้องมองอีกฝ่ายราวกับสัตว์ป่ากำลังหวงอาณาเขต "เสียงสั่นขนาดนั้น ยังกล้าเถียงอีกเหรอ" รันภัทรเม้มปากแน่น ถอยหลังกรูดจนสะโพกชนเข้ากับขอบเคาน์เตอร์ครัว ดวงตากลมโตตวัดมองค้อนสถาปนิกหนุ่มอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ในใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกก็ตาม บรรยากาศแบบนี้มันชวนให้หายใจไม่ออกเอาเสียเลย ความสัมพันธ์ที่เคยเว้นระยะห่างอย่างพอดี บัดนี้กลับถูกทับซ้อนด้วยร่องรอยความทรงจำจากคืนก่อนหน้าอย่างชัดเจน "ฉันจะไปล้างหน้าค่ะ หลีกทางเลยนะ" รันภัทรเอ่ยเสียงแข็ง พยายามทำตัวให้ปกติที่สุด แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่สบตากับนัยน์ตาสีนิลคู่นั้น แต่มีหรือที่คนเอาแต่ใจอย่างเซนจิจะยอมปล่อยไปง่ายๆ ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ใช้แขนข้างหนึ่งยันเคาน์เตอร์ครัวไว้ เป็นการกักขังรันภัทรให้อยู่ในอ้อมแขนโดยกลายๆ กลิ่นกายสะอาดผสมกับความอุ่นร้อนยามเช้าแผ่ซ่านจนรันภัทรต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "สายแล้ว... จะรีบไปไหน" เซนจิโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวของอีกฝ่าย "เรื่องเมื่อคืน... นายคิดจะทำเป็นลืมหรือไง" "ใครบอกว่าลืมคะ..." รันภัทรเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ขาจะเริ่มสั่นนิดๆ กับความใกล้ชิดนี้ "ก็แค่... คิดว่าเราควรกลับไปอยู่ในจุดที่ควรอยู่ รูมเมตก็คือรูมเมตค่ะ คุณเซนมีกฎตั้งเยอะแยะไม่ใช่เหรอ หรือจำไม่ได้แล้ว" คิ้วเข้มของเซนจิกระตุกขึ้นเล็กน้อย รังสีความหงุดหงิดแผ่ออกมาจากตัวสถาปนิกหนุ่มทันทีเมื่อได้ยินคำว่า 'รูมเมต' จากปากของคนตรงหน้า มือหนายื่นออกไปใช้นิ้วเรียวเชยคางมนขึ้นบังคับให้สบตา "กฎบ้าบออะไรนั่น... ฉันเป็นคนตั้ง ฉันจะยกเลิกเมื่อไหร่ก็ได้" เซนจิกดเสียงต่ำ แววตาฉายชัดถึงความเอาแต่ใจและอาการ 'หวงก้าง' ที่เริ่มแสดงออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบัง "อย่ามาทำเป็นตีตัวออกห่างนะ รันภัทร เมื่อคืนเราตกลงกันแล้ว... ว่านายเป็นของฉัน" "ฉันไปตกลงกับคุณตอนไหนไม่ทราบ! อย่ามาอนุมานเอาเองนะ!" รันภัทรเถียงกลับทันควัน หน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายปนโมโห ปากเก่งไม่มีตกแม้สภาพจะเสียเปรียบสุดๆ "ปล่อยเลยนะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า..." "ไม่มีใครเห็นหดหรอกน่า ห้องนี้มีแค่นายกับฉัน" เซนจิยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์และหล่อเหลาจนคนมองอยากจะคว้าหมอนมาฟาดสักทีสองที "แล้วก็... เลิกทำปากเก่งใส่สักที ก่อนที่ฉันจะทำให้∆นายพูดไม่ออกไปทั้งวัน" บรรยากาศกำลังระอุได้ที่ ความหวานปนดราม่ายังไม่ทันได้คลี่คลาย กลิ่นหอมจางๆ ของกาแฟดริปที่เซนจิเตรียมไว้เมื่อครู่ก็ลอยอบอวลตัดจังหวะความตึงเครียดลง ทว่าในวินาทีที่รันภัทรเตรียมจะอ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดจิกกัดอีกสักประโยค เสียงกริ่งหน้าห้องพักก็ดังขึ้นทำลายความเงียบกริบยามเช้า *ติ๊งต่อง!* ทั้งสองคนชะงักค้าง เซนจิขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ในขณะที่รันภัทรเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบดันอกอกแกร่งให้ออกห่างทันที "ใครมาตอนนี้เนี่ย..." รันภัทรพึมพำ พยายามจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ เซนจิถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความหัวเสีย ก่อนจะหันไปมองหน้าจออินเตอร์คอมติดผนังที่แสดงภาพแขกยามเช้าผู้ไม่ได้รับเชิญ นิ้วเรียวกดรับสายด้วยใบหน้าบึ้งตึง แต่พอสายตาเหลือบไปเห็นตัวเลขชั้นและใบหน้าของคนที่ยืนอยู่หน้าประตูก็ต้องชะงักกึก รันภัทรสังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าของรูมเมตหนุ่ม จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามด้วยความสงสัย "ใครเหรอคะ คุณเซน?" เซนจิหันกลับมามองรันภัทร ชั่วแวบหนึ่งในแววตาของสถาปนิกหนุ่มฉายแวววุ่นวายใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ก่อนที่เขาจะเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทำเอารันภัทรต้องหน้าถอดสี "แม่..." เซนจิหยุดหายใจไปชั่วขณะ "แม่ฉัน... มายืนอยู่ที่หน้าห้องแล้ว" -------------------------------------------------- ขอบคุณคุณรี้ดที่น่ารักทุกท่านที่แวะมาเติมกำลังใจให้กันนะคะ หวังว่าจะชอบความคลั่งรักแบบเนียนๆ ของคุณเซนเขานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!