ฝนตก รถติด และเสื้อผ้าเปียกโชก

"เซนจิคะ... เซอร์ไพรส์! เมย์กลับมาจากปารีสเร็วกว่ากำหนด คิดถึงเมย์ไหมคะ?" เสียงหวานหยดย้อยที่ดังลอดผ่านโทรศัพท์มือถือในมือของเซนจิ ทำให้บรรยากาศรอบตัวสถาปนิกหนุ่มผู้รักความสงบและระเบียบวินัยถึงกับดิ่งลงเหวในชั่วพริบตา รันภัทรที่ยืนเปียกปอนหยดน้ำย้อยลงพื้นไม้ลามิเนตราคาแพงของห้องชุดหรู ชะەงฝีเท้าที่กำลังจะเดินเข้าห้องนอนพร้อมผ้าขนหนู ร่างโปร่งหันกลับมามองใบหน้าคมสันที่ตอนนี้บึ้งตึงยิ่งกว่าตอนโดนลูกค้าแก้แบบรอบที่สาม ดวงตากลมโตหรี่ลงครึ่งหนึ่ง สบโอกาสเหมาะที่จะแซะคนปากร้ายให้เจ็บใจเล่น "อ้าว แฟนเก่า... ไม่สิ คู่หมั้นเก่าโทรมาทวงสัญญาใจเหรอคะคุณสถาปนิก หน้าตาเครียดเชียว กลัวผมได้ยินความลับระดับชาติหรือไง" รันเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง น้ำเสียงติดจะเย้าแหย่แม้ตัวจะสั่นเทาด้วยความหนาวเย็นจากพิษฝนข้างนอก เซนจิปรายตามองสภาพลูกหมาร่วงน้ำของรูมเมตจำเป็นแล้วอยากจะถอนหายใจออกมาเป็นภาษาฝรั่งเศส มือหนากดตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใย โยนโทรศัพท์ลงบนโซฟาหนังแท้เสียงดัง *ตุ้บ* โดยไม่สนใจว่าปลายสายจะอกหักรักคุดขนาดไหน "หุบปากแล้วไปอาบน้ำซะรัน ก่อนที่พื้นห้องราคาตารางเมตรละสามแสนของฉันจะพังเพราะน้ำฝนจากตัวนาย" เซนจิเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ซ่อนแววตาไหววูบเมื่อครู่ไว้ภายใต้ใบหน้าไร้อารมณ์ตามเคย "โอ๊ะ โอ๋ อารมณ์เสียใส่ผมอีกแล้วนะ คุณเซนจิคะ รู้ไหมว่าหน้าบึ้งๆ แบบนี้ทำให้ริ้วรอยก่อนวัยถามหานะคะ ในฐานะรูมเมตที่ดี... ผมเตือนด้วยความหวังดีหรอกนะ" รันยักไหล่ ยิ้มกริ่มอย่างผู้เหนือกว่าแม้ปากจะสั่นระริกเพราะพิษไข้ที่เริ่มก่อตัว เซนจิขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ผู้ชายคนนี้นี่นะ... ปากดีไม่เคยเปลี่ยน ต่อให้ตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำก็ยังมีแรงมาต่อปากต่อคำกับเขาได้ไม่เว้นแต่ละวัน มือหนาคว้าผ้าขนหนูสีขาวสะอาดสะอ้านที่เตรียมไว้บนพนักโซฟาตั้งแต่อีกฝ่ายก้าวเข้าห้อง ปาใส่หน้าผากมนของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำชนิดที่ไม่ต้องเล็ง "ไม่ต้องมาพูดมาก สมองมีไว้คิดเรื่องงานไม่ใช่มาต่อปากต่อคำ ไปอาบน้ำสระผมแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ ถ้าไม่อยากนอนซมเป็นภาระให้ฉันต้องแบกไปโรงพยาบาลตอนตีสาม" เซนจิพูดรวบรัด ตัดบทความหงุดหงิดที่ตีตื้นขึ้นมาในอกด้วยการเดินเลี่ยงเข้าครัว ปล่อยให้รันยืนกระพริบตาปริบๆ มองผ้าขนหนูที่หล่นตุุบลงบนตัก รอยยิ้มบางๆ ที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวผุดขึ้นที่มุมปากอย่างนึกสนุก ภายในห้องครัวสไตล์โมเดิร์น กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศญี่ปุ่นลอยโชورอวล เซนจิจุดเตาแก๊สตั้งหม้อใบเล็ก เทน้ำซุปดาชิสูตรพิเศษลงไปอย่างคล่องแคล่ว มือเรียวเปิดตู้หยิบเส้นอูด้งและสาหร่ายวากาเมะออกมาเตรียมทำ 'อะมิโนะซุป' ร้อนๆ เพื่อขับไล่ความหนาวเย็นและป้องกันไข้หวัดให้เจ้าตัวแสบประจำห้อง ปากก็บอกว่ารำคาญ เป็นภาระ... แต่ร่างกายกลับขยับไปเองทุกที รันภัทรนี่มีเวทมนตร์ประหลาดอะไรกันนะ ถึงทำให้สถาปนิกผู้รักความสมบูรณ์แบบอย่างเขาต้องมาคอยยืนเคี่ยวซุปตอนดึกดื่นแบบนี้ "หืม... กลิ่นอะไรเนี่ย หอมจัง" เสียงแหบพร่ากระซิบแผ่วเบาข้างลำหู รันที่อาบน้ำสระผมเสร็จเรียบร้อยและอยู่ในชุดนอนผ้าฝ้ายตัวโคร่งของเซนจิ เดินย่องเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ปลายจมูกรั้นสูดกลิ่นหอมจากหม้อซุปฟุดฟิด ดวงตากลมโตมองข้ามไหล่กว้างของคนตัวโตกว่าด้วยความสนใจ เซนจิสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับอกอุ่นของคนอายุน้อยกว่า ระยะห่างที่แนบชิดจนได้กลิ่นสบู่หอมอ่อนๆ จากเรือนผมสีดำสนิทที่ยังชื้นอยู่ ทำให้ลมหายใจของสถาปนิกหนุ่มสะดุดไปชั่วขณะ "ถอยไปรัน ยืนเกะกะน่า" เซนจิเอเสียงเขዳกลบเกลื่อนความวูบไหวในอก พยายามขยับตัวหนีแต่พื้นที่ครัวแบบเปิดกลับแคบลงถนัดตาเมื่อรันก้าวตามมาติดๆ "โห ใจร้ายจัง ผมแค่มารอชิมซุปฝีมือคุณเซนจิเองนะเนี่ย... ว่าแต่ เมื่อกี้แฟนเก่าโทรมา ทำไมไม่รับล่ะคะ หรือว่ากลัวผมได้ยินเรื่องโรแมนติก?" รันแกล้งเอียงคอถาม ดวงตาพราวระยับด้วยประกายความซุกซน ใบหน้าห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตรจนเซนจิได้กลิ่นความหวานจางๆ จากริมฝีปากที่เผยอขึ้นเล็กน้อย เซนจิหันขวับกลับมา หมายจะเอาดุให้เข็ด แต่จังหวะนั้นปลายจมูกของทั้งคู่เกือบจะแตะกัน ปรุงแต่งบรรยากาศรอบตัวให้ร้อนระอุขึ้นมาท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปรายนอกหน้าต่างกระจกใส ดวงตาสคมเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของรัน ความอดทนที่สะสมมาตลอดทั้งวันเริ่มสั่นคลอน ปากร้ายๆ ที่ชอบพ่นคำถกเถียงอ้าออกเตรียมจะต่อล้อต่อเถียง แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยอะไร ประตูห้องชุดด้านนอกที่ควรจะล็อกสนิท กลับส่งเสียงปลดล็อกด้วยคีย์การ์ดดัง *ติ๊ด* ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดที่ดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบ "เซนจิคะ... เมย์ถือวิสาสะเข้าบ้านนะคะ พอดีเมย์จำรหัสผ่านได้..." เสียงหวานของเมย์ดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่โถงทางเดินหน้าห้องครัว รันและเซนจิผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟช็อต ดวงตาทั้งสองคู่เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเผชิญหน้ากับบุคคลที่สามที่โผล่มาขัดจังหวะในเวลาที่คาดไม่ถึงที่สุด หิมะแรกในโตเกียว | ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโดเนทและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้นะคะ บทนี้เคมีพระ-นางคือตบตีกันในครัวแต่ใจเต้นแรงมาก ใครลุ้นคู่หลักอยู่เตรียมหมอนไว้จิกตอนหน้าได้เลยค่ะ!