รอยยิ้มที่ไม่อยากให้ใครเห็น

เสียงปลดล็อกประตูห้อง 302 ดัง "คลิก" สวนทางกับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวระส่ำในอกของรันภัทร ร่างบางดีดตัวผละออกจากตักแกร่งของเซนจิด้วยความไวแสง มือเรียวคว้าหมอนอิงบนโซฟามาถือไว้แน่นราวกับมันคือโล่ป้องกันตัว ขณะที่เซนจิปรายตามองผู้บุกรุกด้วยแววตาที่เยียบเย็นจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงหลายองศา "อ้าว... นึกว่าหลับกันไปหมดแล้วซะอีก" เสียงหวานเจี๊ยบแต่ชวนให้รู้สึกระคายหูเอ่ยขึ้น พร้อมกับร่างโปร่งของ 'มิน하' เพื่อนร่วมงานสาวรุ่นพี่ในบริษัทสถาปนิกที่ก้าวเข้ามาพร้อมถุงกระดาษแบรนด์ดัง เธอกวาดสายตาสำรวจสภาพห้องนั่งเล่นที่แสนจะเรียบร้อย ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่รันภัทรซึ่งยืนตัวเกร็งอยู่ข้างโซฟา และเซนจิที่ยังคงนั่งไขว่ห้างด้วยใบหน้าเรียบสนิทไร้อารมณ์ "คุณมิน... เข้ามาได้ยังไงครับ" รันภัทรเอ่ยถามเสียงเรียบ พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ แม้ว่าเหงื่อกาฬจะเริ่มซึมตามไรผมจากเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่ "ก็คีย์การ์ดสำรองที่หัวหน้าฝ่ายโปรเจกต์ฝากไว้ไงคะ พอดีมินผ่านมาแถวนี้แล้วนึกขึ้นได้ว่าเอกสารดราฟต์งานแบบร่างพรีเซนต์รอบหน้าอยู่ในแฟ้มของคุณรัน กลัวพรุ่งนี้เช้าจะเอาไปแก้ไม่ทัน เลยถือวิสาสะเข้ามา... รบกวนเวลาสวีทอะไรรึเปล่าคะเนี่ย" มินฮายิ้มหวานหยาดเยิ้ม สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจความชื้นแฉะในบรรยากาศระหว่างเขaาทั้งสองคนอย่างรู้ทัน เซนจิลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาบังรันภัทรไว้ครึ่งตัวโดยอัตโนมัติ รังสีความหงุดหุ่นแผ่ซ่านออกมาจากตัวชายหนุ่มจนใครก็สัมผัสได้ "ดึกดื่นค่อนคืนถือวิสาสะเข้าห้องคนอื่นอย่างไร้มารยาท คุณน่าจะรู้ธรรมเนียมมากกว่านี้นะครับ คุณมินฮา" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาไร้เยื่อใยทำเอารอยยิ้มบนหน้ามินฮากระตุกไปนิด แต่เธอก็ยังหัวเราะกลบเกลื่อน "แหม... ท่านสถาปนิกเซนจิก็ดุจังค่ะ มินก็แค่วิตกกังวลกับงานของบริษัท นึกว่าคุณรันจะอยู่คนเดียวซะอีก ไม่คิดว่าคุณจะใจดีเปิดห้องให้รูมเมตพักด้วย... แถมดูสนิทกันดีจังนะคะ" รันภัทรขยับตัวก้าวพ้นเงาไหล่กว้างของเซนจิ ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่ชอบใจกับน้ำเสียงและสายตาที่สื่อความหมายเชิงจับผิด "ขอบคุณสำหรับความเป็นห่วงเรื่องงานครับ วางเอกสารไว้ตรงโต๊ะทำงานผมได้เลย เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจัดการเอง... ส่วนเรื่องอื่น มันเป็นเรื่องส่วนตัวของผมกับรูมเมตครับ" คำตอบเรียบแต่เชือดเฉือนของรันภัทรทำเอาเซนจิที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แอบโค้งมุมปากขึ้นนิด ๆ อย่างพึงพอใจ ดวงตาคมกริบชำเลืองมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของรูมเมตปากเก่งแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปประสานสายตากดดันกับแขกไม่ได้รับเชิญ มินฮายักไหล่อย่างไม่ยี่หี้ วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะรับแขก "ค่ะ ๆ ไม่กวนแล้วก็ได้ค่ะ เชิญชวนสวีทกันต่อตามสบายนะจ๊ะ... รัน พรุ่งนี้เจอกันที่ออฟฟิศ อย่าลืมตื่นมาทำงานให้ทันล่ะ" สิ้นเสียงประชดประชัน ประห้องก็ปิดลงพร้อมกับเสียงล็อกที่ดังทึบ ทิ้งให้ความเงียบงันกลับคืนสู่ห้องชุดสไตล์มินิมอลอีกครั้ง รันภัทรพรูลมหายใจยาวเหยียด ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหมดแรง "ให้ตายเถอะ... หมดอารมณ์จะเคลียร์กันเรื่องเมื่อกี้เลย" "เรื่องไหนล่ะครับ" เซนจิทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ น้ำเสียงนุ่มนวลกว่าเมื่อครู่ลิบลับ ระยะห่างระหว่างพวกเขากลับมาใกล้ชิดกันอีกครั้งจนได้กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ จากตัวชายหนุ่ม รันภัทรหันขวับไปค้อนใส่ "ก็เรื่องที่คุณ... ช่างเถอะ! ผมจะไปนอนแล้ว ง่วง!" ร่างบางผุดลุกขึ้นยืน แต่ยังไม่ทันก้าวขา เซนจิก็คว้าข้อมือเรียวไว้เบา ๆ แรงดึงไม่มากแต่เพียงพอให้รันภัทรเซถลาลงไปนั่งบนตักแกร่งอีกรอบอย่างไม่ทันตั้งตัว "ปล่อยนะเซน! เดี๋ยวก็มีใครบุกเข้ามาอีกรอบหรอก" รันภัทรโวยวาย พยายามดันแผงอกอีกฝ่ายออก แต่มือหนากลับรวบเอวบางไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก "ไม่มีใครกล้าเข้ามาหรอกครับ ผมล็อกกลอนสองชั้นแล้ว" เซนจิก้มหน้าลงกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงทุ้มพร่าเป่ารดต้นคอจนคนฟังขนลุกซู่ "เมื่อกี้... คุณยังเคลียร์กับผมไม่จบเลยนะ รันภัทร" รันภัทรใจเต้นแรง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นวาบที่แผ่ซ่านมาจากฝ่ามือหนาที่แนบอยู่ตรงเอว และกลิ่นกายสะอาด ๆ ที่ล้อมกรอบตัวเขาไว้หมดทางหนีทีไล่ "เคลียร์... เคลียร์อะไรเล่า ผมง่วง!" "เคลียร์เรื่องที่คุณแอบมองผม... แล้วก็เรื่องที่คุณบอกว่าผมใจร้าย" เซนจิเอ่ยเสียงแผ่ว ดวงตาคมกริบมองลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวยราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง รันภัทรเม้มปากแน่น ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ นึกถึงภาพก่อนหน้าที่เซนจิกำลังยิ้มให้เจ้าเหมียวข้างห้อง รอยยิ้มที่อบอุ่นและอ่อนโยนจนหัวใจของเขารวนเรอย่างหนักหน่วง มันเป็นมุมที่เซนจิไม่เคยแสดงให้ใครเห็น... และการที่เขาได้เป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ได้เห็นมัน ทำให้ความรู้สึกบางอย่างในอกพองโตขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ "ผม... ผมไม่ได้มองสักหน่อย" ปากเก่งยังคงปฏิเสธเสียงแข็ง ทั้งที่ใบแดงก่ำลามไปถึงใบหู เซนจิหลุดหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยความเอ็นดู ชายหนุ่มขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน รันภัทรกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ เปลือกตาบางกะพริบปริบ ๆ ยามที่มองเห็นแพขนตายาวและนัยน์ตาสีเข้มที่สะท้อนภาพเงาของตัวเองชัดเจน "โกหกไม่เนียนเลยนะครับ... เด็กดื้อ" เซนจิกดเสียงต่ำลงอย่างจงใจ ปลายนิ้วเรียวไล้เบา ๆ ที่พวงแก้มใสที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ "ถ้าคุณอยากเห็นรอยยิ้มแบบนั้นอีก... ผมให้ดูแค่คุณคนเดียวก็ได้นะ รัน" ประโยคเรียบง่ายแต่ทรงพลังทำเอารันภัทรสมองตื้อตันไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นโครمครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความรู้สึกต่อต้านที่มีหายลายวับไปกับตา แทนที่ด้วยความวูบไหวที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันในช่องท้อง บรรยากาศระหว่างพวกเขากำลังละลายเข้าหากันอย่างไร้แรงต้านทาน ระยะห่างค่อย ๆ ลดลงตามแรงดึงดูดประหลาดที่ไม่อาจปฏิเสธ ปลายจมูกของทั้งคู่คลอเคลียกันแผ่วเบา รันภัทรหลับตาลงช้า ๆ ยอมจำนนต่อสัมผัสอุ่นร้อนที่กำลังจะทาบทับลงมา ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากของทั้งสองกำลังจะแตะกัน เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของเซนจิก็แผดเสียงดังลั่นทำลายบรรยากาศสีชมพูจนยับเยิน! เซนจิขมวดคิ้วมุ่นอย่างหัวเสียสุดขีด สบถเบา ๆ ในลำคอ แต่รันภัทรอาศัยจังหวะชุลมุนนี้ดันอกแกร่งออกเต็มแรงแล้วลุกพรวดขึ้นยืน ใบหน้าร้อนฉ่าจนแทบไหม้ "ด... ดึกมากแล้ว! ผมไปนอนก่อนนะ!" รันภัทรละล่ำละลักบอกด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ก่อนจะวิ่งหนีเข้าห้องนอนของตัวเองแล้วปิดประตูดังปั้ง ล็อกกลอนอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะตามเข้ามาขย้ำซ้ำ เซนจินั่งค้างอยู่บนโซฟา มือหนายกขึ้นเสยผมลวก ๆ ด้วยความหงุดหุ่นระคนขบขัน ดวงตาคมกริบมองไปยังประตูปิดสนิทของห้องนอนอีกฝ่าย ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นบาง ๆ อย่างมีความหมาย ทว่า... ในจังหวะที่เซนจิกำลังจะลุกขึ้นเดินไปปิดไฟห้องนั่งเล่น สายตาก็เหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่ร่วงหล่นอยู่ใต้โต๊ะทำงาน ซึ่งหลุดออกมาจากแฟ้มเอกสารที่มินฮานำมาวางไว้เมื่อครู่ มือหนาก้มลงหยิบมันขึ้นมาพลิดู ข้อความลายมือหวัด ๆ สั้น ๆ ที่เขียนด้วยปากกาเมจิกสีแดงสดทำเอาดวงตาคมกริบหรี่ลงทันที ความอ่อนโยนเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความมืดทะมึนและประกายตาวาวโรจน์ที่น่ากลัวกว่าเดิม *“รัน... คืนนี้ฉันส่งแผนสำรองไปที่เมลส่วนตัวแล้วนะ หวังว่าจะช่วยนายรอดพ้นจากเงื้อมมือ ‘ท่านประธานจอมโหด’ คนนั้นได้สักที ;)”* เซนจิกำกระดาษแผ่นนั้นในมือแน่นจนยับยู่ยี่ รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปาก พร้อมกับเสียงพึมพำลอดไรฟันในความมืด "ส่งแผนสำรองงั้นเหรอ... หึ มินฮา เธอคงไม่รู้สินะว่ารันภัทร... เป็นของฉันคนเดียว" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความละมุนและปมร้อน ๆ ไปด้วยกันนะคะ รักที่สุดค่ะ! - หิมะแรกในโตเกียว