คำสารภาพที่ยังไม่กล้าเอ่ย

กลิ่นหอมกรุ่นของโอยาโกะโดงจากร้านริมทางยังติดอยู่ที่ปลายจมูก แต่สิ่งที่รบกวนสติของรันภัทรในตอนนี้ไม่ใช่ความหิว หากเป็นระยะห่างระหว่างเขากับคนตัวสูงที่ยืนพิงราวสะพานเหล็กทอดข้ามแม่น้ำซุมิดะอยู่ ลมหนาวต้นฤดูใบไม้ผลิพัดกรรโชกจนเส้นผมสีเข้มของเซนจิปลิวปรกลงมาเคล้าโครงหน้าคมสัน ร่างสูงในชุดโค้ทสีคาเมลไม่ได้พูดอะไรมาสักพักใหญ่แล้ว ปล่อยให้ความเงียบที่มีเสียงน้ำไหลเอื่อยและเสียงเรือยนต์ในแม่น้ำทำหน้าที่แทนบทสนทนา ซึ่งสำหรับรันภัทรแล้ว... ความเงียบแบบนี้อันตรายต่อหัวใจเป็นบ้า "มองหน้าผมแบบนี้ มีอะไรติดอยู่หรือไง รันภัทร" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ดวงตาคมกริบหลังกรอบแว่นสายตาหันมาสบประสานเข้าอย่างจัง แบบที่ไม่เปิดโอกาสให้คนตัวเล็กกว่าได้เบือนหนีไปไหน "เปล่าสักหน่อย แค่กำลังคิดว่าสถาปนิกคนเก่งแถวนี้ทำไมถึงหน้าบูดเป็นตูดหม้อตั้งแต่ตอนกินข้าวแล้วล่ะครับ" รันภัทรลอยหน้าลอยตาตอบ ยักไหล่เบา ๆ พลางซุกมือทั้งสองข้างลงในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตเพื่อซ่อนปลายนิ้วที่กำลังจิกเข้าหากันด้วยความประหม่า เซนจิถอนหายใจยาว พ่นไอสีขาวลอยวนในอากาศยามต้องกับความเย็น เขยิบเข้าประชิดตัวรันภัทรทีละก้าว จนแผ่นหลังของคนปากเก่งชนเข้ากับราวสะพานเหล็กเย็นเฉียบ "ปากเก่งจริงนะ... เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นก็เห็นเรียบร้อยดีนี่ ทำไมพออยู่กับผมทีไร ถึงสรรหาคำมาต่อปากต่อคำได้เก่งนัก" "ก็เพราะคุณมันน่าหมั่นไส้ไงครับ เซนจิซัง" รันภัทรเงยหน้าขึ้นสู้สายตา ไม่ยอมถอยหลังหนีแม้แต่เซนติเมตรเดียว ทั้งที่แผ่นอกกว้างของอีกฝ่ายอยู่ห่างแคบแค่คืบ "เป็นถึงเจ้าของบริษัทออกแบบใหญ่โต แต่ชอบทำตัวเป็นพ่อคนที่สอง คอยบ่นโน่นบ่นนี่ ยิ่งกว่าแม่ผมที่เมืองไทยอีกมั้งเนี่ย" "ที่บ่นเพราะใครกันล่ะ" เซนจิโน้มตัวลงมาต่ำ ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากรันภัทรเพียงลมหายใจกั้น น้ำเสียงที่เคยเรียบนิ่งกลับแหบพร่าลงอย่างประหลาด "ถ้าไม่ใช่เพราะ... เป็นห่วง" คำพูดนั้นทำให้โลกทั้งใบของรันภัทรหยุดหมุนไปชั่วขณะ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นสะอาดเจือจางผสานกับกลิ่นบุหรี่จาง ๆ จากตัวของเซนจิ ลอยวนอยู่รอบตัว ดึงดูดให้หัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างไร้เหตุผล ดวงตากลมโตนิ่งค้าง มองลึกลงไปในดวงตาคู่คมที่ฉายแววความจริงจังบางอย่าง—แววตาที่เซนจืไม่เคยแสดงให้ใครเห็นนอกจากเขาคนนี้ "เซนจิ..." เสียงของรันภัทรแผ่วเบาลงโดยไม่รู้ตัว ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อยยามที่เห็นสายตาของอีกฝ่ายเคลื่อนต่ำลงมามองที่ริมฝีปากของตน ไม่มีบทสนทนาใดเล็ดลอดออกมาอีก ระยะห่างที่น้อยนิดอยู่แล้วถูกลดทอนลงไปทีละนิด เซนจิยกมือข้างหนึ่งขึ้นแตะลงบนราวสะพานเหล็กข้างกายรันภัทร เป็นการกักตัวคนตัวเล็กไว้ในอ้อมแขนกลาย ๆ ปลายนิ้วเรียวยาวอีกข้างเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ลู่ลมออกจาก ผิวแก้มของรันภัทรกำลังร้อนผ่าว แม้ลมหนาวจะพัดผ่านสักแค่ไหน แต่ความอบอุ่นจากร่างกายของคนตรงหน้ากลับแผ่ซ่านเข้ามาจนแทบหลอมละลาย รันภัทรหลับตาลงครึ่งหนึ่ง หัวใจเต้นโครมครามรากระหน่ำอยู่กลางอก... เขารู้ดีว่ากำลังรออะไร และเซนจิเองก็กำลังจะทำอะไร ใบหน้าคมโน้มต่ำลงมาเรื่อย ๆ ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่บนพวงแก้ม ริมฝีปากหยักได้รูปขยับเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวล ระยะห่างเหลือเพียงเสี้ยววินาที... วินาทีที่คำสารภาพซึ่งอัดแน่นอยู่ในใจของทั้งคู่กำลังจะถูกส่งผ่านทางสัมผัส *Rrrrrrr—!* เสียงเพลงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือดังแผดเสียงทำลายบรรยากาศโรแมนติกพังทลายลงในพริบตา รันภัทรสะดุ้งสุดตัว รีบผลักอกเซนจิให้ออกห่างด้วยความตกใจ ขณะที่เซนจิชะงักค้าง ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดจนคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น เจ้าตัวคว,ควักสมาร์ตโฟนออกจากกระเป๋าเสื้อด้วยความไม่สบอารมณ์ ก่อนจะก้มลงมองหน้าจอแวบหนึ่งแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ใครโทรมาฟะ..." เซนจิพึมพำอย่างหัวเสีย รันภัทรยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองเพื่อเรียกสติ หัวใจยังคงเต้นรัวเร็วด้วยความตื่นตระหนกและเสียดายในเวลาเดียวกัน เขาแอบถอนหายใจเบา ๆ นึกขอบคุณเจ้าของสายเรียกเข้านี้อยู่ในใจ ที่ช่วยชีวิตเขาไว้จากการตกหลุมพรางความคลั่งรักของสถาปนิกปากร้าย... หรือบางที อาจจะกำลังเสียดายที่มันจบลงแบบนี้กันแน่นะ? แต่แล้ว ความคิดทั้งหมดก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อเซนจิเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโทรศัพท์ สีหน้าของชายหนุ่มไม่ได้มีความหงุดหงิดหลงเหลืออยู่เลย แทนที่ด้วยความเคร่งเครียดและประหลาดใจอย่างที่สุด จนรันภัทรต้องเอ่ยปากถาม "มีอะไรเหรอครับ ใครโทรมาดึกดื่นขนาดนี้?" เซนจิเงียบไปอึดใจหนึ่ง ดวงตาคมกริบมองตรงมาที่รันภัทรด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะเอ่ยชื่อคนที่ไม่คาดคิดว่าจะได้ยิน ณ ที่แห่งนี้ออกมา "แม่... แม่ผมยืนรออยู่ที่หน้าห้องเราแล้ว" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนหิมะแรกในโตเกียวเสมอนะคะ