ความสุขที่ลงตัว

"ถ้าคุณแม่ยังไม่เลิกจ้องผมแบบนั้น ผมจะพารันหนีไปนอนโรงแรมนะคะ" น้ำเสียงของเซนราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดขาด เขาไม่ได้หันไปมองมารดาที่นั่งอยู่บนโซฟาราคาแพงในห้องรับแขก สายตาของเขาจดจ้องอยู่เพียงแค่แก้วโกโก้ร้อนในมือของรันภัทรที่เขากำลังประคองให้คนตัวเล็กดื่มอย่างทะนุถนอม "โอ้โห เซนจิ... ลูกเปลี่ยนไปขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?" คุณหญิงมินาโกะเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมกริบแบบนักธุรกิจหญิงจดจ้องมองคนสองคนที่นั่งชิดกันจนแทบจะรวมร่าง "แค่กลับมาถึงบ้าน ลูกก็ประกาศศึกใส่แม่เพื่อปกป้อง 'รูมเมต' คนนี้เชียวหรือคะ?" รันภัทรที่นั่งอยู่ข้างๆ รู้สึกได้ถึงความกดดันจนเกือบสำลักโกโก้ เขาพยายามขยับตัวออกห่างจากวงแขนแกร่งที่โอบไหล่เขาไว้หลวมๆ แต่ยิ่งขยับ เซนก็ยิ่งกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นราวกับต้องการประกาศอาณาเขต "ไม่ใช่รูมเมตแล้วค่ะแม่" เซนตอบสวนทันควัน ก่อนจะหันมาสบตารันด้วยสายตาที่อ่อนลงจนแทบละลาย "ตอนนี้เขาคือคนสำคัญที่สุด... และถ้าแม่จะมาเพื่อกดดันเขา ผมคงต้องขออนุญาตเชิญแม่กลับไปที่โรงแรมก่อน" "ปากร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะเรา" คุณหญิงแค่นหัวเราะ ก่อนจะลุกขึ้นยืนช้าๆ กวาดสายตามองไปรอบห้องที่ถูกปรับเปลี่ยนไปจากเดิม ความเป็นระเบียบที่เคยเย็นชาถูกแทรกซึมด้วยกลิ่นอายของความมีชีวิตชีวา—โมเดลงานค้างที่วางระเกะระกะบนโต๊ะกินข้าว หมอนอิงลายแปลกตาที่วางไม่เป็นที่ แต่กลับดูลงตัวอย่างประหลาด "ฉันแค่จะมาบอกว่า... สัปดาห์หน้าเรามีงานเลี้ยงการกุศลที่โตเกียว" มินาโกะหยุดยืนตรงหน้ารัน สายตาวัดใจ "ถ้าอยากให้การยอมรับอย่างเป็นทางการ ก็ตามไปให้ทันล่ะ รันภัทร" คำพูดนั้นทิ้งท้ายไว้พร้อมกับเสียงส้นสูงที่ก้าวออกจากห้องไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้บรรยากาศภายในห้องเงียบลงจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน รันภัทรถอนหายใจยาว วางแก้วลงบนโต๊ะก่อนจะหันไปแยกเขี้ยวใส่คนข้างๆ "ทำไมต้องพูดแบบนั้นล่ะเซน! คุณแม่เธอเพิ่งมาถึงนะ จะไล่เขากลับแบบนั้นมันเสียมารยาทเกินไปหรือเปล่า" เซนไม่ตอบ เขาเพียงแค่โน้มตัวลงมา กักขังคนตัวเล็กไว้ใต้แผงอกกว้าง กลิ่นน้ำหอมเจือจางจากตัวเขากลายเป็นกำแพงที่ปิดล้อมรันไว้ "ผมไม่ได้ไล่แม่ แต่ผมแค่ไม่ชอบเวลาที่ใครมาทำให้คุณอึดอัด... โดยเฉพาะคนที่ผมเพิ่งจะจีบสำเร็จ" "จีบอะไรล่ะ! เราแค่..." รันยังไม่ทันพูดจบ นิ้วเรียวยาวของสถาปนิกหนุ่มก็แตะลงบนริมฝีปากนุ่มเบาๆ เป็นเชิงปราม "เงียบก่อนค่ะ" เสียงกระซิบพร่าต่ำข้างใบหูทำเอาคนฟังขนลุกซู่ "ตั้งแต่แม่เข้ามา คุณแทบไม่ได้มองหน้าผมเลยนะ รู้ไหมว่าผมหึงแม้กระทั่งสายตาที่คุณมองพื้นเวลาเขากดดันน่ะ" เซนขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น ปลายจมูกโด่งคลอเคลียข้างแก้มใสอย่างถือวิสาสะ นี่คือความเปลี่ยนแปลงที่รันยังไม่ชินเสียที จากเซนที่วันๆ เอาแต่ดุเรื่องวางของไม่เป็นที่ กลายเป็นเซนที่เดินตามติดเหมือนเงา คอยหยิบจับข้าวของให้ แถมยังขยันส่งสายตาหวานเชื่อมจนคนอย่างรันที่เคยปากเก่งต้องยอมจำนน "นายมันบ้า..." รันพึมพำ ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ "บ้าแค่กับคุณคนเดียวนั่นแหละ" เซนผละออกเล็กน้อย ก่อนจะคว้ามือรันขึ้นมาประทับจูบลงบนหลังมือเบาๆ สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำให้ใจรันเต้นไม่เป็นจังหวะ นี่ไม่ใช่รูมเมตที่คอยแย่งรีโมททีวีหรือบ่นเรื่องจานชามในอ่าง แต่นี่คือผู้ชายที่พร้อมจะปะทะกับคนทั้งโลกเพื่อรักษาความสุขตรงหน้าไว้ คืนนั้นผ่านไปอย่างเชื่องช้า เซนคอยดูแลรันราวกับไข่ในหิน ไม่ว่าจะเป็นการห่มผ้าให้แน่นหนาตอนนั่งดูหนัง หรือการเตรียมมื้อดึกง่ายๆ อย่างอุด้งร้อนๆ ที่ปรุงด้วยมือตัวเอง รันมองแผ่นหลังกว้างของคนที่กำลังล้างชามอยู่ในครัวแล้วก็ได้แต่ยิ้มออกมา... นี่สินะ ความสุขที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้รับจากคนที่เคยคิดว่าเป็นแค่คนแปลกหน้า ทว่า ความเงียบสงบในยามวิกาลกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงกดรหัสผ่านประตูห้องที่ดังขึ้นซ้ำๆ *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* เซนชะงักมือที่กำลังเช็ดจาน เขาวางผ้าในมือลงทันที ดวงตาคมดุจเหยี่ยวเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นตัวเลขบนหน้าจอแสดงผลรหัสผ่าน... รหัสผ่านที่เขามีเพียงแค่คนเดียวที่รู้ และเขาก็ไม่เคยบอกใคร "เซน... ใครมาน่ะ?" รันถามด้วยน้ำเสียงกังวล ขณะที่ขยับตัวลุกขึ้นจากโซฟา เซนไม่ได้ตอบ เขาก้าวฉับๆ ไปที่ประตู มือหนาแตะลงบนกลอนประตูแน่น จังหวะที่ประตูค่อยๆ เปิดออก กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยและเสียงหัวเราะเบาๆ ของใครบางคนที่เขาไม่ได้พบมานานหลายปีก็ปะทะเข้ากับความรู้สึกของเขาจนหมดสิ้น "ไง... ไม่เจอกันนานเลยนะน้องชาย หวังว่าคงไม่ลืมพี่ชายคนนี้ไปแล้วใช่ไหม?" ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเยือกเย็นและคาดเดาไม่ได้ "พี่เซย์..." เซนเค้นชื่อออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย ขณะที่รันภัทรยืนนิ่งงันอยู่เบื้องหลัง เมื่อเห็นบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาทำลายบรรยากาศแสนสุขของพวกเขาอย่างสิ้นเชิง ความอบอุ่นที่เพิ่งก่อตัวขึ้นดูเหมือนจะสั่นคลอนลงในพริบตา เมื่ออดีตที่เซนพยายามฝังกลบได้ย้อนกลับมาเคาะประตูห้องถึงหน้าห้องนอน "หิมะแรกในโตเกียว" ขอบคุณที่ติดตามความรักของเด็กดื้อกับคุณรูมเมตจอมซึนมาจนถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!