วิกฤตครอบครัวและการตัดสินใจ

กลิ่นหอมของซุปมิโซะร้อนๆ ที่ลอยกรุ่นออกมาจากหม้อดินเผาบนเคาน์เตอร์ครัว ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศอึมครึมในห้องรับแขกนี้เบาบางลงได้เลยแม้แต่น้อยค่ะ “แม่ไม่ได้หมายความว่าหนูรันไม่ดีนะคะเซน แต่เรื่องอนาคต... มันต้องมองให้รอบด้าน ผู้หญิงที่เหมาะสม หน้าตาทางสังคมที่ทัดเทียมกัน มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะลูก” คุณนายมitsuko (มิตสึโกะ) วางถ้วยชาเซรามิกราคาแพงลงบนโต๊ะกระจกใส เสียงกระทบกันเบาๆ นั้นกลับดังสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบ รันภัทรที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาอีกฝั่งเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยสักนิด ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววเยືือกเย็นและท้าทายอย่างชัดเจนโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูดใดๆ ออกมา ก่อนหน้านี้ไม่กี่นาที ความวุ่นวายเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเมื่อพี่ชายตัวดีของเซนโผล่เข้ามาสร้างความปั่นป่วนทิ้งไว้เป็นชนวนระเบิดเวลา ก่อนจะชิ่งหนีหายไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งให้เซนจิ สถาปนิกหนุ่มมาดนิ่งผู้รักความสะอาดและระเบียบวินัย ต้องมาเผชิญหน้ากับมารดาบังเกิดเกล้าที่ยกขบวนมาถึงห้องพัก พร้อมด้วยแฟ้มประวัติลูกสาวเพื่อนสนิทที่ถูกเตรียมไว้สำหรับ ‘การดูตัว’ โดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้า เซนจิขยับตัวยืนขึ้นเต็มความสูง ร่างสูงโปรดปรานในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรง บรรยากาศรอบตัวเขากดดันจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตาคมกริบสีเข้มกวาดมองมารดาด้วยแววตาที่ว่างเปล่าแต่นิ่งสนิท—เป็นความนิ่งที่คนสนิทรู้ดีว่านี่คือจุดเดือดสูงสุดของเขา “ผมบอกแม่ไปชัดเจนแล้วนะครับ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่ทรงพลังพอจะทำให้ห้องทั้งห้องเงียบสนิท “ผมไม่มีทางไปดูตัวกับใครทั้งนั้น และแฟ้มพวกนั้น... แม่เอาثลับไปเถอะครับ เสียเวลาเปล่าๆ” คุณนายมิตสึโกะสูดหายใจเข้าลึก ใบหน้าเรียบร้อยตามแบบฉบับหญิงชั้นสูงชาวญี่ปุ่นฉายแววไม่พอใจ “เซนจิ! ลูกกล้าขัดคำสั่งแม่เหรอคะ? เพราะเด็กนี่ใช่ไหม... เพราะรูมเมตคนนี้ใช่ไหมที่ทำให้ลูกเปลี่ยนไปขนาดนี้!” นิ้วเรียวที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตชี้ตรงมายังรันภัทรที่นั่งกอดอกพิงพนักโซฟาอย่างสบายอารมณ์ รันภัทรหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่กวนประสาทที่สุดเท่าที่เซนจิเคยได้ยิน—แต่ในความรู้สึกของคนเป็นพระเอก กลับเป็นเสียงที่ทำให้หัวใจกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ รันปรายตามองคุณนายใหญ่แห่งตระกูล ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินเข้าไปยืนเคียงข้างร่างสูงของเซนจิอย่างถือวิสาสะ มือเรียวยาวเอื้อมไปจัดปกเสื้อเชิ้ตให้เซนจิอย่างเบามือ สายตาคมปลาบหันไปสบกับมารดาของรูมเมตตรงๆ “คุณน้าคะ... การเลือกคู่ชีวิตเนี่ย มันไม่ใช่การเลือกซื้อเฟอร์นิเจอร์นำเข้าจากอิตาลีนะคะ ที่แค่ดูแคตตาล็อกแล้วจิ้มเลือกชิ้นที่ดูแพงที่สุดได้ เซนเขาโตแล้วค่ะ และที่สำคัญ...” รันภัทรหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากปรากฏชัดเจนขึ้น “รสนิยมของเซน... เขาเลือกสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับตัวเองเสมอค่ะ” เซนจิมองเสี้ยวหน้าของคนข้างกาย หัวใจที่เคยเย็นชาเพราะแรงกดดันจากครอบครัวกลับเต้นกระหน่ำรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก กลิ่นแชมพูอ่อนๆ จากเส้นผมของรันลอยมาแตะจมูกท่ามกลางความตึงเครียดนี้ ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วช่องท้อง รันภัทรกล้าหาญเสมอ... ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ไม่เว้นแม้แต่แม่แท้ๆ ของเขาเอง คุณนายมิตสึโกะหน้าชาไปวูบหนึ่งด้วยความตกใจและโกรธจัด “เธอ! สามหาวเกินไปแล้วนะ เด็กนี่ไม่มีหัวนอนปลายเท้า...” “พอได้แล้วครับแม่!” เสียงทุ้มทรงอำนาจดังขัดขึ้นเฉียบขาด เซนจิขยับก้าวเข้าไปบังร่างโปร่งของรันภัทรไว้ครึ่งหนึ่ง สัญชาตญาณความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของพุ่งพล่านจนระงับไม่อยู่ มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวของรันภัทรมากุมไว้แน่น บีบกระชับเบาๆ เพื่อส่งผ่านความรู้สึกทั้งหมดที่อัดแน่นอยู่ในอก ความเงียบงันเข้าปกคลุมอีกครั้ง ท่ามกลางกลิ่นหอมจางๆ ของซุปมิโซะที่เริ่มเย็นชืดบนโต๊ะ คุณนายมิตสึโกะมองลูกชายคนเล็กด้วยแววตาสั่นระริก ไม่คาดคิดว่าเด็กหนุ่มฟรีแลนซ์ปากเก่งคนนี้จะมีอิทธิพลเหนือจิตใจเซนจิได้มากขนาดนี้ เซนจิก้มมองรันภัทรแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปสบตาผู้เป็นแม่ด้วยแววתาเด็ดเดี่ยว ไม่มีร่องรอยของความลังเลใจหลงเหลืออยู่อีกต่อไป “ถ้าแม่ยังไม่เลิกเอาเรื่องพวกนี้มาวุ่นวายกับชีวิตผม...” เซนจิเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดั่งใบมีด “ผมคงต้องขออนุญาตให้แม่กลับไปก่อน... เพราะตอนนี้ คนที่ผมมี ‘คนในใจ’ อยู่แล้ว และไม่มีวันเปลี่ยนใจให้ใครอีก... คือคน ๆ นี้ครับ” สิ้นคำประกาศกร้าวที่ดังชัดถ้อยชัดคำ ท่ามกลางความตกตะลึงจนอ้าปากค้างของคุณนายมิตสึโกะ รันภัทรเองก็เบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ ร่างโปร่งนิ่งค้างไปชั่วขณะเมื่อเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยประกายคลั่งรักแบบไม่ปิดบังของเซนจิ บรรยากาศในห้องราวกับถูกแช่แข็งในชั่วพริบตาเดียว เสียงลมหายใจของกันและกันกลายเป็นสิ่งเดียวที่ได้ยินในความเงียบงัน ทว่า... ก่อนที่ใครจะได้ทันเอ่ยคำพูดใดออกมาเพื่อทำลายความอึดอัดนี้ เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างรวดเร็ว—ก๊อก ก๊อก ก๊อก! ตามด้วยเสียงไขลูกบิดจากภายนอกที่ดังขึ้นพร้อมกับการผลักประตูเข้ามาอย่างไร้มารยาทของบุคคลที่สาม ที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะกล้ากลับมาเหยียบที่นี่อีกครั้งในเวลานี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความสัมพันธ์ของพวกเขานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!