ความลับที่อยู่ใต้แว่นกันแดด

"นายพูดว่าอะไรนะ วิน" เสียงของคิรินต่ำลงจนเกือบเป็นกระซิบ แต่กลับทรงพลังพอจะทำให้บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบลงทันตาเห็น ร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนขยับตัวถอยห่างจากโซฟาตัวยาวที่พวกเขานั่งเบียดเสียดกันเมื่อครู่ ชelความใกล้ชิดที่เคยอบอุ่นถูกแทนที่ด้วยช่องว่างของความหวาดระแวงทันทีที่อดีตถูกขุดคุ้ยขึ้นมาบนโต๊ะ วินทร์กะพริบตาปริบๆ สมองที่มักแล่นเร็วกว่าคำพูดนิ่งค้างไปสามวินาทีเต็ม เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อเห็นดวงตาคมกริบหลังกรอบแว่นสายตาคู่นั้นจ้องเขม็งมาที่ตน ราวกับนักล่าที่กำลังจับผิดเหยื่อ "เปล่า... ฉันไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย" วินทร์แก้ตัวด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ ที่ส่งไม่ถึงดวงตา พยายามกลบเกลื่อนพิรุธด้วยการคว้าแก้วกาแฟขึ้นมาจิบ ทั้งที่น้ำในแก้วเย็นชืดไปนานแล้ว "นายหูฝาดไปเองหรือเปล่า คีย์ ช่วงนี้งานสถาปัตย์คงสูบวิญญาณนายไปเยอะสินะ ถึงได้ยินเสียงแว่วจากอดีต" "ฉันไม่ได้หูฝาด" คิรินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่ในปลอกแพร "และนายก็รู้ตัวดีว่ากำลังพูดถึงอะไร... เรื่องโรงเรียนมัธยมเซย์ริน... เรื่องที่นายพยายามทำเป็นลืมมันมาตลอดสิบปี" บรรยากาศในห้องนั่งเล่นของเซฟเฮาส์เงียบกริบลงทันที ได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ วินทร์วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะกระจกเสียงดัง ‘กริ๊ก’ ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียด ความขี้เล่นกะล่อนที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาซับซ้อนที่ยากจะคาดเดา "ทำไมล่ะ คีย์?" วินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ น้ำเสียงจริงจังขึ้นอย่างผิดคาด "การพูดถึงความทรงจำสมัยมัธยมมันเป็นเรื่องคอขาดบาดตายตรงไหน ทำไมทุกครั้งที่มีคนเอ่ยถึงช่วงเวลานั้น นายถึงต้องทำท่าเหมือนคนกำลังหนีตายทุกที" "ฉันไม่ได้หนี" คิรินเบือนหน้าหนี มองออกไปนอกกระจกหน้าต่างบานใหญ่ที่สะท้อนภาพท้องนภาสีเทาทึบยามบ่าย "ฉันแค่คิดว่าเรื่องไร้สาระพวกนั้น มันไม่มีความจำเป็นต้องเอามาพูดถึงอีกในปัจจุบัน... นายเองก็ควรจะโฟกัสกับบทละครเรื่องใหม่ของนายได้แล้ว วิน" "แต่สำหรับฉัน มันไม่ใช่เรื่องไร้สาระ" คำพูดของวินทร์ทำให้คิรินต้องหันขวับกลับมามองอีกครั้ง ร่างโปร่งของนักเขียนบทหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้าไปประชิดร่างสูงที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา มือเรียวยื่นไปถอดแว่นกันแดดสีชาที่เหน็บไว้ตรงคอเสื้ออกมาถือไว้ ปลายนิ้วเรียวหมุนแว่นเล่นไปมาเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในใจ "นายจำไม่ได้จริงๆ เหรอ คีย์... หรือว่านายจงใจลืมมันไปเอง?" วินทร์โน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนแทบจะสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่รดริน "วันที่ฝนตกหนักวันนั้น... ที่หลังโรงยิมเก่า... นายจำสัญญาที่เราเคยให้ไว้ต่อกันไม่ได้เลยเหรอ" หัวใจของคิรินกระตุกวูบ ภาพความทรงจำสีเทาหม่นที่พยายามฝังกลบไว้ใต้ก้นบึ้งของจิตใจผุดขึ้นมาหลอกหลอนอีกครั้ง ความเจ็บปวด ความคาดหวัง และความกดดันจากครอบครัวที่ผลักให้เขาต้องตัดขาดจากทุกสิ่งทุกอย่างในอดีต รวมถึง... เด็กผู้ชายคนนั้น เด็กผู้ชายที่เคยดึงเขาออกจากความมืดมน แต่เขากลับเป็นฝ่ายผลไสไล่ส่งอีกฝ่ายออกไปเองเพื่อความอยู่รอดในกรอบที่สังคมขีดไว้ "พอได้แล้ว วิน" คิรินกัดฟันกรอด สันกรามคมชัดขึ้นตามแรงขบเน้น มือหนายกขึ้นผลักไหล่บางให้ออกห่างด้วยแรงที่มากพอจะทำให้อีกฝ่ายเซถอยหลัง "เลิกขุดคุ้ยเรื่องบ้าๆ นี่สักที! ที่นี่คือเซฟเฮาส์ที่นายมาพักใจ ไม่ใช่ห้องสอบสวน... และถ้าพฤติกรรมของนายยังเป็นแบบนี้ ฉันคงต้องเชิญนายออกจากบ้านหลังนี้ซะ" คำขู่ที่ไร้ความปรานีทำเอาวินทร์ชะงัก แววตาตัดพอฉายชัดขึ้นวูบหนึ่งก่อนจะถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มหยันที่มุมปาก วินทร์สวมแว่นกันแดดกลับเข้าที่เดิม ปกปิดดวงตาคู่สวยที่ซ่อนความรู้สึกเจ็บปวดไว้ภายใต้เลนส์สีเข้ม "ใจร้ายชะมัด..." วินทร์หัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเจือความเย้ยหยันและตัดพอในเวลาเดียวกัน "นายยังคงเป็นคิรินคนเดิมสินะ... คนที่พร้อมจะตัดทิ้งทุกอย่างได้ทันทีที่มันเริ่มทำให้ตัวเองรู้สึกอึดอัด... นายกลัวอะไรกันแน่ คีย์? กลัวอดีต... หรือกลัวใจตัวเองที่ยังจำมันได้ไม่เคยลืม?" "ฉันไม่ได้กลัวอะไรทั้งนั้น!" คิรินลุกพรวดขึ้นเผชิญหน้า ความเยือกเย็นที่เคยมีพังทลายลงจนหมดสิ้น รังสีความโกรธแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนวินทร์ยังต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "นายไม่รู้อะไรเลย วินทร์! นายไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันต้องแลกกับอะไรบ้างเพื่อให้ยืนอยู่ตรงจุดนี้ได้!" "แล้วนายเคยคิดบ้างไหมว่า คนที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังเขาต้องแลกด้วยอะไรเหมือนกัน?!" วินทร์ตวาดกลับเสียงดังไม่แพ้กัน ความอดทนที่สะสมมานานระเบิดออกมาเป็นหยาดน้ำใสที่เอ่อคลออยู่ริมขอบตาภายใต้แว่นกันแดด "นายคิดว่าการลืมมันง่ายนักเหรอคีย์? นายเดินหน้าไปมีชีวิตที่ดี เป็นสถาปัตย์ชื่อดัง มีหน้ามีตาในสังคม... แต่นายเคยหันกลับมามองแผลเป็นที่นายฝากไว้ให้ฉันบ้างไหม!" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ที่ยืนประจันหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร คิรินนิ่งอึ้งไปกับคำพูดนั้น ดวงตาคมมองลึกเข้าไปในเงาสะท้อนบนแว่นกันแดดของวินทร์ ความรู้สึกผิดที่ถูกกดทับไว้เป็นสิบปีตีตื้นขึ้นมาจุกอกจนพูดไม่ออก มือเรียวของวินทร์ยกขึ้นปาดน้ำตาที่เผลอเล็ดลอดออกมาลวกๆ ก่อนจะแค่นยิ้มออกมาเบาๆ อย่างเย้ยหยันโชคชะตา "ช่างเถอะ... ฉันคงคาดหวังมากเกินไปสินะ ที่คิดว่าการกลับมาเจอกันครั้งนี้ นายจะเปลี่ยนไปจากเดิมบ้าง" วินทร์หมุนตัวเตรียมเดินหนีไปยังประตูทางออก "เดี๋ยวฉันจะเก็บของแล้วออกไปเอง... นายจะได้ไม่ต้องมานั่งอึดอัดใจกับอดีตที่นายเกนักเกหนานี่อีก" "เดี๋ยวก่อน วิน" คิรินขยับตัวตามสัญชาตญาณ มือหนาคว้าเข้าที่ข้อแขนเรียวของอีกฝ่ายไว้แน่น ออกแรงดึงเบาๆ ให้หันกลับมาเผชิญหน้ากันอีกครั้ง วินทร์สะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ได้สะบัดหนี เพียงแต่ยืนนิ่งและแหงนหน้าขึ้นมองผ่านเลนส์แว่นกันแดด ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ใกล้กันจนแทบไม่มีช่องว่าง คิรินมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของคนตรงหน้า หัวใจในอกเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก ความรู้สึกโหยหาที่พยายามปฏิเสธมาตลอดพรั่งพรูออกมาจนยากจะควบคุม ริมฝีปากหยักอ้าออกเตรียมจะเอ่ยคำพูดบางอย่างเพื่อรั้งอีกฝ่ายไว้ *กริ๊ง... เสียงกระดิ่งลมหน้าประตูเซฟเฮาส์ดังขึ้นเบาๆ ตามด้วยเสียงเปิดประตูกร็อกแกรก* "อ้าว คีย์! วิน! ฉันเองนะ พอดีฉันเอาเอกสารสัญญาล็อตใหม่มาให้... เฮ้ย! พวกนายกำลังทำอะไรกันอยู่เนี่ย?!" เสียงใสของริน เพื่อนสนิทและบรรณาธิการคู่ใจของวินดังขึ้นแทรกกลางบรรยากาศตึงเครียด รินยืนค้างอยู่ตรงธรณีประตู เอกสารในมือร่วงหล่นลงพื้นกระจายเกลื่อน เมื่อเห็นภาพที่คิรินกำลังกึ่งโอบกอดรั้งตัววินทร์ไว้ในระยะประชิด โดยที่วินทร์เองก็หันมามองเธอด้วยแว่นกันแดดที่ยังสวมอยู่บนใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตาจางๆ ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความเจ็บปวดและเคมีฟินปนดราม่าของคีย์กับวินในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!