มื้อค่ำที่ร้านสะดวกซื้อ

เสียงคำรามครืนครั่นของท้องฟ้าด้านนอก ไม่ได้ดังเท่ากับเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของคนที่กำลังยืนกอดอกมองเม็ดฝนเม็ดมหึมาที่เทกระหน่ำลงมาปิดตายทางออกจากตึกออฟฟิศ "ถ้าคุณยังทำหน้าเหมือนคนท้องผูกแบบนั้นอีกสามนาที หน้าหล่อ ๆ ของคุณจะแก่ก่อนวัยนะคะคุณสถาปนิก" เสียงติดตลกแต่กวนประสาทดังขึ้นจากด้านข้าง วิน (วินทร์) ขยับฮู้ดเสื้อกันหนาวสีเทาขึ้นคลุมศีรษะ พร้อมกับสบตากับคิรินผ่านเงาสะท้อนบนกระจกใสของร้านสะดวกซื้อสาขาใต้ตึก ที่ตอนนี้กลายเป็นหลุมหลบภัยเฉพาะกิจของพวกเขาสองคน คิรินไม่ตอบทันที เขากวาดสายตามองกระป๋องเบียร์และแซนด์วิชทูน่าสองชิ้นในตะกร้าที่วินถืออยู่ด้วยแววตาตำหนิปนอ่อนใจ "นี่คือมื้อค่ำของคนที่หมอเพิ่งเตือนเรื่องโรคกระเพาะเมื่อสัปดาห์ก่อนเหรอคะ?" "เขาเรียกอาหารบำบัดจิตวิญญาณต่างหากค่ะคุณคิริน เบียร์เย็น ๆ กับแซนด์วิชชุ่มมายองเนส เยียวยาความฉิบหายจากการโดนผู้กำกับสั่งแก้บทตอนห้าโมงเย็นได้ดีกว่าคำเตือนสติของคุณเยอะ" วinยักไหล่ ยียวนตามเคย แต่ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกลับไหววูบไปชั่วขณะเมื่อสายฝนด้านนอกสาดซัดกระทบกระจกเสียงดังสนั่น พื้นที่จำกัดของร้านสะดวกซื้อขนาดกลาง ยิ่งทำให้ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนน่าอึดอัด กลิ่นไอฝนผสมกับความชื้นจากภายนอกปะปนกับกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของขนมปังอบใหม่ภายในร้าน คิรินขยับตัวหลบพนักงานที่กำลังจัดชั้นวางของ ทำให้แผ่นหลังของเขาชนเข้ากับไหล่กว้างของวินพอดี สัมผัสเพียงชั่วเสี้ยววินาทีนั้น ทำให้อากาศรอบตัวเหมือนจะเบาบางลงอย่างประหลาด "ขอโทษค่ะ" คิรินพึมพำเสียงเบา รีบเบี่ยงตัวออกห่าง แต่กลับถูกมือเรียวยาวของอีกฝ่ายคว้าข้อศอกเอาไว้เสียก่อน "จะรีบถอยไปไหนล่ะคะ กลัวผมกินคุณหรือไง" วินโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ รอยยิ้มมุมปากที่มักใช้กวนประสาทถูกแทนที่ด้วยแววตาที่อ่านยาก "หรือว่า... กลัวใจตัวเองมากกว่า?" ไดอะล็อกคมคายที่พ่นออกมาอย่างไร้ความเกรงกลัว ทำให้คิรินต้องหันมาเผชิญหน้า ดวงตาสีเข้มคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนักเขียนบทจอมกะล่อน นิ่งสนิทราวกับต้องการค้นหาความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากยียวนนั้น "คุณมั่นใจเกินไปแล้วนะคะ วินทร์" คิรินเอ่ยเสียงเรียบ แต่จังหวะการหายใจกลับสะดุดไปเล็กน้อย "ฉันแค่ไม่อยากเปลืองพลังงานมาเถียงกับคนไม่มีวินัยเรื่องสุขภาพต่างหาก" "ปากแข็งตลอด..." วินพึมพำเสียงแผ่ว รอยยิ้มกวน ๆ เลือนหายไปจากใบหน้า เหลือเพียงความเงียบงันที่เข้ามาแทนที่ ระหว่างเสียงฝนตกกระหน่ำด้านนอก นักเขียนหนุ่มมองลึกเข้าไปในดวงตาของสถาปนิกหนุ่มผู้เจ้าระเบียบ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังกว่าทุกครั้ง "รู้ไหมคะ... ทำไมผมถึงชอบแวะร้านสะดวกซื้อตอนฝนตก?" คิรินขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ได้ตอบคำถาม แต่สายตากลับรอฟัง "เพราะมันเป็นที่เดียว... ที่เราไม่ต้องวิ่งหนีอะไร" วินแค่นหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ แววตาฉายแววโดดเดี่ยวอย่างปิดไม่มิด "ข้างนอกนั่น ทุกคนต้องวิ่งตามเวลา วิ่งตามความคาดหวัง วิ่งตามอนาคต... เหมือนที่คุณกำลังทำอยู่ไง คิริน" คำพูดนั้นราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมากระชากหน้ากากความเยือกเย็นของคิรินออกจนหมดสิ้น สถาปนิกหนุ่มชะงักไป ความทรงจำเกี่ยวกับคำพูดกดดันของพ่อแม่ และโปรเจกต์ใหญ่ที่ต้องแบกรับไว้บนบ่าตีตื้นขึ้นมาจุกที่อก เขาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ไม่ใช่ว่าเขาไม่เหนื่อย... แต่เขาไม่เคยอนุญาตให้ตัวเองหยุดวิ่งต่างหาก "คุณไม่รู้อะไรเลย วิน..." คิรินเอ่ยเสียงพร่า ความเย็นชาที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุด วินขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบเดียว ไออุ่นจากร่างกายของทั้งคู่ผสานเข้ากับความเย็นฉ่ำของอากาศด้านนอก วินยกมือขึ้น ปลายนิ้วเรียวแตะเบา ๆ ที่เส้นผมเปียกชื้นของคิรินอย่างแผ่วเบา เป็นสัมผัสที่อ่อนโยนจนน่าใจหาย ไร้ซึ่งความเจ้าเล่ห์เพทุบายใด ๆ "งั้นก็เล่าให้ผมฟังหูสิคะ..." เสียงกระซิบของวินนุ่มนวล ราวกับเวทมนตร์ที่ดึงสติของคิรินให้จมดิ่งลงไป "ในเซฟเฮาส์นี้ หรือแม้แต่ในร้านสะดวกซื้อที่มีแค่เราสองคน... คุณไม่ต้องเป็นคิรินผู้สมบูรณ์แบบก็ได้นะ" หัวใจของคิรินกระตุกวูบ รised up ความรู้สึกบางอย่างที่พยายามกดทับไว้มานานนับปีทะลักล้นออกมาจนเกือบจะควบคุมไม่ได้ เขาสบตากับวิน เนตรสีเข้มคู่นั้นสะท้อนภาพเงาของตัวเขาเองที่กำลังอ่อนล้าเหลือเกิน ริมฝีปากของคิรินเผยอขึ้นเล็กน้อย เตรียมจะเอื้อiนเอ่ยความลับที่เก็บงำไว้... ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหอมหวานและเปราะบางถึงขีดสุด เสียงกระดิ่งหน้าร้านสะดวกซื้อก็ดัง "กรุ๊งกริ๊ง" ขัดจังหวะขึ้น พร้อมกับแรงผลักประตูที่เปิดกว้างรับลมฝน "อ้าวดึกป่านนี้แล้ว ยังสวีทกันอยู่ในหลุมหลบภัยนี่เองเหรอคะคุณคู่รักกำมะลอ!" เสียงใสแจ๋วของริน บรรณาธิการสาวคู่ใจของวิน ดังแทรกขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับรอยยิ้มรู้ทันที่ส่งตรงมาให้ ทำให้คิรินและวินต้องผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟช็อต ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปพร้อมกันในตอนนี้นะคะ!