กฎเหล็กของห้องข้างๆ

กลิ่นกระดาษยูคาลิปตัสราคาแพงยังไม่ทันจางหายจากปลายนิ้ว เสียงฉีกกระดาษที่ดัง *แคว่ก* ยาวติดต่อกันสามครั้งซ้อน ก็ทำลายความเงียบสงบในห้องนั่งเล่นขนาดกะทัดรัดของเซฟเฮาส์จนย่อยยับ คิรินยืนตัวแข็งทื่อ ปลายนิตยสารดีไซน์ในมือสั่นระริกเล็กน้อย ดวงตาคู่คมหลังกรอบแว่นสายตาไร้กรอบจ้องมองเศษกระดาษสีขาวที่ร่วงหล่นลงสู่พื้นพรมทีละชิ้น ราวกับใบไม้แห้งที่ปลิดปลิวลงมาจากกิ่งไม้ในฤดูใบไม้ร่วง บนพื้นพรมสีเทาอ่อนตอนนี้... กฎระเบียบการใช้พื้นที่ส่วนกลาง 25 ข้อที่เขาใช้เวลาตลอดยามดึกในการร่างขึ้นมาด้วยความพิถีพิถัน ถูกแปรสภาพเป็นขยะชิ้นย่อมๆ ไปเสียแล้ว "คุณทำอะไรลงไป..." สถาปนิกหนุ่มเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงเย็นเยียบระดับศูนย์องศาที่มักใช้กดดันผู้รับเหมาในสนามก่อสร้างถูกงัดออกมาใช้ แต่ดูเหมือนจะใช้ไม่ได้ผลกับคนตรงหน้า วินทร์ไวกว่าที่คิด ร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตผ้าลินินยับยู่ยี่ก้าวเข้ามาประชิดตัวในระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมกลิ่นซิตรัสเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วบดลอยเข้าแตะจมูก คิรินผะหนหน้าหนีตามสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับชั้นวางหนังสือบิวต์อินจนหมดทางถอย "อ้าว ก็อ่านจบแล้วไงคะคุณสถาปนิก" วินทร์ยิ้มพราย ดวงตาเรียวรีพราวระยับด้วยประกายความกวนประสาทที่ทำเอาคนมองอยากจะยกมือขึ้นมานวดขมับ "ข้อ 1 ห้ามส่งเสียงดังหลังสี่ทุ่ม... ข้อ 8 ห้ามวางแก้วน้ำทิ้งไว้บนโต๊ะทำงาน... โอโห นึกว่าหลงเข้ามาค่ายลูกเสือสำรองซะอีกค่ะคุณขา นี่เซฟเฮาส์สำหรับพักใจนะคะ ไม่ใช่คุกทหาร" "ถ้าไม่อ่านแล้วเซ็นชื่อยอมรับตั้งแต่แรก คุณก็ไม่มีสิทธิ์มาเหยียบที่นี่" คิรินปัดมืออีกฝ่ายที่ยื่นเข้ามาใกล้จนเกินงามออกอย่างไม่ใยดี แววตาคมกริบกวาดมองใบหน้าเนียนใสของอดีตเพื่อนร่วมชั้นที่ไม่ได้เจอกันมานานหลายปี คนคนนี้ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด... ยังคงสร้างความปั่นป่วนให้ชีวิตอันแสนสงบสุขของเขาพังทลายได้ภายในพริบตาเดียวเหมือนกับตอนอายุสิบแปดไม่มีผิด "เซ็นเหรอคะ? ฝันไปเถอะค่ะ" นักเขียนบทหนุ่มหัวeเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นติดจะยียวนกวนประสาทจนน่าหมั่นไส้ วินทร์โน้มใบเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดอยู่ข้างแก้ม "อีกอย่าง... คนที่ยืนยันตัวตนหลังบานประตูเมื่อคืน ไม่ใช่คุณหรอกเหรอที่ทำหน้าเหมือนเห็นผี?" คำพูดนั้นสะกิดเข้าที่แผลเป็นในใจอย่างจัง คิรินชะงักไปเสี้ยววินาที ภาพของเด็กหนุ่มผู้เคยทิ้งจดหมายลาออกอย่างไร้เยื่อใยเมื่อเจ็ดปีก่อนซ้อนทับกับรอยยิ้มร้ายกาจในปัจจุบัน ความทรงจำที่เขาพยายามฝังกลบไว้ใต้กองงานแปลนสถาปัตยกรรมนับร้อยโปรเจกต์ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอย่างไร้ความปรานี "ผมไม่ได้ตกใจผี" คิรินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงแรงกระแทกกระทั้น "ผมแค่ตกใจว่าทำไมหน่วยงานจัดหาที่พักถึงส่ง 'ตัวปัญหา' มาให้ผมปวดหัวอีกรอบต่างหาก" "อุ๊ย แรงจังนะคะ" วินทร์ทำท่าเอามือทาบอก แสร้งทำเป็นเจ็บปวดแต่แววตากลับระรื่นด้วยความสนุกสนาน "แต่เสียใจด้วยนะคะคุณคิริน บอสใหญ่สั่งมาแล้วว่าฉันต้องอยู่ที่นี่จนกว่าจะเขียนบทละครซีรีส์เรื่องใหม่จบ ดังนั้น ต่อให้คุณจะสร้างกำแพงสูงกั้นระหว่างห้องนอนเราสิบชั้น ฉันก็จะปีนข้ามไปหาคุณอยู่ดีค่ะ" "ลองดูสิครับ" คิรินขยับตัวเข้าประชิดบ้าง ความสูงที่ได้เปรียบกว่าทำให้เขาต้องก้มมองคนตรงหน้า ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างดุเดือด ไม่มีใครยอมลดละให้กันแม้แต่ก้าวเดียว บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้าสถิตที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ "ถ้าคุณกล้าล้ำเส้นผมแม้แต่ก้าวเดียว ผมจะโยนข้าวของของคุณออกไปกองนอกประตูบ้านแบบไม่ลังเลแน่" "แน่ใจเหรอคะ?" วินทร์กระซิบแผ่วเบา รอยยิ้มมุมปากเปลี่ยนเป็นความเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาสถาปนิกหนุ่มใจกระตุกวูบ นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปแตะปกเสื้อเชิ้ตของคิรินเบาๆ ไล้ปลายนิ้วผ่านกระดุมเม็ดบนอย่างจงใจยั่วเย้า "ระวังนะคะ... คนที่บอกว่าเกลียดนักเกลียดหนา สุดท้ายอาจจะเป็นคนวิ่งมาเคาะห้องฉันตอนตีสามซะเอง" ปัง! เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดในห้องนั่งเล่นอย่างกะทันหัน ทั้งคิรินและวินทร์ผละออกจากกันราวกับโดนไฟลวก คิรินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด ใครกันที่มาเยือนในยามวิกาลแบบนี้ วินทร์ไวกว่า รีบเดินไปแง้มผ้าม่านหน้าต่างมองออกไปข้างนอก ก่อนจะหันกลับมาส่งยิ้มแปลกประหลาดให้เจ้าของบ้าน พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของคิรินเย็นเฉียบ "ตายจริง... แขกที่ไม่ได้รับเชิญมาถึงแล้วค่ะคุณคิริน ดูท่าทาง... เขาคงไม่ได้มาดีซะด้วยสิคะ" *** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นไปกับความปากแข็งของยัยน้องกับคุณสถาปนิกซึนคนนี้นะคะ! บทหน้าเตรียมรับแรงกระแทกความแซ่บแบบคูณสองได้เลยค่ะ!