ยินดีต้อนรับสู่ความวุ่นวาย

"ถ้าคุณยังกล้าวางลังบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปทับกองแบบแปลนโครงการริเวอร์ไซด์อีกแค่เซนติเมตรเดียว ฉันจะเอาทุกกล่องนี่โยนลงไปให้ปลากินข้างล่างค่ะ!" เสียงหวานที่เจือกระแสความหงุดหงิดระดับแมกซ์ดังทะลุผ่านความเงียบสงบของห้องชุดเพนต์เฮ้าส์สุดหรูบนชั้นสิบทันทีที่บานประตูห้องเปิดออก วินซึ่งกำลังแบลังกระดาษลังสูงท่วมหัวไว้จนแทบมองไม่เห็นทาง ถึงกับชะงักเท้าที่ก้าวเข้ามาเป็นก้าวแรก ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดสีพื้นกับกางเกงยีนส์เซอร์ๆ เอี้ยวตัวหลบเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยให้ลังในมือหล่นตุ้บลงบนพื้นไม้ปาร์เกต์ขัดมันอย่างไม่เกรงใจเจ้าของห้องสักนิด "โอho! ต้อนรับขับสู้ได้อบอุ่นสมเป็นสถาปนิกดีกรีรางวัลยอดเยี่ยมแห่งปีเลยนะคะ คุณคิริน... ไม่สิ เรียกว่าคุณคีย์เฉยๆ จะได้ดูสนิทกันไวขึ้นดีไหมล่ะครับ" วินจงใจลากเสียงกวนประสาทพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้ชายหนุ่มเจ้าของห้องที่ยืนกอดอกใบหน้าบึ้งตึงราวกับก้นกระทะ คิริน หรือ คีย์ ขยับแว่นสายตาด้วยปลายนิ้วเรียวยาว ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะสีเงินฉายแววเย็นชาจนติดจะรำคาญ นัยน์ตาคู่นั้นกวาดมองผู้มาใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังมองตัวปัญหาชิ้นใหญ่ที่หลุดลอดเข้ามาในอาณาจักรส่วนตัวที่เขาอุส่าห์จัดระเบียบไว้อย่างสมบูรณ์แบบ "ผมไม่ได้อนุญาตให้คุณเรียกชื่อเล่น และที่สำคัญ... สัญญาเช่าระบุชัดเจนว่านี่คือ 'เซฟเฮาส์' สำหรับการพักผ่อนเพื่อเขียนบท ไม่ใช่สนามเด็กเล่นสำหรับคนสมาธิสั้นที่ขนขยะมากองรกห้องนั่งเล่นของผม" คีย์สวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เฉียบคมทุกพยางค์ ไร้ซึ่งรอยยิ้มเจือปน วินไหวไหล่เบาๆ ไม่สะทกสะท้านกับรังสีความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่งตรงหน้าเลยสักนิด กลับกัน เขายกมือขึ้นเสยผมสีน้ำตาลเข้มลอนยุ่งเหยิงของตัวเองอย่างลวกๆ แล้วเดินดุ่มๆ ไปทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังสีชาตัวโปรดของเจ้าของห้องหน้าตาเฉย ราวกับลืมไปสนิทว่าตัวเองเป็นแค่ผู้อาศัยหน้าใหม่ที่มาขอแชร์พื้นที่ "โหดร้ายจังเลยนะคะคุณสถาปนิก รุนแรงทั้งคำพูดแถมยังสายตาดุเหมือนแมวเปอร์เซียหางฟูตอนโมโหอีกต่างหาก... อ่า จริงสิ รินฝากบอกมาว่าถ้าผมทำห้องคุณพัง เธอจะตัดงบค่าต้นฉบับผมครึ่งหนึ่ง เพราะฉะนั้นวางใจได้เลยค่ะ ผมไม่รื้อห้องคุณจนพังคาตีนแน่... อย่างน้อยก็ไม่ใช่สัปดาห์นี้" คีย์ขบกรามแน่นจนสันกล้ามเนื้อข้างแก้มกระตุก ความอดทนที่สะสมมาตั้งแต่รู้ว่าบรรณาธิการสาวตัวแสบส่งเพื่อนสนิทจอมกะล่อนมาแชร์ห้องพักผ่อนช่วงปิดต้นฉบับกำลังจะระเบิดเป็นจุล เขาเกลียดความวุ่นวาย เกลียดคนที่ไม่รักษาเวลา และเกลียดที่สุดคือผู้ชายคนที่นั่งไขว่ห้างยิ้มยียวนกวนประสาทอยู่ตรงหน้าคนนี้ อดีต... พวกเขาเคยมีอดีตที่ไม่อยากจะรื้อฟื้น และปัจจุบัน... ไอ้บ้านี่ก็ยังเก่งกาจเหลือเกินในการดึงด้านมืดในตัวเขาให้ออกมาอาละวาดได้ภายในเวลาไม่ถึงสามนาที "ลุกขึ้น" คีย์สั่งเสียงต่ำ ก้าวเข้าไปประชิดโซฟาตัวยาวจนเงาสูงทาบทับร่างของอีกฝ่าย "ไม่เอาอ่ะครับ เมื่อyยื่อยยัดเยียดลังพวกนั้นจนเหนื่อยแล้ว ขอชาร์จแบตแป๊บหนึ่ง... อ๊ะ หรือว่าคุณคีย์กลัว?" วินจงใจเงยหน้าขึ้นสบตา ช้อนสายตาพราวระยับขึ้นมองอย่างท้าทาย รอยยิ้มมุมปากหยักลึกฉายแววเจ้าเล่ห์ "กลัวว่าจะห้ามใจไม่ไหว ถ้ารู้ว่าผมไม่ได้มาแค่ 'พักใจ' อย่างเดียว" บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบงันลงทันตรส ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นบุหรี่มวนอ่อนผสมกลิ่นมินต์จางๆ ลอยปะทะปลายจมูกของคนตัวสูงกว่า คีย์ชะงักไปนิด นัยน์ตาคมกริบไหววูบลงชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อเผลอไล่สายตาผ่านริมฝีปากหยักที่กำลังแย้มยิ้มเย้าแหย่ วินเองก็ไม่ได้ขยับหนี ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทายคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของสถาปนิกหนุ่ม ราวกับกำลังรอคอยดูว่าอีกฝ่ายจะกล้าทำตามคำขู่เมื่อครู่จริงๆ หรือไม่ ทว่า... ก่อนที่คีย์จะได้อ้าปากตอกกลับด้วยประโยคเชือดเฉือนใดๆ เสียงกริ่งหน้าประตูกลับดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศตึงเครียดที่เจือความวาบหวามแปลกประหลาดเสียก่อน *กริ่ง... กริ่ง...* ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็วโดยอัตโนมัติ คีย์ส่งสายตาอาฆาตมาดร้ายให้อีกฝ่ายเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่ประตูหน้าด้วยความหงุดหงิดทวีคูณ มือหนากระชากบานประตูเปิดออกด้วยแรงอารมณ์ โดยไม่ทันได้เอ่ยถามว่าใครคือผู้มาเยือนยามวิกาลแบบนี้ แต่ทว่า ภาพของคนที่ยืนยันตัวตนอยู่หลังบานประตู กลับทำให้ลมหายใจของสถาปนิกหนุ่มสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหินในเสี้ยววินาทีนั้น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดประตูต้อนรับความวุ่นวายครั้งนี้ไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!