ความกดดันของมืออาชีพ

"ตราประทับนั่น... มันหมายความว่ายังไงคะ อาคิระ" น้ำเสียงของรินสั่นพร่าขณะกวาดสายตามองชายชราในชุดกิโมโนเนื้อดีที่นั่งนิ่งอยู่กลางห้องโถงของโฮมสเตย์ ราวกับรูปปั้นหินที่ไร้ความรู้สึก บรรยากาศภายในห้องโถงที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของไม้สนและไออุ่นจากเตาผิง บัดนี้กลับเยือกเย็นดุจน้ำแข็งจากยอดเขาคิบุเนะ อาคิระยืนนิ่งอยู่ข้างกายริน ร่างสูงใหญ่ที่มักจะดูมั่นคงเสมอในครัว กลับเกร็งจนเห็นเส้นเลือดที่สันกราม มือหนาของเขาที่เคยจับมีดทำอาหารด้วยความแม่นยำ บัดนี้กำแน่นจนสั่นเทาที่ข้างลำตัว "ผมบอกคุณกี่ครั้งแล้วริน ว่าอย่าก้าวก่ายเรื่องอดีตของผม" เสียงของอาคิระแหบพร่าและเย็นชาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "แต่เขาคือครอบครัวคุณไม่ใช่หรือคะ? สัญลักษณ์ตระกูลฟูจิวาระ... ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ ตอนนี้?" ชายชราผู้นั้นขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาคู่คมที่จ้องมองอาคิระราวกับผู้ล่าที่พบเหยื่ออันโอชะ "หิมะแรกของปีใกล้จะมาถึงแล้วนะ อาคิระ... ทางโตเกียวต้องการตัวเชฟที่จะมารังสรรค์มื้อค่ำในงานเลี้ยงระดับประเทศ ตำแหน่งที่เธอเคยทิ้งไปอย่างไม่ใยดีเมื่อห้าปีก่อน มันว่างอยู่ และพวกเขาอยากได้เธอคืน" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงอีกครั้ง เสียงหยดน้ำจากชายคาที่ตกลงกระทบพื้นหินด้านนอกดังชัดเจนกว่าปกติ รินมองดูคนรักของเขาที่กำลังตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก โฮมสเตย์ริมแม่น้ำคาโมะแห่งนี้คือความฝันของริน แต่ดูเหมือนว่าโลกใบเล็กๆ ของเขากำลังถูกแรงดึงดูดจากโลกใบใหญ่ของอาคิระฉุดกระชากให้แตกสลาย อาคิระหันมาสบตาริน แววตาของเขาซับซ้อนเกินกว่าจะอ่านออก ในนั้นมีความโหยหาอาชีพที่เขาเคยรัก ความรับผิดชอบต่อชื่อเสียงที่ครอบครัวหยิบยื่นให้ แต่ขณะเดียวกันก็มีความห่วงใยที่รินสัมผัสได้ถึงกระดูกสันหลัง เขาไม่อยากทิ้งโฮมสเตย์แห่งนี้... ไม่อยากทิ้งรินไปเผชิญกับโลกที่โหดร้ายเพียงลำพัง "ถ้าผมไป... คุณจะอยู่ได้ไหมริน?" อาคิระถามด้วยเสียงแผ่วเบาเหมือนลมพัด รินเม้มริมฝีปากแน่น ความน้อยเนื้อต่ำใจแล่นขึ้นมาจุกที่ลำคอ เขาไม่ใช่เชฟระดับมิชลิน เขาเป็นเพียงชายหนุ่มธรรมดาที่พยายามรักษาบ้านเก่าของคุณปู่ไว้ "ถ้ามันคือความฝันที่แท้จริงของคุณ... การอยู่ที่นี่ก็คงเป็นแค่การกักขังใช่ไหมคะ?" "ไม่ใช่นะริน" อาคิระก้าวเข้ามาหาหนึ่งก้าว แต่แล้วเขาก็หยุดชะงักเมื่อชายชราส่งเสียงกระแอมเบาๆ อย่างมีอำนาจ "เรามีเวลาให้คุณตัดสินใจจนถึงพระอาทิตย์ตกดินในวันพรุ่งนี้ อาคิระ" ชายชรากล่าวพลางลุกขึ้นยืนด้วยท่วงท่าสง่างาม "ชื่อเสียงและเกียรติยศที่ตระกูลฟูจิวาระสร้างมานานนับร้อยปีรอคุณอยู่ อย่าทำให้การตัดสินใจที่โง่เขลาเพียงครั้งเดียวมาทำลายอนาคตที่ควรจะเป็นของคุณเลย" เมื่อชายชราเดินออกไปพร้อมกับผู้ติดตาม รินทรุดตัวลงนั่งบนเบาะรองนั่งอย่างหมดแรง เขาได้แต่มองมือของอาคิระที่ยังคงสั่นไม่หยุด เชฟหนุ่มเดินไปที่หน้าต่าง มองดูสายน้ำคาโมะที่ไหลเอื่อยอย่างไม่มีวันย้อนกลับ ความกดดันที่ถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์ทำให้อากาศในห้องดูเบาบางจนแทบหายใจไม่ออก "ผมขอเวลาสักพักนะริน..." อาคิระพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้รินนั่งอยู่กับความอ้างว้างในความเงียบ ค่ำคืนนั้นรินไม่ได้นอน เขาใช้เวลาไปกับการเตรียมวัตถุดิบสำหรับมื้อเช้าในวันถัดไป มือสั่นเทาจับมีดทำครัวหั่นแครอทเป็นชิ้นเล็กๆ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนเขียงไม้ กลิ่นหอมของซุปมิโซะที่เขาเคยหลงรัก วันนี้กลับดูจืดชืดและไม่มีความหมายเมื่อขาดคนปรุงที่อยู่เคียงข้าง จนกระทั่งเวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบเที่ยงคืน รินได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ เดินตรงมาที่ห้องครัว เขาไม่กล้าหันไปมอง จนกระทั่งสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากแผ่นหลังที่คุ้นเคย แขนแกร่งของอาคิระโอบกอดเขาไว้จากด้านหลังอย่างอ่อนโยน "ริน... ผมตัดสินใจแล้ว" รินลมหายใจสะดุด เขาหลับตาลงแน่น พยายามเตรียมใจรับฟังคำตอบที่จะเปลี่ยนชีวิตของเขาทั้งสองคนไปตลอดกาล ไม่ว่าคำตอบนั้นจะเป็นการจากลา หรือการเผชิญหน้ากับอดีตร่วมกัน เสียงประตูโฮมสเตย์ถูกผลักเปิดออกกะทันหันในยามวิกาล พร้อมกับเสียงฝีเท้าของชายกลุ่มหนึ่งที่ไม่ได้มีนัดหมาย อาคิระผละออกจากรินและหันไปเผชิญหน้ากับผู้มาเยือนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "คุณไม่ได้มาคนเดียวใช่ไหมครับ ท่านอา" อาคิระเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่รินไม่เคยได้ยินมาก่อน ขณะที่ชายชุดดำที่ก้าวเข้ามาไม่ได้มาเพียงเพื่อเจรจา แต่ดูเหมือนพวกเขากำลังจะพาใครบางคนออกไปจากที่นี่ในคืนนี้เลย ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านเรื่องราวอบอุ่นและสับสนในหัวใจไปพร้อมกับหิมะแรกในโตเกียวนะคะ