การปะทะคารมที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

"คุณไม่มีสิทธิ์แตะต้องสัญญาฉบับนี้ รินถอยออกไป" เสียงของอาคิระเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในฤดูหนาวที่เกาะตัวอยู่บนผิวน้ำแม่น้ำคาโมะ เขาไม่แม้แต่จะหันมามองริน มือหนากำเอกสารในมือจนกระดาษยับยู่ยี่ ขณะที่ชายในชุดสูทสีดำสนิทสามคนยืนเรียงรายอยู่เบื้องหน้าในโถงรับรองของโฮมสเตย์ "แต่อาเขากำลังจะขายมัน อาคิระ! คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่าที่นี่คือความทรงจำเดียวที่คุณเหลืออยู่ แล้วทำไมตอนนี้คุณถึงทำเหมือนยอมรับเงื่อนไขของพวกเขาโดยไม่โต้แย้งอะไรเลย!" รินตะโกนกลับ เสียงของเขาสั่นเครือแต่แฝงด้วยความโกรธที่อัดอั้นมานาน อาคิระชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาเรียวคมเบนไปทางรินเพียงครู่เดียว ก่อนจะกลับไปจดจ้องร่างของชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่ม เขาไม่ได้อธิบายอะไร แต่ทว่าอาการขบกรามจนเห็นสันกรามชัดเจนนั้นฟ้องชัดว่าเขากำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างที่รินไม่เข้าใจ "คุณรินครับ" ชายในชุดสูทเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความรู้สึก "การตัดสินใจของตระกูลไม่ใช่สิ่งที่คนนอกอย่างคุณจะก้าวก่ายได้ ท่านอาตัดสินใจแล้วว่านี่คือทางออกที่ดีที่สุด เพื่อหยุดยั้งหนี้สินที่พอกพูนจากการบริหารที่ล้มเหลวของปู่คุณ" "ล้มเหลวอย่างนั้นเหรอ?" รินเค้นหัวเราะทั้งที่ขอบตาร้อนผ่าว "ที่นี่ไม่ใช่แค่ธุรกิจ แต่มันคือหัวใจของคนในเกียวโต คุณไม่มีวันเข้าใจหรอกว่าแต่ละจานที่อาคิระตั้งใจทำออกมา มันมีความหมายกับผู้คนมากแค่ไหน!" อาคิระขยับตัวก้าวเข้ามาขวางหน้าชายชุดดำเอาไว้ เขาวางมือลงบนโต๊ะไม้สักเก่าแก่ที่เคยเป็นที่วางน้ำชาของคุณปู่ แรงกดนั้นหนักแน่นจนโต๊ะไม้ส่งเสียงลั่น "ผมจะไปกับพวกคุณ แต่สัญญาต้องเปลี่ยน" อาคิระเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลง แต่หนักแน่นเหมือนการประกาศเจตจำนง "ห้ามแตะต้องโครงสร้างร้าน ห้ามเปลี่ยนจุดประสงค์การใช้พื้นที่ และ... ห้ามให้ใครมายุ่งกับริน" "อาคิระ! คุณหมายความว่าไงที่บอกว่าจะไปกับพวกเขา?" รินคว้าแขนเสื้อของชายหนุ่มไว้แน่น หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก "คุณจะทิ้งโฮมสเตย์ ทิ้งทุกอย่างไปเพื่อแลกกับการประนีประนอมกับคนพวกนี้เนี่ยนะ? คุณกำลังทำลายสิ่งที่คุณรักที่สุดด้วยมือตัวเอง!" อาคิระหันมามองริน สายตาของเขามีความอ่อนโยนฉายแวบขึ้นมา ก่อนจะแทนที่ด้วยความเย็นชาที่ตั้งใจสร้างขึ้นเพื่อปกป้องอีกฝ่าย "คุณไม่รู้อะไรเลย ริน สิ่งที่คุณเห็นว่าเป็นความสุข มันคือภาระที่กำลังจะรัดคอคุณอยู่แล้ว ผมไม่อยากให้คุณต้องจมลงไปในกองเพลิงนี้พร้อมกับผม" "ถ้าการมีคุณอยู่ด้วยคือภาระ งั้นผมก็ยอมแบกมัน!" รินตะคอก ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงสายน้ำกระทบตลิ่งด้านนอกที่แว่วเข้ามา ราวกับกำลังล้อเลียนความเปราะบางของความสัมพันธ์ที่กำลังแตกร้าว ชายชุดดำขยับนาฬิกาข้อมือดูเวลาด้วยท่าทางเบื่อหน่าย "เราไม่มีเวลามากนัก คุณอาคิระ ถ้าคุณเปลี่ยนใจตอนนี้ ทรัพย์สินทุกอย่างที่นี่จะเป็นเพียงเศษเหล็กในวันพรุ่งนี้ รวมถึงตัวคุณด้วย" รินรู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุนคว้าง เขาพยายามดึงมืออาคิระไว้ แต่คนตัวสูงกว่ากลับสะบัดออกอย่างเด็ดขาด เป็นการกระทำที่รุนแรงที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยมีต่อกัน "อย่าตามมา" อาคิระหันหลังให้ "สำหรับคุณ ผมก็เป็นแค่คนแปลกหน้าที่ผ่านเข้ามาปรุงอาหารให้คุณกินเท่านั้น ไม่ใช่เหตุผลที่คุณจะต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่" คำพูดนั้นกรีดลึกลงไปในใจของรินจนชาหนึบ เขามองแผ่นหลังกว้างที่เคยอบอุ่นในยามที่ร่วมกันทำอาหาร ในยามที่เขารู้สึกท้อแท้กับชีวิต ตอนนี้แผ่นหลังนั้นกลับดูห่างไกลและเย็นชาเกินกว่าจะเอื้อมถึง อาคิระก้าวตามกลุ่มชายชุดดำไปที่ประตูไม้บานใหญ่ แต่ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังแทรกขึ้นมาจากความมืดหลังฉากกั้นไม้ไผ่ ใครบางคนกำลังเดินออกมาพร้อมกับเสียงหัวเราะที่ฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาด "ใจเย็นๆ ก่อนสิ พ่อหลานชาย" เสียงแหบพร่าของชายชราดังขึ้น ทำให้อาคิระต้องหยุดชะงัก ร่างที่ก้าวออกมาคือชายในชุดกิโมโนสีหม่นที่รินไม่ได้พบหน้ามานานแสนนาน "คุณปู่..." รินอุทานออกมาด้วยความตกใจ ขณะที่อาคิระดูเหมือนจะแข็งทื่อไปทั้งร่าง มือของชายหนุ่มสั่นเทาขณะที่พยายามเอื้อมไปแตะกล่องไม้ในกระเป๋าเสื้อของตนเอง แสงไฟสลัวจากตะเกียงกระดาษวูบไหวเมื่อประตูโฮมสเตย์ถูกเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับความจริงที่ถูกเก็บงำไว้ใต้แม่น้ำคาโมะตลอดหลายปีที่ผ่านมา กำลังถูกกระชากออกมาต่อหน้าต่อตาทุกคน อาคิระหันกลับมาด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง "คุณ... คุณยังไม่ตาย?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาที่หัวใจสั่นไหวที่สุดในโฮมสเตย์แห่งนี้ไปพร้อมกับรินและอาคิระนะคะ