เทศกาลฤดูร้อน

"อย่าปล่อยมือผมนะครับ ถ้าไม่อยากหลงทางในฝูงชนแบบนี้" เสียงทุ้มต่ำของอาคิระดังแทรกผ่านความอึกทึกของเสียงดนตรีพื้นเมืองและเสียงหัวเราะของผู้คนในงานเทศกาลฤดูร้อนริมแม่น้ำคาโมะ รินชะงักไปเล็กน้อยขณะมองมือหนาที่คว้าข้อมือเขาไว้มั่น ราวกับเขากลัวว่าหากเผลอปล่อยเพียงเสี้ยววินาที คนที่เพิ่งหัดทำโฮมสเตย์อย่างรินจะถูกกระแสฝูงชนพัดหายไปในความมืดสลัวที่มีเพียงแสงไฟจากโคมกระดาษสีแดงส้มส่องสว่าง "ผมโตพอที่จะจำทางกลับโฮมสเตย์ได้แล้วนะ" รินตอบกลับพลางคลี่ยิ้มจางๆ แต่เขาก็ไม่ได้ดึงมือออก กลับขยับเข้าไปใกล้ร่างสูงที่ยืนตระหง่านราวกับกำแพงที่แสนอบอุ่นท่ามกลางอากาศร้อนชื้นของค่ำคืนเดือนกรกฎาคม อาคิระไม่ตอบ เขาทำเพียงแค่กระชับนิ้วมือให้แน่นขึ้น สายตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองไปรอบงานอย่างระแวดระวัง ก่อนจะหยุดอยู่ที่ร้านแผงลอยขาย 'ทาโกยากิ' ที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งลอยมาตามลม "คุณดูเหนื่อยๆ ตั้งแต่ตอนทำความสะอาดห้องพักเมื่อเช้าแล้ว จะลองหาอะไรทานสักหน่อยไหมครับ? กลิ่นตรงนั้น... ดูเหมือนจะทำสดใหม่เลยนะ" รินมองตามสายตาของอีกฝ่าย ความรู้สึกเหนื่อยล้าจากงานที่โฮมสเตย์ดูจะจางหายไปแทนที่ด้วยความหวั่นไหวที่เริ่มก่อตัวขึ้นในอก เขาชอบเวลาที่อาคิระเป็นฝ่ายดูแล เขาชอบที่คนพูดน้อยอย่างอาคิระพยายามจะชวนเขาคุยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากความกังวลในใจของเขาเสมอ "เอาสิครับ แต่ผมว่าเราไปหาที่นั่งริมน้ำดีกว่า จะได้ไม่ต้องเบียดกับใคร" รินเสนอ ทั้งสองเดินเบียดเสียดผ่านผู้คนที่สวมชุดยูกาตะสีสันสดใส เสียงเกี๊ยะไม้กระทบพื้นถนนดังเป็นจังหวะประสานไปกับเสียงประทัดที่ดังขึ้นเป็นระยะ อาคิระนำทางไปยังม้านั่งไม้เก่าแก่ใต้ต้นวิลโลว์ริมน้ำ ที่นี่ลมพัดเย็นสบายกว่าในตัวงาน แสงจันทร์สะท้อนบนผิวน้ำคาโมะดูระยิบระยับราวกับเกล็ดปลา อาคิระวางกล่องทาโกยากิลงข้างตัว ก่อนจะหันมามองรินที่กำลังสาละวนกับการพัดให้ความร้อนระอุค่อยๆ จางไป รินสังเกตเห็นว่าชายหนุ่มไม่ได้สนใจอาหารตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคู่นั้นจ้องมองมาที่เขาอย่างเปิดเผย เป็นสายตาที่รินเคยเห็นเพียงชั่วครู่เวลาที่เขาตั้งใจทำกับข้าว แต่ในยามนี้ มันมีความหมายที่ลึกซึ้งกว่านั้น "ทำไมถึงมาที่นี่ครับ?" รินเอ่ยถามเบาๆ พลางวางพัดลง "ทั้งที่ปกติคุณอาคิระไม่ชอบที่ที่มีคนเยอะๆ แบบนี้ไม่ใช่หรือ?" อาคิระชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสูดลมหายใจลึก กลิ่นอายของแม่น้ำผสมกับกลิ่นแป้งทอดจางๆ ทำให้เขารู้สึกกล้าขึ้นมา "เพราะคุณ... ริน" รินใจเต้นรัวราวกับมีใครมาตีกลองรัวในอก "ครับ?" "ผมเคยคิดว่าชีวิตของผมสมบูรณ์แบบแล้วในครัวเล็กๆ นั่น จนกระทั่งคุณเข้ามา..." อาคิระลดระดับเสียงลงต่ำจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบ "คุณทำให้โฮมสเตย์ของคุณปู่มีชีวิต และคุณก็ทำให้ผมรู้ว่า... ผมไม่ได้อยากอยู่คนเดียวในโลกที่เงียบเชียบอีกต่อไปแล้ว" คำสารภาพที่เรียบง่ายแต่ทว่าหนักแน่นนั้นทำให้รินนิ่งงัน เขาไม่เคยคิดว่าคนอย่างอาคิระจะเอ่ยอะไรที่ตรงไปตรงมาขนาดนี้ รินเม้มปากแน่นก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือไปแตะหลังมือของอีกฝ่ายที่วางอยู่บนม้านั่ง ผิวสัมผัสของอาคิระร้อนผ่าว ซึ่งไม่รู้ว่ามาจากอุณหภูมิของงานเทศกาลหรือมาจากความตื่นเต้นกันแน่ "คุณคือครอบครัวของผมนะ อาคิระ" รินกระซิบตอบ "ถ้าไม่มีคุณ โฮมสเตย์ก็คงไม่ใช่บ้าน... ผมเองก็ไม่อยากให้คุณหายไปไหนเหมือนกัน" ในจังหวะที่มือของทั้งคู่ประสานกัน ความเงียบงันที่แสนหวานก่อตัวขึ้นกลางงานเทศกาลที่วุ่นวาย ทว่าเพียงเสี้ยววินาทีนั้นเอง แสงไฟจากโคมกระดาษที่แขวนอยู่เหนือหัวพวกเขาก็ดับวูบลงพร้อมกันทั้งแถบ บรรยากาศรอบข้างที่เคยสว่างไสวพลันมืดมิดลงอย่างกะทันหัน เสียงดนตรีหยุดชะงัก ผู้คนเริ่มส่งเสียงฮือฮาด้วยความตกใจ "เกิดอะไรขึ้นน่ะ?" รินอุทานด้วยความตระหนก พยายามหันไปมองรอบๆ แต่ความมืดทำให้เขามองไม่เห็นอะไรเลย ทว่าในวินาทีนั้นเอง รินกลับสัมผัสได้ถึงแรงดึงที่ข้อมืออย่างรุนแรง ก่อนที่ร่างของเขาจะถูกดึงเข้าไปในอ้อมกอดของอาคิระอย่างแน่นหนา ลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ข้างใบหู และเสียงกระซิบที่แฝงไปด้วยความกังวลอย่างที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนดังขึ้น "อย่าไปไหนนะ... มีคนกำลังมองเราอยู่" รินตัวแข็งทื่อ เขาพยายามเพ่งมองผ่านความมืดออกไปสู่ระยะไกล และในแสงจันทร์สลัวๆ นั้น เขาก็เห็นเงาร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มที่ดูแปลกแยกจากผู้คนในเทศกาล ชายคนนั้นยืนถือโทรศัพท์มือถือและจ้องมองมาที่พวกเขาไม่วางตา... ก่อนที่ชายคนนั้นจะยกยิ้มที่มุมปาก แล้วค่อยๆ ก้าวเดินตรงเข้ามาหาพวกเขาอย่างช้าๆ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของรินและอาคิระนะคะ หวังว่าความอบอุ่นริมแม่น้ำคาโมะจะยังคงตราตรึงในใจของทุกท่านค่ะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าด้วยความหวังที่ว่าเรื่องราวจะคลี่คลายไปในทางที่ดีนะคะ หิมะแรกในโตเกียวค่ะ