คำสารภาพท่ามกลางแสงไฟ

"คุณจะเก็บความลับแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่คะ อาคิระ?" รินวางตะหลิวไม้ลงบนขอบกระทะเหล็ก เสียงกระทบกันของไม้และโลหะดังกังวานในห้องครัวที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงน้ำมันเดือดเบาๆ ในหม้อซุปดาชิที่เป็นเพื่อนร่วมสนทนา บรรยากาศรอบกายอวลไปด้วยกลิ่นหอมของมิโซะแดงและเครื่องเทศหอมกรุ่น แต่มันกลับไม่อาจลดทอนความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนหันหลังให้เขาอยู่ อาคิระชะงักมือที่กำลังหั่นรากบัว จังหวะการเคลื่อนไหวที่เคยพลิ้วไหวและแม่นยำดั่งนาฬิกาหยุดกะทันหัน เขาไม่หันกลับมามอง แต่รินรับรู้ได้ถึงลมหายใจที่หนักหน่วงขึ้นของอีกฝ่าย "คุณหมายถึงเรื่องอะไรครับ... ริน" อาคิระเอ่ยคำถามด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ หากแต่คนฟังอย่างรินสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวเล็กๆ ในประโยคที่พยายามควบคุมให้มั่นคง รินเดินอ้อมไปยืนฝั่งตรงข้ามของเคาน์เตอร์ไม้ขัดมัน ผิวสัมผัสของไม้ที่ผ่านการใช้งานมาหลายทศวรรษดูจะช่วยปลอบประโลมความตึงเครียดในใจเขาได้บ้าง เขามองใบหน้าด้านข้างของเชฟหนุ่มที่มักจะซ่อนความเจ็บปวดไว้ภายใต้ท่าทางนิ่งเฉยเสมอ "เรื่องที่ว่าทำไมคุณถึงยอมทิ้งร้านอาหารระดับมิชลินในกินซ่า เพื่อมาขลุกอยู่กับโฮมสเตย์เล็กๆ ริมแม่น้ำคาโมะที่กำลังจะเจ๊งแหล่มิเจ๊งแหล่แห่งนี้ไงคะ" อาคิระวางมีดลงอย่างแผ่วเบา เขาเงยหน้าขึ้นสบตาคนตัวเล็กตรงหน้า ดวงตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความนิ่งเฉยเหมือนที่เคยเป็น แต่มันกำลังสั่นไหวราวกับผิวน้ำที่ถูกโยนก้อนหินลงไป "คุณคิดว่าคนเราย้ายที่อยู่เพียงเพราะเบื่อหน่ายชื่อเสียงหรือความสำเร็จงั้นหรือคะ" "ฉันไม่คิดว่าคุณเป็นคนแบบนั้นค่ะ" รินขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมปรับอากาศกลิ่นไม้สนในโฮมสเตย์ผสมกับกลิ่นเครื่องเทศทำให้เขารู้สึกกล้าหาญขึ้นมาอย่างประหลาด "คุณหนีอะไรบางอย่างมา... เหมือนกับที่ฉันกำลังหนีความคาดหวังของคนในเมืองใหญ่มาที่นี่" อาคิระถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับตัวก้าวผ่านเคาน์เตอร์มาเผชิญหน้ากับริน ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนรินสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกจากร่างกายของอีกฝ่าย รินเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า แสงไฟสีส้มสลัวภายในห้องครัวสะท้อนอยู่ในดวงตาของอาคิระ ทำให้ความดุดันที่เขามักจะแสดงออกดูอ่อนโยนลงอย่างประหลาด "ผมไม่ได้หนีริน..." อาคิระเอ่ยเสียงแผ่ว พลางเอื้อมมือขึ้นมาแตะปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของรินเบาๆ "ผมแค่พยายามตามหา 'รสชาติ' ที่ผมทำหายไปต่างหาก รสชาติของอาหารที่ไม่ได้ถูกปรุงด้วยความกดดัน แต่ถูกปรุงด้วยความใส่ใจ... รสชาติของโฮมสเตย์ที่คุณปู่ของคุณเคยให้ผมได้สัมผัสเมื่อสิบปีก่อน" รินนิ่งไป ใจของเขาเต้นรัวราวกับกลองรัวเร็วในอก คำว่า 'สิบปีก่อน' ทำให้ความทรงจำเลือนรางในช่วงวัยเด็กของเขากลับมามีชีวิตอีกครั้ง ภาพของเด็กชายคนหนึ่งที่นั่งกินข้าวกับคุณปู่ที่ระเบียงริมแม่น้ำ... เด็กชายคนนั้นคืออาคิระอย่างนั้นหรือ? "คุณหมายความว่า..." "ใช่ค่ะ" อาคิระยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากหน้าที่การงาน แต่เป็นรอยยิ้มที่มาจากก้นบึ้งของหัวใจ "ผมกลับมาที่นี่เพื่อทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้กับคุณปู่ของริน... สัญญาว่าจะดูแลคนตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่จะต้องแบกรับกิจการนี้ในวันที่เขาเหนื่อยล้าที่สุด" บรรยากาศในห้องครัวเงียบสนิทลงอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด แต่มันคือความเงียบที่อัดแน่นไปด้วยความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นเป็นรูปเป็นร่าง รินรู้สึกได้ถึงความร้อนที่พุ่งขึ้นมาบนใบหน้า เมื่อฝ่ามือหนาของอาคิระเลื่อนจากปอยผมลงมาประคองข้างแก้มของเขาอย่างทะนุถนอม "รินคะ... ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมไม่ใช่แค่เชฟที่มาช่วยงานคุณ แต่ผมคือคนที่คอยเฝ้ามองความพยายามของคุณมาตลอด ไม่ว่าจะในฐานะตัวแทนของคุณปู่ หรือในฐานะ... คนที่แคร์คุณมากที่สุด" รินแทบหยุดหายใจ ลมหายใจอุ่นๆ ของอาคิระรดรินอยู่ที่ปลายจมูก สัมผัสจากปลายนิ้วที่ลากผ่านผิวแก้มทำให้เขารู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าที่แล่นผ่านร่าง เขาไม่รู้ว่าควรจะขยับหนีหรือเข้าหาดี แต่ในขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างที่ค้างคาอยู่ในใจ เสียงเคาะประตูรั้วด้านหน้าโฮมสเตย์ก็ดังแทรกขึ้นมาอย่างไม่นึกฝัน เสียงเคาะนั้นหนักแน่นและรีบร้อน ผิดกับบรรยากาศที่ควรจะเป็นยามค่ำคืนที่เงียบสงบในเกียวโต อาคิระชะงักมือที่ประคองใบหน้าริน เขาขมวดคิ้วแน่นและหันไปมองทางเดินมืดมิดที่เชื่อมต่อสู่ประตูด้านหน้า "ดึกขนาดนี้ ใครกันคะ?" รินถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ความรู้สึกวาบหวามเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความกังวลใจ อาคิระปล่อยมือจากแก้มของริน เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจเดินนำออกไปทางหน้าบ้าน รินตัดสินใจเดินตามไปอย่างเงียบๆ หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก เมื่อมือของอาคิระจับลูกบิดประตูแล้วบิดเปิดออก ร่างของหญิงสาวในชุดกิโมโนสีหม่นที่ดูคุ้นตาก็ปรากฏขึ้นภายใต้แสงไฟสลัวจากถนนหน้าบ้าน "อาคิระ... ฉันบอกแล้วไงว่าหนีมาที่นี่ก็ไม่มีวันรอด" หญิงสาวคนนั้นเอ่ยพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำให้รินขนลุกชันไปทั้งตัว "แม่ตามหาเธอเจอแล้ว... และร้านอาหารที่โตเกียวน่ะ มันกำลังจะพังเพราะการตัดสินใจงี่เง่าของเธอ กลับไปกับแม่เดี๋ยวนี้" อาคิระยืนแข็งทื่อ รินมองเห็นแผ่นหลังของเขาที่ดูสั่นเทาอย่างชัดเจน ขณะที่ความทรงจำที่อาคิระพยายามฝังลบดูเหมือนจะพุ่งทะลุขึ้นมาทำลายความสงบสุขในโฮมสเตย์แห่งนี้ลงในชั่วพริบตา หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะยังคงเป็นกำลังใจให้รินและอาคิระในวันที่พายุเริ่มก่อตัวขึ้นเช่นนี้ด้วยนะคะ หิมะแรกในโตเกียวค่ะ