ฝนตกที่คาเฟ่เก่า

เสียงฝนที่เทกระหน่ำลงมากะทันหันทำให้รางน้ำฝนสังกะสีของคาเฟ่เก่าแก่ริมแม่น้ำคาโมะส่งเสียงคำรามครืนคราง กลบเสียงเพลงแจ๊สแผ่นเสียงเก่าที่หมุนวนอยู่ในร้านจนแทบไม่เหลือชิ้นดี รินขยับแว่นสายตาที่ขึ้นฝ้าเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวชี้ไปยังกระดาษร่างเมนูภาษาอังกฤษที่เพิ่งเขียนแก้เป็นรอบที่สี่ ขณะที่สายตาเหลือบมองชายหนุ่มร่างสูงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม อาคิระไม่ได้แตะต้องชาเขียวคั่วโฮจิฉะในแก้วเซรามิกตรงหน้ามาพักใหญ่แล้ว เขานั่งไขว่ห้างเงียบเชียบ แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีทึบแนบชิดกับพนักเก้าอี้ไม้สักเก่าคร่ำคร่า ดวงตาคมปลาบมองลอดผ่านกระจกหน้าร้านที่ถูกหยาดน้ำฝนซัดสาดจนพร่ามัว โลกภายนอกถูกย้อมให้เป็นสีเทาหม่นของเกียวโตยามอัสดง "ถ้าแก้คำว่า *Matcha Terrine* เป็น *Green Tea Gateau* ฝรั่งน่าจะเข้าใจง่ายกว่านะ" อาคิระเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เสียงทุ้มต่ำของเขานิ่งเรียบจนเกือบราบ The ambient sound of rain seemed to pull it closer to the wooden table. "แต่คุณปู่บอกว่าเราควรยึดชื่อดั้งเดิม เพื่อให้ลูกค้ารู้จักความหมายของมัน" รินถอนหายใจเบาๆ เอนหลังพิงเก้าอี้ ปล่อยให้ความเหนื่อยล้าจากการยืนนวดแป้งมาทั้งวันไหลผ่านกระดูกสันหลัง "บางครั้งฉันก็ไม่รู้ว่า... ตัวเองกำลังทำตามความฝันของท่าน หรือแค่พยายามแบกรับความคาดหวังที่ตัวเองไม่ได้สร้างขึ้นกันแน่" ความเงียบโรยตัวลงมาระหว่างพวกเขาทั้งสองอีกครั้ง มันไม่ใช่ความอึดอัด แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยน้ำหนักของอดีต อาคิระเลื่อนสายตาจากหยดน้ำบนกระจกกลับมามองริน นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นสะท้อนเงาของดวงไฟสีส้มอุ่นจากโคมไฟกระดาษเหนือหัว "ความฝันของนายล่ะ คืออะไร?" คำถามของอาคิระห้วนสั้น แต่จริงจังจนรินต้องชะงัก รินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เจือความเย้ยหยันตัวเอง "ความฝันเหรอ? ตอนเด็กๆ ฉันแค่อยากหนีออกจากห้องสี่เหลี่ยมในโตเกียวที่เต็มไปด้วยเสียงนาฬิกาปลุกและตึกสูงระฟ้า พอโตขึ้นมาหน่อยก็แค่อยากทำงานให้รอดไปเดือนต่อเดือน จนตอนนี้..." เขากวาดสายตามองไปรอบคาเฟ่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายโบราณ "ตอนที่ยืนอยู่ตรงนี้ ท่ามกลางกลิ่นชาและฝนตก... ฉันกลับกลัวที่สุดคือ การทำมันพังคามือ" อาคิระไม่พูดอะไร เขาเอื้อมมือหนาไปหยิบกาน้ำร้อนเซรามิก รินน้ำร้อนเติมลงในแก้วของรินช้าๆ ไอร้อนพวยพุ่งขึ้นมาผสมกับกลิ่นอ่วนของดินหลังฝน "พ่อฉันเคยบอกว่า เชฟที่ดีคือคนที่ไม่ยอมให้ไฟในเตาดับไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น" อาคิระเอ่ยขึ้น สายตาจับจ้องที่ผิวน้ำร้อนระอุในแก้ว "ท่านบังคับให้ฉันเรียนบริหารธุรกิจ สืบทอดกิจการร้านอาหารตระกูล... แต่ฉันเกลียดมัน ฉันเกลียดการมองอาหารเป็นแค่ตัวเลขในบัญชี" รินเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยความประหลาดใจ นี่เป็นครั้งแรกที่อาคิระยอมเปิดปากเล่าเรื่องครอบครัวให้ฟังด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหวเล็กน้อย "แล้วนายก็หนีมาที่นี่?" "เปล่า... ฉันไม่ได้หนี" อาคิระสบตากับรินตรงๆ แววตาคมกริบนั้นฉายประกายบางอย่างที่รินไม่เคยเห็นมาก่อน "ฉันแค่เดินออกมา เพื่อพิสูจน์ว่าอาหารของฉัน... รสชาติของฉัน มันมีตัวตนอยู่จริง ไม่ใช่เพราะนามสกุลที่คนอื่นแปะป้ายให้" ปลายนิ้วของอาคิระวางแตะลงบนโต๊ะไม้ ใกล้กับมือของริน ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวของชายหนุ่ม หัวใจของรินกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ ท่ามกลางเสียงสายฝนที่ยังคงกระหน่ำซัดสาดอย่างไร้ความปรานี โลกทั้งใบเหมือนจะหดแคบเหลือเพียงโต๊ะไม้ตัวเก่าในคาเฟ่ริมแม่น้ำแห่งนี้ ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งทองเหลืองเหนือประตูกหน้าร้านก็ดังกรุ๊งกริ๊งขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับแรงลมพัดกรรโชกที่ตีประตูไม้ให้เปิดผางออก ฝนสาดละอองเย็นเยียบเข้ามาด้านใน ร่างโปร่งของหญิงสาวในชุดกิโมโนร่วมสมัยเปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝนก้าวเข้ามา เธอยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อม ใบหน้าซีดเซียวใต้ร่มคันใหญ่หันขวับมามองพวกเขาทั้งสองด้วยสายตาร้อนรน "อาคิระ... ในที่สุดก็หาตัวเจอ" เสียงหอบสะท้านของเธอดังแทรกเสียงฝน "กลับโตเกียวกับฉันเดี๋ยวนี้... แม่ล้มป่วยหนัก และท่านต้องการให้เธอรับช่วงต่อร้านหลักทันที" รินรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบหายไปในพริบตา เมื่ออาคิระชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อ และดวงตาที่เคยนิ่งสงบกลับไหวระริกอย่างรุนแรง --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและอบอุ่นหัวใจไปด้วยกันในทุกๆ หยดฝนและไอน้ำชานะครับ — หิมะแรกในโตเกียว