ความลับในสมุดบันทึก

คมมีดสแตนเลสสะท้อนแสงไฟนีออนสีส้มมัวซัวในห้องครัวจนเกิดเงาวับวาว บรรยากาศรอบตัวบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำซุปดาชิที่เคี่ยวทิ้งไว้บนเตาถูกกลืนหายไปกับความเย็นยะเยือกของเหล็กกล้าที่อยู่ในมือผู้บุกรุก "ถอยไป ริน" เสียงของอาคิระต่ำทุบและราบเรียบ แต่มันเต็มไปด้วยแรงกดดันชนิดที่รินไม่เคยสัมผัสมาก่อน ร่างสูงของเชฟหนุ่มก้าวบังหน้าเขาไว้ครึ่งก้าว แผ่นหลังกว้างที่มักจะสวมผ้ากันเปื้อนสีซีดตัวนั้นตอนนี้ดูราวกับกำแพงที่พร้อมจะรับแรงกระแทกทั้งหมด ชายชุดสูทสีดำคนแรกหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและไร้ชีวิตชีวา ใบหน้าของเขาถูกซ่อนอยู่ภายใต้เงาหมวกปีกกว้าง ดวงตากวาดมองไปรอบห้องครัวเก่าแก่ ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่ใบหน้าคมของอาคิระ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ไม่เจอตัวซะนานนะ... 'โฮโจ' อาคิระ" ชื่อนั้นหลุดออกมาจากปากของคนแปลกหน้าเหมือนคมหมีดที่กรีดลงบนความเงียบ อาคิระชะงักไปเล็กน้อย กล้ามเนื้อสันแผ่นหลังเกร็งขึงขึ้นทันที รินที่แอบมองอยู่ด้านหลังสังเกตเห็นมือหนาของอาคิระที่กำด้ามมีดทำครัวในมือแน่นจนข้อต่องนิ้วขึ้นสีขาว "แกจำคนผิดแล้ว" อาคิระตอบเสียงเย็นเฉียบ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังชายทั้งสอง "ที่นี่ไม่มีใครชื่อนั้น ออกไปจากบ้านของฉันซะ" "จำผิดงั้นเหรอ?" ชายคนที่สองก้าวเท้าเข้ามา เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นไม้ลั่นเอี๊ยดอาร์ด "เศษกระดาษโน้ตสูตรอาหารห่วยๆ ที่นายทิ้งไว้ที่โตเกียวเมื่อสามปีก่อน มันยังมีลายมือตวัดห่วยๆ ของนายนั่นแหละติดอยู่... นายหนีตระกูลมาซุกหัวซุกหางอยู่ที่นี่ คิดว่าตระกูลคิริวจะตามไม่เจอหรือไง?" บรรยากาศในห้องครัวตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง รินหัวใจเต้นรัวระทึก ความกลัวแล่นพล่านไปทั่วปลายนิ้ว เขาไม่เข้าใจสิ่งที่ได้ยิน—ตระกูลคิริว? โฮโจ อาคิระ? ผู้ชายเงียบขรึมคนที่ยืนลวกเส้นโซบะให้เขากินทุกวันมีอดีตที่มืดดำและซับซ้อนขนาดนี้เชียวหรือ ก่อนที่ใครจะทันได้เคลื่อนไหว อาคิระก็พุ่งตัวออกไปอย่างรวดเรวเกินกว่าที่รินจะทันตั้งตัว เขาปัดมีดในมือของชายคนแรกด้วยสันมีดทำครัวเสียงดัง *เคร้ง!* ประกายไฟแลบแปลบปรามในความมืด ก่อนที่อาคิระจะถีบเข้าที่หน้าอกของชายคนนั้นจนเซถอยหลังไปชนเคาน์เตอร์ไม้ "ริน! หนีไป!" อาคิระตะโกนลั่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนรนที่ไม่เคยมีมาก่อน "อย่าอยู่ตรงนี้!" แต่รินไม่อาจขยับขาได้ ท่ามกลางความชุลมุน สายตาของเขาเหลือบไปเห็นสมุดบันทึกหนังสีน้ำตาลเข้มของคุณปู่ที่ตกอยู่ใต้โต๊ะทำงานริมผนัง สมุดเล่มที่เขาเพิ่งเปิดอ่านเจอภาพถ่ายเก่าๆ และข้อความลายมือหวัดๆ ที่ระบุถึงเชฟหนุ่มนิรนามคนหนึ่ง... เชฟผู้มีแผลเป็นจางๆ ที่มุมไหล่ขวา เหมือนกับรอยแผลที่อาคิระมักจะซ่อนมันไว้ใต้เสื้อผ้าเนื้อหนาเสมอ รินกัดริมฝีปากแน่น ตัดสินใจพุ่งตัวไปคว้าสมุดบันทึกเล่มนั้นขึ้นมา แนบมันไว้แนบอก แล้ววิ่งฝ่าความมืดขึ้นไปยังชั้นสองของโฮสเตย์ทันที เสียงข้าวของแตกกระจายและเสียงตะโกนไล่หลังดังตามมาติดๆ แต่ความอยากรู้และความเป็นห่วงระคนกันทำให้เขากลั้นใจวิ่งจนสุดแรง ปัง! รินปิดประตูห้องนอนของคุณปู่ลงอย่างแรง ล็อกกลอนแน่นด้วยมือที่สั่นเทา เสียงหอบหายใจของเขาดังสะท้อนก้องในห้องที่เงียบงัน แสงจันทร์สาดส่องผ่านบานหน้าต่างกระจกฝ้าเข้ามา ทาบทับลงบนปกสมุดบันทึกเก่าคร่ำคร่าที่มีฝุ่นเกาะหนา เขาทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าพิงกับบานประตู นิ้วมือที่เปียกชื้นด้วยเหงื่อค่อยๆ พลิกเปิดหน้ากระดาษสีเหลืองกรอบทีละแผ่น *วันที่ 12 ตุลาคม* *...เด็กหนุ่มคนนั้นมาปรากฏตัวที่หน้าร้านริมแม่น้ำคาโมะในคืนที่ฝนตกหนัก ดวงตาของเขามืดมนไร้ประกาย ราวกับคนที่สูญเสียทุกอย่างแม้กระทั่งวิญญาณ เขาปฏิเสธที่จะพูดคุย แต่กลับหยิบมีดขึ้นมาแล่ปลาด้วยท่วงท่าที่งดงามและเด็ดเดี่ยว... ช่างเหมือนกับ 'เงา' ของใครบางคนที่ฉันเคยรู้จักในอดีตเหลือเกิน...* รินกวาดสายตาอ่านลายมือของคุณปู่ หัวใจเต้นแรงขึ้นทุกขณะ สมุดบันทึกเล่มนี้ไม่ได้เป็นแค่บันทึกสูตรอาหาร แต่มันคือ "พงศาวดาร" ความลับที่เชื่อมโยงระหว่างคุณปู่ของเขากับอาคิระ—หรือคนที่ใช้ชื่อว่า โฮโจ อาคิระ ในหน้าถัดไป มีภาพถ่ายโพลาลอยด์ใบเล็กๆ ที่ซีดจางตามกาลเวลาเสียบไว้ รินหยิบมันขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา ในภาพคือชายชรา (คุณปู่ของเขาในวัยหนุ่ม) กำลังยืนเคียงข้างเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่มีใบหน้าคล้ายคลึงกับอาคิระราวกับพิมพ์เดียวกัน ทว่าสวมชุดเชฟภัตตาคารหรูระดับมิชลิน และที่มุมด้านหลังของภาพ มีข้อความเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า: *ระวัง... คนของตระกูลคิริวจะตามล่าเขา หากสูตรอาหารลับบทสุดท้ายตกอยู่ในมือพวกมัน โลกของอาหารญี่ปุ่นจะต้องลุกเป็นไฟ* รินเบิกตากว้าง สมองประมวลผลเรื่องราวทั้งหมดอย่างรวดเร็ว อาคิระไม่ได้มาที่โฮสเตย์แห่งนี้โดยบังเอิญ และการที่คุณปู่รับเขาไว้ก็ไม่ใช่แค่ความเมตตา แต่มันคือการ "ซ่อนตัว" จากอิทธิพลมืดที่ตามรังควาน ทันใดนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่บันไดไม้ชั้นนอก เสียงนั้นย่างก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่ามั่นคง ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ... และหยุดลงที่หน้าประตูห้องนอนที่คุณปู่นั่งอยู่ ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะสามครั้งดังขึ้นแผ่วเบา แต่ทรงพลังจนทำให้รินสะفัดเฮือก ตามมาด้วยเสียงทุบต่ำที่กระซิบผ่านรอยแยกของบานประตูเข้ามา "เปิดประตูเถอะครับ... คุณริน" เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของอาคิระ และไม่ใช่เสียงของชายชุดสูทเมื่อครู่ แต่มันเป็นเสียงที่คุ้นหูอย่างประหลาด... เสียงของชายหนุ่มลูกค้าประจำผู้มักจะสั่งชาเขียวไร้รสหวานในยามบ่ายเสมอ รินแข็งค้างอยู่กับที่ ลมหายใจสะดุดกักไว้ที่ลำคอ ขณะที่มือข้างหนึ่งกำสมุดบันทึกของคุณปู่แน่น จนกระทั่งลูกบิดประตูหน้าห้องค่อยๆ หมุนวนช้าๆ จากด้านนอก! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับรินและอาคิระนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ — หิมะแรกในโตเกียว