ก้าวข้ามขอบเขต

รอยขีดสีแดงบนกระดาษไขแผ่นนั้นไม่ใช่ความผิดพลาดทางโครงสร้าง แต่เป็นร่องรอยของความตั้งใจที่บิดเบี้ยว เร็นขยับกรอบแว่นสายตาด้วยปลายนิ้วที่ยังคงสั่นเทาเล็กน้อย เขายืนประชิดแผ่นแปลนขนาดใหญ่บนโต๊ะเขียนแบบจนแผ่นอกเกือบจะแนบชิดกับไหล่ของคนที่นั่งอยู่เบื้องล่าง กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์เจือจางจางจากตัวคิริวผสมผสานกับกลิ่นกระดาษเก่าและหมึกพิมพ์ในห้องทำงานแคบๆ ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก "คุณกำลังจงใจแก้เส้นโค้งตรงนี้ให้มันรับกับผนังฝั่งตะวันออกใช่ไหม" เสียงของเร็นต่ำพร่ากว่าปกติ ไม่เหลือเค้าลางของสถาปนิกปากจัดที่ชอบเหวี่ยงใส่ชาวบ้านเหมือนทุกที คิริวเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขาย่นย่อจนเหลือเพียงแค่คืบ ดวงตาสีนิลคู่สวยที่มักจะเรียบนิ่งไร้อารมณ์ยามอยู่ในพิพิธภัณฑ์ บัดนี้กลับไหวระริกสะท้อนเงาของเร็นไว้อย่างชัดเจน ภัณฑารักษ์หนผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าระเบียบและรักความสมบูรณ์แบบไม่แม้แต่จะขยับถอยหลังหนี เขากลับเลือกที่จะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายด้วยความท้าทาย "ถ้าผมบอกว่าใช่ล่ะครับ คุณสถาปนิก... จะปรับผังใหม่ทั้งหมด หรือจะยอมรับว่ามันลงตัวกว่าที่คุณออกแบบไว้แต่แรก" คิริวสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่ทว่าเฉียบคมบาดลึก เร็นแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่ขยับพูดคุยก่อนจะเลื่อนต่ำลงไปยังกระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งที่อีกฝ่ายสวมใส่ ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายเสียจนเร็นรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนขอบหน้าผาที่ไร้ราวจับ เขายื่นมือออกไป—ไม่ใช่เพื่อชี้จุดบกพร่องบนแผ่นแปลนอีกต่อไป แต่ปลายนิ้วเรียวยาวกลับแตะลงบนสันจاوโด่งคมของคิริวแผ่วเบา สัมผัสที่ไม่ได้ตั้งใจแต่จงใจนั้นทำให้คิริวชะงัก ลมหายใจของภัณฑารักษ์หน้านิ่งสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจระคนความประหม่าที่ถูกซ่อนไว้ใต้ท่าทีเยือกเย็นมาตลอด "คุณ..." คิริวเปล่งเสียงออกมาได้เพียงเท่านั้น เมื่อปลายนิ้วของเร็นเลื่อนลงมาแตะที่ริมฝีปากอุ่นร้อนอย่างแผ่วเบา ราวกับต้องการพิสูจน์ว่าคนตรงหน้ามีตัวตนอยู่จริง ไม่ใช่ภาพลวงตาจากความเหนื่อยล้า "เงียบก่อนคิริว..." เร็นกระซิบชิดริมฝีปาก เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด "ผมเกลียดคนเถียง... ยิ่งเป็นคนเถียงที่หน้าตาดีแบบคุณ ผมยิ่งเกลียดเป็นพิเศษ" หัวใจของคิริวเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพลในอก ความเย็นชาที่เคยใช้เป็นเกราะกำบังพังทลายลงในพริบตาเมื่อปลายนิ้วเรียวนั้นลูบไล้ผ่านแนวคางและหยุดอยู่ที่กกหู สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือของสถาปนิกหนุ่มทำให้ผิวเนื้อบริเวณนั้นร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขารู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับเก้าอี้ด้วยสายตาคมปลาบที่มองตรงมา ทว่าลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำพูดใดมาโต้แย้ง "ถ้าเกลียด... ทำไมไม่ถอยออกไปล่ะครับ" คิริวเค้นเสียงถามกลับ แม้ว่าเสียงของเขาจะสั่นพร่าเสียจนหมดความน่าเกรงขาม "นั่นสินะ ทำไมผมถึงไม่ถอย" เร็นโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนแยกไม่ออกว่าใครเป็นเจ้าของ กลิ่นกายเฉพาะตัวของเร็นโอบล้อมคิริวไว้ทุกทิศทาง บังคับให้เขาต้องยอมจำนนต่อสถานการณ์ที่เกินควบคุมนี้ ยูมะที่เพิ่งเดินถือแฟ้มเอกสารเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานเพื่อจะรายงานความคืบหน้าเรื่องวัสดุก่อสร้าง ชะงักกึกทันทีที่เห็นภาพตรงหน้า มือที่ถือแฟ้มหลุดร่วงลงพื้นเสียงดังสนั่น "อุ๊ย... ขอโทษครับ ผมมาผิดเวลาใช่ไหมเนี่ย เชิญพวกคุณสวีทกันตามสบายเลยครับ เดี๋ยวผมมาใหม่!" ยูมะรีบหันหลังกลับ ปิดประตูลงกลอนให้อย่างรู้ความทันที เสียงปิดประตูดังปึงก้องกังวาน ดึงสติทั้งคู่ให้หลุดออกจากภวังค์ คิริวสะดุ้งสุดตัวและรีบเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอายที่พุ่งพล่านจนใบหูแดงก่ำ ส่วนเร็นถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความเสียดายระคนขบขัน เขายังคงยืนค้ำโต๊ะโดยกักตัวคิริวไว้ในอ้อมแขนเช่นเดิม "ทีนี้... เราจะคุยกันเรื่องเส้นโค้งตรงนี้ต่อ หรือจะคุยเรื่องที่เราเพิ่งเกือบจะจูบกันเมื่อกี้ดีล่ะ ภัณฑารักษ์" เร็นกระซิบถามด้วยรอยยิ้มมุมปาก เจ้าเล่ห์และแพรวพราวเสียจนคิริวอยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด ทว่า ก่อนที่คิริวจะทันได้อ้าปากหาข้อแก้ตัว เสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกัน พร้อมกับร่างสูงโปรดของใครบางคนที่ยืนรออยู่หลังกระจกฝ้า—บุคคลที่ไม่ควรจะปรากฏตัวอยู่ที่นี่ในเวลานี้เด็ดขาด ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและใจเต้นไปกับความสัมพันธ์ที่ก้าวข้ามทุกขอบเขตนี้นะคะ