ความลับในที่ทำงาน

“คุณคินน์ครับ! แย่แล้วครับ! เอกสารสัญญาฉบับจริงในห้องประชุมใหญ่... หายไปครับ!” เสียงร้อนรนของเลขาฯ หน้าห้องยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ทว่าในวินาทีนี้ คินน์กลับไม่ได้สนใจเอกสารมูลค่าหลายร้อยล้านบาทนั่นเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเรียบนิ่งดั่งน้ำแข็งกำลังจดจ้องอยู่หลังกระจกใสฝ้าของคาเฟ่กึ่งบาร์สไตล์มินิมอลย่านใจกลางเมือง ที่ซึ่งพอร์ช—นักศึกษาหนุ่มหัวรั้นผู้กุมหัวใจและสติสัมปชัญญะของเขาไว้ทั้งหมด—กำลังยืนเช็ดเคาน์เตอร์ด้วยท่าทางคล่องแคล่วในชุดผ้ากันเปื้อนสีครีม ให้ตายสิ... เด็กนี่บอกเขาว่ามีธุระด่วนเรื่องโปรเจกต์ส่งอาจารย์ แต่ธุระด่วนที่ว่าคือการมาเป็นบาร์ista พาร์ทไทม์ให้ร้านกาแฟที่มีลูกค้ารุมล้อมจนแทบไม่มีทางเดินอย่างนั้นหรอกหรือ? คินน์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา เขายกมือขึ้นจัดปกเสื้อสูทราคาแพงของตัวเองด้วยความหงุดหงิดที่ผสมปนเปกับความหวงแหนอย่างรุนแรง ร่างสูงโปร่งก้าวเท้าฉับๆ ผลักประตูกระจกเข้าไปท่ามกลางเสียงกระดิ่งใสๆ ที่ดังต้อนรับลูกค้า แต่เป้าหมายของเขาไม่ใช่เคาน์เตอร์สั่งเครื่องดื่ม หากเป็นร่างบางที่กำลังเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาพอดี พอร์ชชะงักมือที่กำลังถือแก้วกาแฟ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น เมื่อเห็นร่างสูงสง่าของคุณชายตระกูลใหญ่ก้าวเข้ามาหยุดยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์ รัศมีเยียบเย็นและความไม่พอใจที่แผ่ออกมาจากตัวคินน์ทำเอาลูกค้าโต๊ะข้างๆ ถึงกับต้องรีบหลบสายตา “คุณ... คุณคินน์มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ?” พอร์ชเสียงหล่นฮวบ รีบวางแก้วลงแล้วก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ “หึ เอกสารบริษัทหายวับไปกับตา แต่พนักงานคนเก่งของผมกลับมาสวมวิญญาณพนักงานเสิร์ฟอยู่ที่นี่สินะครับ พอร์ช” คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่อาบยาพิษ เขากวาดสายตามองไปรอบร้านที่มีสายตาหลายคู่เริ่มหันมามองด้วยความสนใจ “ว่างมากเหรอครับ ถึงได้เอาเวลามาวิ่งวุ่นให้บริการคนอื่นแบบนี้?” “นี่! ผมไม่ได้ว่างนะ งานพาร์ทไทม์นี้ผมทำมาก่อนที่จะมาฝึกงานกับคุณซะอีก!” พอร์ชเถียงกลับทันควัน ใบหน้าหวานงอง้ำด้วยความไม่พอใจ ดวงตาเรียวรีฉายแววพยศขึ้นมาทันที “แล้วอีกอย่าง นี่มันเวลานานาจิตตัง นอกเวลางานแล้วด้วย คุณมีสิทธิ์อะไรมาตามจิกผมถึงที่นี่เล่า?” “มีสิทธิ์ในฐานะ... เจ้าหนี้ของคุณไงครับ” คินน์โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนชิด กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสมผสานกับกลิ่นอุ่นๆ ของเมล็ดกาแฟลอยเข้าแตะจมูก ระยะห่างที่ลดลงอย่างกะทันหันทำให้พอร์ชหายใจติดขัด หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวระรัวจนน่ากลัวว่าจะหลุดออกมานอกอก “สัญญาฝึกงานระบุไว้ชัดเจนว่าคุณต้องพร้อมแสตนด์บายตลอดเวลาที่คุณเรียกใช้... ลืมแล้วเหรอครับ?” “คุณมัน... คนเผด็จการ!” พอร์ชกัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างขัดใจ มือเรียวเล็กกำชายผ้ากันเปื้อนแน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังตีรวน “ผมไม่ได้ลืม แต่ผมต้องหาเงินจ่ายค่าหอไหมล่ะครับ ไม่ได้รวยล้นฟ้าจนใช้เงินซื้อความสุขไปวันๆ เหมือนคุณนี่!” คำพูดประชดประชันนั้นไม่ได้ทำให้คินน์โกรธอย่างที่ควรจะเป็น ตรงกันข้าม... แววตาคมกริบกลับไหววูบลงชั่วขณะ ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอกเมื่อเห็นประกายความเหนื่อยล้าในดวงตาคู่สวยนั้น คินน์รู้ดีว่าพอร์ชต้องดิ้นรนแค่ไหน เขาอยากจะยื่นมือเข้าไปโอบอุ้มและปกป้องเด็กคนนี้ไว้จากโลกอันโหดร้าย แต่ทิฐิและนิสัยปากแข็งก็มักจะทำให้เขากลายร่างเป็นปีศาจใจร้ายทุกทีที่อยู่ใกล้กัน “ถ้าอยากได้เงินนัก ทำไมไม่มาขอล่ะครับ?” คินน์กระซิบเสียงแผ่วเบa ชิดใบหูขาวสะอาดที่เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ “อยากได้เท่าไหร่... เอาตัวคุณมาแลกสิครับ ผมจ่ายไม่อั้นอยู่แล้ว” “ไอ้คุณคินน์! โรคจิต!” พอร์ชหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด ฝ่ามือเรียวเงื้อง่าขึ้นหมายจะฟาดลงบนไหล่กว้าง ทว่ากลับถูกมือหนาคว้าข้อมือเอาไว้ได้อย่างรวดเร็ว แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่กุมกระชับแน่นจนขยับหนีไม่ได้ บรรยากาศระหว่างเขาทั้งสองคนเริ่มร้อนระอุขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของมุมร้าน เคมีที่ดึงดูดและผลักไสในเวลาเดียวกันฟุ้งกระจายจนคนรอบข้างสัมผัสได้ สายตาของคินน์ที่มองมาไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยชาชาที่พร้อมจะแผดเผาทุกคนที่เข้ามาใกล้ ก่อนที่พอร์ชจะได้อ้าปากด่าทออะไรออกไปมากกว่านั้น เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับการก้าวเข้ามาของร่างเพรียวบางในชุดสูทแฟชั่นราคาแพงที่ทั้งคุ้นตาและน่ารำคาญใจสำหรับคินน์ “อ้าว... คุณคินน์คะ? บังเอิญจังเลยนะคะที่ได้เจอที่นี่” เสียงหวานหยดย้อยที่จงใจลากเสียงยาวเอ่ยทักทายขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มพินิจพิเคราะห์ที่ส่งตรงมายังพวกเขา ริน—แฟนเก่าตัวแสบที่พยายามเข้ามาวนเวียนในชีวิตของคินน์อีกครั้ง ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ห่างจากพวกเขาเพียงไม่กี่ก้าว ดวงตากลมโตมองสลับระหว่างมือของคินน์ที่ยังคงกุมข้อมือพอร์ชไว้ กับใบหน้าแดงก่ำของนายเอกหนุ่มด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและริษยา คินน์ชะงัก สีหน้าเรียบนิ่งเปลี่ยนกลับเป็นความเย็นชาในเสี้ยววินาที เขาค่อยๆ ปล่อยมือออกจากข้อมือของพอร์ชช้าๆ สายตาคมกวาดมองผู้มาใหม่ด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งสูงขึ้นกว่าเดิม “คุณริน... มาทำอะไรที่นี่?” คินน์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห้วนสั้น ไร้เยื่อใยโดยสิ้นเชิง รินส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้ม พลางก้าวเข้ามาใกล้คินน์มากขึ้นโดยไม่สนใจสายตาของพอร์ชเลยแม้แต่น้อย “รินก็แค่ผ่านมาแถวนี้ค่ะ เห็นร้านนี้น่ารักดีเลยกะว่าจะแวะซื้อกาแฟ... แต่ไม่คิดเลยนะคะว่าจะได้เห็นภาพเด็ดขนาดนี้” รินปรายตามองพอร์ชด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย “นี่สินะคะ... เด็กฝึกงานที่คุณคินน์ยอมลดตัวลงมาตามถึงที่นี่ ถึงว่าล่ะค่ะช่วงนี้คุณคินน์ถึงดูเปลี่ยนไป” พอร์ชเม้มปากแน่น ความรู้สึกอึดอัดพุ่งขึ้นมาจุกอก แม้เขาจะไม่ได้คิดอะไรกับคินน์ (อย่างน้อยก็พยายามบอกตัวเองแบบนั้น) แต่การโดนผู้หญิงคนนี้มองด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยามมันก็ทำให้เขาอยากจะซัดหน้าสักทีเหมือนกัน “มันไม่ใช่เรื่องของคุณครับ คุณริน” คินน์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเยือกเย็นจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลง “และถ้าไม่มีธุระอะไร เชิญกลับไปได้แล้วครับ ผมกำลังคุยธุระส่วนตัวอยู่” รินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่คมฉายแววเจ้าเล่ห์ เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวคินน์มากขึ้นจนแทบจะแนบชิด พร้อมกับเอื้อมมือไปแตะแขนเสื้อสูทของชายหนุ่มอย่างถือวิสาสะ “ธุระส่วนตัวเหรอคะ? แต่รินได้ข่าวมาว่า... เอกสารสำคัญในบริษัทของคุณหายไปไม่ใช่เหรอคะคุณคินน์?” รินกระซิบเสียงเบา ทว่าจงใจให้คนฟังได้ยินกันถ้วนหน้า “เอกสารลับชิ้นนั้น... รินบังเอิญเห็นมันอยู่ในกระเป๋าของใครบางคนแถวนี้ด้วยนะคะ” สิ้นคำพูดนั้น ทั่วทั้งบริเวณก็ตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ คินน์หันขวับกลับมามองหน้าพอร์ชทันที ขณะที่พอร์ชเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อสัมผัสได้ถึงสายตากรุ่นโกรธและระแวงที่ส่งตรงมาจากร่างสูง ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับละอองความรู้สึกนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!