จดหมายที่ถูกทิ้งไว้

"ถ้าคุณคิดว่าเศษกระดาษพวกนี้จะทำให้ผมหันหลังให้พอร์ชได้... คุณก็ประเมินค่าของผมต่ำเกินไปแล้วนะคะ ริน" เสียงของคินน์เย็นเยียบจนเกือบเป็นน้ำแข็ง เขาไม่ได้ตะคอก แต่ทุกคำพูดที่เอ่ยออกมานั้นคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนความเงียบในห้องทำงานส่วนตัว รินยืนตัวสั่นระริกอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แววตาของเธอไม่ได้แสดงความกลัวอย่างที่ปากว่า แต่มันฉายแววผู้ชนะที่วางหมากไว้ล่วงหน้าอย่างแยบยล เธอยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลที่มุมซองยับย่นออกมา มือเรียวบางสั่นไหวเล็กน้อยจงใจสร้างภาพลักษณ์ของเหยื่อผู้บอบช้ำ "รินไม่ได้อยากทำลายใครค่ะคินน์ แต่รินทนเห็นคินน์ถูกหลอกแบบนี้ไม่ได้... พอร์ชไม่ได้เข้าหาคุณด้วยความรัก เขาต้องการแค่สิ่งนั้น สิ่งที่เขาพยายามปกปิดมาตลอด" คินน์ชะงัก สายตาที่เคยเด็ดขาดมองจ้องไปยังเอกสารในมือริน ใจของเขาสั่นไหวอย่างไม่อาจควบคุม แม้จะพยายามบอกตัวเองว่านั่นคือคำโกหก แต่ภาพเหตุการณ์ที่พอร์ชเคยพูดถึงเรื่องเงินก้อนนั้น หรือท่าทีลับๆ ล่อๆ ในบางครั้งที่ผ่านมา ก็เริ่มไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวเหมือนภาพหลอนที่กัดกินความไว้ใจ เขากระชากซองเอกสารนั้นมาเปิดออก รูปถ่ายหลายใบและบันทึกข้อความถูกเทลงบนโต๊ะไม้ราคาแพง เป็นภาพของพอร์ชที่กำลังคุยกับชายคนหนึ่งในมุมมืดของผับที่คุ้นตา และในมือของพอร์ช... คือเช็คเงินสดที่ระบุตัวเลขสูงลิ่ว คินน์เม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความเงียบในห้องกดดันจนแทบจะหายใจไม่ออก "รินพูดจริงคินน์... คุณพอร์ชเขาเก่งเรื่องละครฉากหน้ามากนะคะ ขนาดตอนที่เขาอยู่กับคุณ เขายังแบ่งใจไปให้คนอื่นได้เลย" คำพูดของรินแทรกซึมเข้าไปในหัวใจของคนที่เพิ่งจะเรียนรู้การเปิดใจให้ใครสักคน คินน์กำรูปถ่ายในมือจนยับยู่ยี่ ความโกรธที่ผสมปนเปกับความผิดหวังมันตีรวนอยู่ข้างใน เขาไม่ชอบความรู้สึกนี้... ความรู้สึกที่เหมือนถูกเหยียบซ้ำในจุดที่เปราะบางที่สุด "ออกไป" คินน์เค้นเสียงออกมาแทบไม่เป็นภาษา "คินน์คะ..." "ผมบอกให้ออกไป! ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนกับคุณไปมากกว่านี้!" เมื่อร่างของรินลับสายตาไปจากห้องทำงาน คินน์ก็ทรุดตัวลงบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ มือที่สั่นเทาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดูซ้ำ พอร์ชยิ้มในรูปนั้น... ยิ้มที่เขานึกว่ามันมีไว้ให้เขาคนเดียว แต่ตอนนี้รินกลับทำให้เขาเห็นว่ามันอาจจะเป็นเพียงหน้ากากที่พอร์ชสวมใส่เพื่อหวังผลประโยชน์ ในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูเบาๆ ก็ดังขึ้น ตามด้วยร่างโปร่งของใครบางคนที่คินน์คุ้นเคยดีเดินเข้ามา "คินน์... ทำไมห้องถึงมืดแบบนี้ล่ะครับ" พอร์ชเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสดใสเหมือนทุกวัน เขาเดินถือถุงขนมเจ้าประจำเข้ามาด้วยท่าทางร่าเริง แต่เมื่อเห็นใบหน้าของคินน์ที่ดูดุดันและเย็นชาจนน่ากลัว เขาก็ชะงักฝีเท้าลงทันที พอร์ชสังเกตเห็นรูปถ่ายและซองเอกสารที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาสลายหายไปในพริบตา "นี่มัน... อะไรครับ?" คินน์ไม่ได้ตอบ แต่เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวยาวๆ เข้ามาประชิดตัวพอร์ช แววตาคมกริบของเขาวาวโรจน์ด้วยความสับสนและโทสะ "ผมควรจะถามคำถามนั้นกับคุณมากกว่านะพอร์ช" คินน์ขยับเข้าไปจนแผ่นหลังของพอร์ชชนเข้ากับประตูห้องที่เพิ่งปิดลง "บอกผมสิ... ว่าเงินก้อนนั้นที่ได้รับจากผู้ชายคนนั้น มันแลกกับอะไร" พอร์ชเบิกตากว้าง ความตกใจฉายชัดในแววตา "คินน์ คุณกำลังพูดเรื่องอะไร? ผู้ชายคนไหน? ผมไม่เข้าใจ..." "ไม่ต้องมาตีหน้าซื่อ!" คินน์ตวาดลั่น มือหนาคว้าข้อมือพอร์ชไว้แน่นจนคนถูกจับต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ "รูปพวกนี้มันคืออะไร? ข้อความพวกนี้มันคืออะไร? หรือว่าที่ผ่านมา ทั้งหมดที่ทำ... ก็แค่การแสดงเพื่อหลอกเอาเงินผม!" "คินน์! คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดจาดูถูกกันแบบนี้นะ!" พอร์ชพยายามสะบัดมือออก แต่แรงของคินน์ในยามนี้รุนแรงกว่าปกติ เขาเจ็บ... ไม่ใช่แค่ที่ข้อมือ แต่เจ็บที่หัวใจเมื่อเห็นความระแวงในดวงตาคู่ที่เขาเคยหลงรัก "ผมให้คุณไปหมดแล้ว ทั้งความไว้ใจ ทั้งตัวผม... แต่ดูสิ่งที่คุณตอบแทนสิ" คินน์โน้มใบหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดใบหน้าของพอร์ช "ถ้าคุณอยากได้เงินมากนัก ทำไมไม่บอกกันตรงๆ ตั้งแต่แรก?" "คินน์! ฟังผมก่อน... ผมไม่ได้..." "ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น!" คินน์บีบคางของพอร์ชให้เงยขึ้น บังคับให้สบตาที่เต็มไปด้วยความร้าวรานและโกรธเกลียดของเขา "ผมจะถือว่าที่ผ่านมาคือความผิดพลาดของผมเอง ที่ดันไปหลงเชื่อคนอย่างคุณ" พอร์ชน้ำตาคลอเบ้า เขาพยายามอธิบาย แต่ความเงียบที่กดดันและความรุนแรงของคินน์ทำให้เขาพูดไม่ออก ในจังหวะที่คินน์กำลังจะผละออกจากร่างของพอร์ชด้วยความผิดหวังและโกรธจัด เสียงโทรศัพท์ของคินน์ที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น มันเป็นข้อความจากเบอร์แปลก... คินน์ชำเลืองมองหน้าจอโทรศัพท์ก่อนจะหยิบขึ้นมาดู ทันทีที่อ่านข้อความนั้น ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง ร่างกายที่เคยแข็งกร้าวชะงักค้างไปทันที ข้อความนั้นเขียนเพียงสั้นๆ ว่า: *"รูปที่เห็น... รินเป็นคนจัดฉากทั้งหมด เปิดดูไฟล์ที่ส่งให้ทางอีเมลสิคะ แล้วคุณจะรู้ว่าคุณกำลังทำร้ายคนรักของคุณอยู่"* คินน์หันกลับมามองพอร์ชที่ยืนน้ำตาอาบแก้มอยู่ตรงหน้า สลับกับหน้าจอโทรศัพท์ในมือที่กำลังแสดงภาพหลักฐานชุดใหม่ที่ทำลายล้างความเชื่อของเขาจนหมดสิ้น ความจริงที่เขาไม่เคยคาดคิดกำลังจะถูกเปิดเผย... และมันอาจจะสายเกินไปที่จะยื้อหัวใจของคนที่เขากำลังผลักไสออกไป ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงอยู่เคียงข้างและติดตามความรักของคินน์กับพอร์ชมาจนถึงตอนนี้ด้วยนะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้หัวใจของทุกคนเต้นแรงไปพร้อมกับตัวละครนะคะ หิมะแรกในโตเกียวค่ะ