ความเชื่อใจที่กำลังสั่นคลอน

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นเดิม... แต่บรรยากาศกลับเย็นเยียบราศีกุมภาพันธ์ในโตเกียวที่เธอเคยสัมผัสไม่มีผิดเพี้ยน "คุณจะเอายังไงกับรินอีก พอร์ช? หรือต้องให้ผมพูดเป็นภาษาต่างดาว ถึงจะเข้าใจว่าเรื่องระหว่างเรามันไม่มีอะไรเกินเลยไปกว่าคำว่า 'หุ้นส่วนทางธุรกิจ'?" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยกระซิบคำหวานแนบชิดใบหูเมื่อคืนก่อน บัดนี้กลับถูกเคลือบด้วยน้ำแข็งหนาเตอะ คินน์ยืนกอดอกพิงขอบกระจกใสบานใหญ่ของเพนต์เฮาส์หรู มองลงมาด้วยสายตาว่างเปล่า ไร้ซึ่งความอบอุ่นที่พอร์ชเคยโหยหา พอร์ชแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่แหรมพร่าและเจือไปด้วยหยดน้ำตาที่รั้นจะไม่ไหลลงมา ร่างเพรียวบางยืนสั่นเทาอยู่กลางห้อง กอดแฟ้มเอกสารหลักฐานชิ้นสำคัญที่เพิ่งได้มาแน่นจนสันแฟ้มแทบจะปริแตก ความจริงที่ว่ารินจงใจจัดฉากทุกอย่างเพื่อทำลายความเชื่อใจของพวกเขาถูกกำไว้ในมือ... แต่มันคงไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว ในเมื่อคนตรงหน้าเลือกที่จะ "เชื่อ" ภาพลวงตาที่อีกฝ่ายสร้างขึ้นตั้งแต่แรก "หุ้นส่วนทางธุรกิจเหรอครับ..." พอร์ชทวนคำ เสียงสั่นพร่าแต่แฝงไว้ด้วยความพยศดื้อรั้น ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววระยิบระยับบัดนี้แดงก่ำ "หึ... ถ้าผมเป็นแค่หุ้นส่วน แล้วทำไมคุณต้องทำหน้าเหมือนคนจะขาดใจตาย ตอนที่เห็นผมเดินออกจากห้องนั้นด้วยล่ะครับคุณคินน์" "อย่าหลงตัวเองให้มันมากนัก พอร์ช" คินน์กระชากเสียงใส่ทันควัน ดวงตาคมกริบฉายแววกร้าวร้าวเพื่อกลบเกลื่อนความไหววูบในอกที่พอร์ชจี้ใจดำ ความจริงที่ว่าเขาเกือบจะควบคุมตัวเองไม่ได้เมื่อเห็นรินเข้าใกล้พอร์ช มันคือจุดอ่อน... และคินน์เกลียดความพ่ายแพ้ ยิ่งเป็นความพ่ายแพ้ต่อความรู้สึกที่มีต่อเด็กดื้อคนนี้ เขายิ่งต้องกำจัดมันให้สิ้นซาก "คุณก็แค่เด็กที่บังเอิญเข้ามาในจังหวะที่ผมต้องการความสงบ... และตอนนี้ รบกวนช่วยเก็บข้าวของออกไปจากชีวิตผมที เพราะผมเบื่อที่จะเล่นเกมเด็กน้อยนี่เต็มทีแล้ว" ฉับ! ราวกับมีคมมีดนับพันเล่มกรีดลงกลางใจ คำพูดตัดเยื่อใยที่ถูกพ่นออกมาอย่างไร้เยื่อใย ทำให้โลกทั้งใบของพอร์ชดิ่งวูบลงสู่ห้วงเหวลึก ความเหนื่อยล้าจากการวิ่งรอกพิสูจน์ความบริสุทธิ์ตลอดสามวันที่ผ่านมา พังทลายลงในพริบตาเดียวด้วยวาจาเพียงไม่กี่คำ มือเรียวยกขึ้นปาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาอย่างไม่ยอมแพ้ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นบนเรียวปากบางที่สั่นระริก "ได้ครับ... ง่ายขนาดนั้นเลยสินะครับ" พอร์ชสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติที่กระจัดกระจายกลับคืนมา ร่างเพรียวเดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่มทีละก้าว ช้าๆ แต่มั่นคง จนกระทั่งหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคนที่สูงกว่า ดวงตาทั้งสองคู่สบประสานกันอย่างดุเดือด ไม่มีใครยอมลดละให้ใคร "จำคำพูดของคุณในวันนี้ไว้ให้ดีนะครับคุณคินน์... เพราะต่อให้คุณคลานเข่ากลับมาขอร้องให้ผมอยู่ ผมก็จะไม่หันกลับมามองคนใจร้ายอย่างคุณอีกแล้ว!" แฟ้มเอกสารในมือถูกโยนลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังสนั่น เอกสารภาพถ่ายและหลักฐานการโอนเงินระหว่างรินกับบุคคลที่สามกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น พอร์ชหมุนตัวกลับทันทีโดยไม่รอฟังคำแก้ตัวหรือคำดูถูกใดๆ อีก เสียงฝีเท้าก้าวฉับๆ มุ่งตรงไปยังประตูทางออก หัวใจที่แตกสลายกรีดร้องบอกให้วิ่งหนีไปให้พ้นจากตรงนี้... ที่ที่ความรักกลายเป็นเรื่องหลอกลวง ปัง! เสียงประตูปิดลงพร้อมกับความเงียบงันที่กลับมาครอบงำห้องชุดหรูอีกครั้ง คินน์ยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม ร่างกายชาวาบไปหมด เขาก้มมองกองเอกสารที่กระจายอยู่บนพื้น สายตาคมกริบกวาดไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่สะดุดตา—รายงานการตรวจสอบเส้นทางการเงินและภาพจากกล้องวงจรปิดในห้องพักวันนั้น ภาพที่พิสูจน์ชัดเจนว่ารินเป็นคนวางยาและจัดฉากทุกอย่าง... ขณะที่พอร์ชพยายามผลักไสอีกฝ่ายออกตลอดเวลา สมองของคินน์ขาวโพลน ความตระหนกพุ่งทะยานขึ้นมาจุกอกจนหายใจไม่ออก "เวรเอ๊ย!" คินน์สบถออกมาเสียงดังลั่นห้อง มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーン ความโง่เขลาและความปากร้ายของตัวเองกำลังจะพรากคนสำคัญที่สุดในชีวิตไปอย่างไม่มีวันกลับ ร่างสูงหมุนตัวพุ่งพรวดตามออกไป หมายจะคว้าตัวคนรักกลับมาอธิบายให้รู้เรื่อง ทว่า... ทันทีที่เขาผลักประตูห้องเปิดออกเพื่อวิ่งตาม เสียงเคาะลิฟต์และเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก "อ้าว, คุณคินน์... ยังไม่ออกไปไหนเหรอคะ พอดีเลยค่ะ รินมีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับพอร์ชที่เพิ่งรู้มาจะมาบอกพอดี..." ร่างเพรียวของรินก้าวออกมาจากลิฟต์ด้วยรอยยิ้มเย้ายวน มือเรียวถือแก้วกาแฟสองแก้วทำทีเป็นบังเอิญมาหา แต่ดวงตาคู่สวยกลับฉายแววเจ้าเล่ห์และมั่นอกมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม คินน์หยุดชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาสสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกจุดขึ้นมาใหม่ เขาจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะฉีกร่างอีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ แต่ก่อนที่คินน์จะทันได้เอ่ยปากไล่หรือพุ่งตัวผ่านหน้าผู้หญิงคนนี้ไป เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของพอร์ชที่ตกอยู่บนโซฟา ก็สั่นครืดคราดขึ้นมาหน้าจอแสดงผลสว่างวาบพร้อมข้อความจากเบอร์แปลกที่ทำให้คินน์ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ— *<แผนกฉุกเฉินโรงพยาบาล M: คนไข้ชื่อพอร์ชประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์หน้าคอนโด อาการสาหัส กรุณาติดต่อกลับด่วน>* ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความหนาวเหน็บและอบอุ่นหัวใจไปด้วยกันนะคะ