ความสุขที่สั้นเกินไป

"เอกสารพวกนี้... เธอช่วยอธิบายทีสิว่ามันคืออะไร" เสียงทุ้มต่ำของคินน์เย็นเยียบจนเกือบเป็นน้ำแข็ง แฟ้มเอกสารสีน้ำเงินถูกโยนลงบนโต๊ะกระจกเสียงดัง ‘ปัง’ จนกาแฟในแก้วกระเพื่อมไหว พอร์ชชะงักมือที่กำลังจัดของบนเคาน์เตอร์ เขาหันกลับมามองใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ไร้ซึ่งร่องรอยของความอ่อนโยนที่เคยมีให้กัน ดวงตาคู่คมของคินน์ฉายแววผิดหวังอย่างรุนแรงจนน่าใจหาย "เอกสารอะไรของพี่คินน์ ผมไม่เข้าใจ" พอร์ชขมวดคิ้ว เดินเข้าไปใกล้แต่ถูกอีกฝ่ายขยับตัวถอยห่างเหมือนรังเกียจ รินที่ยืนอยู่มุมห้องขยับยิ้มบางๆ ที่มุมปาก สายตาของเธอที่มองพอร์ชไม่ได้มีความสงสารเจือปนเลยแม้แต่น้อย มือเรียวของเธอแตะที่แขนคินน์เบาๆ ราวกับจะปลอบประโลม "พอร์ช... รินไม่อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้เลยนะ แต่รินเห็นกับตาว่าเธอเอาข้อมูลโปรเจกต์ใหม่ของคินน์ไปส่งให้คู่แข่ง" รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่ดูเสแสร้งจนพอร์ชอยากจะอาเจียน "เธอพูดอะไรของเธอ!" พอร์ชตวาดกลับ ดวงตาคู่สวยสั่นระริกด้วยความโกรธ "ผมเนี่ยนะจะทำแบบนั้น? พี่คินน์ พี่เชื่อผู้หญิงคนนี้มากกว่าผมเหรอ?" คินน์ไม่ได้ตอบทันที เขาเพียงแค่มองพอร์ชด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม มันไม่ใช่ความโกรธที่ระเบิดออกมา แต่มันคือความเฉยชาที่น่ากลัวยิ่งกว่า "หลักฐานมันชัดเจน พอร์ช" คินน์พูดช้าๆ น้ำเสียงกดต่ำ "เลขบัญชีที่มีการโอนเงินเข้า เป็นบัญชีเดียวกับที่เธอใช้จ่ายค่าเทอมเมื่อเดือนก่อน... อธิบายมาสิ ว่าเงินก้อนนั้นมาจากไหน ถ้าไม่ใช่ค่าตอบแทนที่เธอขายความลับของฉัน" โลกทั้งใบของพอร์ชเหมือนหมุนคว้าง เขาไม่ได้ขายข้อมูลอะไรทั้งนั้น เงินก้อนนั้นคือเงินที่เขาเก็บหอมรอมริบจากการทำงานพิเศษ แต่จู่ๆ มันกลับกลายเป็นหลักฐานมัดตัวเขาอย่างหน้าตาเฉย เขาเหลือบมองรินที่แอบยิ้มเยาะอยู่ด้านหลังคินน์ ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจทุกอย่าง "พี่คินน์... พี่กำลังโดนปั่นหัวอยู่นะ" พอร์ชพยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น แม้ในใจจะร้าวรานจนแทบแตกสลาย "ผู้หญิงคนนี้เขากำลังทำลายความเชื่อใจของพี่ แล้วพี่ก็กำลังให้เขาสมหวัง!" "พอเถอะ" คินน์ยกมือขึ้นห้าม "ฉันให้โอกาสเธอพิสูจน์ตัวเองมามากพอแล้ว พอร์ช บางทีโลกที่แตกต่างกันเกินไปแบบเรา... มันอาจจะไม่มีวันบรรจบกันได้จริงๆ ตั้งแต่แรก" คำพูดนั้นกรีดลึกลงไปในอกของพอร์ชราวกับคมมีด ความสุขที่พวกเขาเพิ่งสร้างมาด้วยกันในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา พังทลายลงในพริบตาเพียงเพราะเกมสกปรกของคนอื่น พอร์ชสูดหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นน้ำตาที่จะไหลออกมา "ถ้าพี่อยากจะเชื่อแบบนั้น ผมก็คงห้ามอะไรพี่ไม่ได้" พอร์ชก้าวถอยหลัง มองคนตรงหน้าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป "แต่จำไว้นะคินน์ คนที่เขาโกหกพี่ซ้ำๆ ไม่ได้มีแค่คนเดียวหรอก และคนที่พี่ควรจะระแวงที่สุด... อาจจะยืนอยู่ข้างพี่ในตอนนี้ก็ได้" พอร์ชหันหลังเดินออกจากห้องทำงานทันที ความรู้สึกเหมือนถูกกระชากวิญญาณมันรุนแรงจนเขาต้องกุมหน้าอกไว้แน่น เขาได้ยินเสียงคินน์ตะโกนเรียกตามหลัง แต่เขาก็ไม่หันกลับไปมองอีก ในห้องทำงานที่เหลือเพียงความเงียบ รินขยับเข้าไปใกล้คินน์มากขึ้น กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกของเธอทำให้คินน์นึกถึงกลิ่นแป้งเด็กจางๆ ของพอร์ชขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เขาขมวดคิ้วแน่นจนหัวคิ้วแทบผูกกัน "คินน์... อย่าเสียใจไปเลยนะ รินยังอยู่ตรงนี้" รินเอ่ยพลางเอื้อมมือจะแตะหน้าอกคินน์ แต่เขากลับเบี่ยงตัวหลบด้วยสัญชาตญาณ "ออกไปก่อนริน ฉันอยากอยู่คนเดียว" คินน์เสียงแข็ง รินกัดริมฝีปากด้วยความขัดใจ แต่ก็ยอมเดินออกจากห้องไปโดยดี ทิ้งให้คินน์ยืนอยู่ท่ามกลางเอกสารที่เขายังไม่ได้ตรวจสอบให้ถี่ถ้วนดีพอ เพราะความโกรธและความระแวงในปมหลังที่ยังตามหลอกหลอน เขาหยิบเอกสารขึ้นมาพลิกดูอีกครั้ง ก่อนจะชะงัก... ตัวเลขในบัญชีที่รินกล่าวอ้าง เมื่อเพ่งมองให้ดีด้วยแว่นขยายที่วางอยู่บนโต๊ะ เขาก็พบจุดผิดสังเกตบางอย่าง มันไม่ใช่เลขบัญชีของพอร์ช แต่มันเป็นเลขบัญชีของ 'บริษัทในเครือ' ที่เขาเองเป็นคนอนุมัติจ่ายเมื่อสัปดาห์ก่อน และคนที่มีสิทธิ์เข้าถึงข้อมูลการโอนเงินนี้ได้ นอกจากเขา... ก็มีเพียงคนเดียว หัวใจของคินน์กระตุกวูบ ความเย็นเยือกแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจะโทรหาพอร์ช แต่จังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกกว้างโดยไม่ได้รับอนุญาต ไม่ใช่ริน... แต่เป็นเลขาคนสนิทของเขาที่วิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "คุณคินน์ครับ! แย่แล้วครับ... คุณพอร์ชเขา..." ยังไม่ทันสิ้นเสียงเลขาสนิท เสียงสัญญาณแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากระบบความปลอดภัยในบ้านก็ดังลั่นห้องทำงาน คินน์หน้าถอดสี รีบวิ่งออกไปที่ระเบียงห้องทำงานก่อนจะมองลงไปข้างล่าง ร่างของพอร์ชที่กำลังเดินออกไปจากตัวบ้านถูกล้อมไว้ด้วยกลุ่มชายฉกรรจ์ชุดดำสามคน พร้อมกับรถยนต์สีดำสนิทที่ขับพุ่งเข้ามาจอดเทียบข้างตัวพอร์ชอย่างรวดเร็ว! คินน์กำราวระเบียงจนแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เสียงหัวใจของเขาเต้นรัวแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความกลัวที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนกำลังกลืนกินสติสัมปชัญญะไปจนหมดสิ้น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นไปกับความรักของคินน์และพอร์ชนะคะ — หิมะแรกในโตเกียว