จูบแรกใต้แสงดาว

“ปล่อยผมนะคินน์! คุณไม่มีสิทธิ์มาลากผมออกมาจากงานเลี้ยงแบบนี้!” เสียงของพอร์ชตะโกนก้องท่ามกลางความเงียบสงัดของดาดฟ้าโรงแรมหรู แรงกระชากจากฝ่ามือหนาที่กอบกุมข้อมือเขาไว้แน่นไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย คินน์เหวี่ยงพอร์ชจนแผ่นหลังบางปะทะเข้ากับผนังปูนเย็นเยียบ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของทายาทนักธุรกิจหนุ่มจะก้าวเข้ามาประชิดจนแทบไม่มีอากาศให้หายใจ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของคินน์วาวโรจน์ด้วยความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งเฉย เขาใช้แขนข้างหนึ่งยันผนังไว้ กักขังพอร์ชให้ติดอยู่กับที่ “มีสิทธิ์ไหม? ลองถามหัวใจตัวเองดูสิพอร์ช ว่าที่ฉันลากเธอออกมา เพราะหวง… หรือเพราะอยากให้เธออยู่ห่างจากรินให้มากที่สุด” คินน์เอ่ยเสียงต่ำแหบพร่า ความกดดันจากร่างกายของเขาทำให้พอร์ชที่ปกติปากกล้าถึงกับชะงัก พอร์ชเชิดหน้าขึ้น สู้กับสายตาที่แผดเผานั้นอย่างไม่ลดละ แม้ในใจจะเต้นรำด้วยจังหวะที่ผิดปกติจนแทบทะลุออกมานอกอก “มันเรื่องของผม รินจะมาหาผม จะคุยกับผม คุณเกี่ยวอะไรด้วย? เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าดีลของเราน่ะ… แค่เรื่องงาน” “ดีลน่ะใช่ แต่ความเป็นคนของฉัน… ไม่เคยเป็นของใคร” คินน์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ บนตัวเขาช่างมอมเมาและอันตราย พอร์ชกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความเย็นของดาดฟ้าในคืนนี้ดูจะไร้ความหมายเมื่อเทียบกับไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างของชายตรงหน้า “อย่ามาทำเป็นพูดดี ทั้งที่คุณก็รู้ว่ารินเขา… อื้อ!” ไม่ทันที่พอร์ชจะจบประโยค คินน์ก็ปิดปากคนช่างพูดด้วยจุมพิตที่ไม่ได้มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลย มันเป็นจูบที่ทั้งดุดันและเอาแต่ใจ ราวกับจะลงโทษที่อีกฝ่ายเอาแต่พูดถึงคนอื่น ราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าของผ่านรสสัมผัสที่รุนแรง พอร์ชเบิกตากว้าง พยายามใช้มือดันแผงอกแกร่งนั้นออก แต่แรงมหาศาลของคินน์กลับกดทับเขาให้จมลึกลงไปในวงแขน แสงดาวระยิบระยับเหนือท้องฟ้ากรุงเทพฯ ดูจะพร่าเลือนไปในสายตาของพอร์ช สัมผัสจากริมฝีปากของคินน์เริ่มเปลี่ยนจากความดุดันเป็นความวาบหวามและโหยหา ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้าไปตักตวงความหวานอย่างจาบจ้วงจนคนตัวเล็กกว่าเริ่มเข่าอ่อน มือที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นขยุ้มเสื้อเชิ้ตของคินน์ไว้แน่นเพื่อประคองตัว คินน์ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ทว่ายังไม่ยอมผละออกห่าง เขาใช้หน้าผากแตะกับหน้าผากของพอร์ช หายใจหอบถี่พอกัน ดวงตาที่เคยเย็นชามองสำรวจใบหน้าขึ้นสีระเรื่อของพอร์ชด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก “ทีหลัง… อย่าทำให้ฉันต้องใช้วิธีนี้อีก” คินน์กระซิบเสียงพร่า “เพราะถ้าฉันเผลอทำมากกว่าจูบ… ฉันจะไม่รับผิดชอบความรู้สึกตัวเองแน่” พอร์ชหอบหายใจหนัก เขาแทบไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะเคลิบเคลิ้มไปกับจูบของคนที่ชอบใช้คำพูดทำร้ายจิตใจเขามาโดยตลอด “คุณมัน… คนเห็นแก่ตัว คินน์” “ใช่ ฉันเห็นแก่ตัว” คินน์ยอมรับหน้าตาเฉย มือหนาเกลี่ยไรผมที่ปรกหน้าผากพอร์ชอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ต่างไปจากเมื่อครู่ทำเอาหัวใจคนฟังแทบหยุดเต้น “และเพราะฉันเห็นแก่ตัว ฉันถึงไม่ปล่อยให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องสิ่งที่ฉันเล็งไว้… โดยเฉพาะเธอ” ขณะที่พอร์ชกำลังจะอ้าปากโต้กลับ เสียงฝีเท้าหนักๆ จากฝั่งบันไดทางขึ้นดาดฟ้าก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงแหลมสูงที่คุ้นหูอย่างน่ารำคาญ “คินน์คะ? คุณอยู่บนนี้จริงๆ ด้วย รินตามหาแทบแย่… อุ๊ย!” เสียงของรินขาดหายไปทันทีที่เห็นภาพตรงหน้า ภาพของชายหนุ่มสองคนที่ยืนกอดก่ายกันแนบแน่นใต้แสงดาว ดวงตาของหญิงสาวเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มบิดเบี้ยว คินน์ไม่ได้ผลักพอร์ชออกทันที เขายังคงยืนนิ่งในท่าเดิม ราวกับต้องการตอกย้ำให้รินเห็นว่าใครกันแน่ที่มีสิทธิ์ในตัวเขามากกว่ากัน พอร์ชเองก็ตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นแฟนเก่าของคินน์ยืนจ้องมองมาที่พวกเขาด้วยแววตาดุจงูพิษ “มีธุระอะไร?” คินน์เอ่ยถามเสียงเย็น โดยไม่หันไปมองรินแม้แต่น้อย “รินมีเรื่องต้องคุยกับคุณค่ะ เรื่อง ‘อนาคต’ ของเราที่… ใครบางคนไม่ควรจะเข้ามาแทรก” รินจงใจเน้นคำสุดท้ายพลางจ้องเขม็งมาที่พอร์ช คินน์เหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง เขาค่อยๆ ผละออกจากพอร์ชอย่างเชื่องช้า ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับรินด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับไม่เคยมีความผูกพันใดๆ หลงเหลืออยู่ “ริน… เธอควรจะรู้ไว้ตั้งแต่วันที่เธอก้าวเท้าออกจากชีวิตฉันแล้วนะ” คินน์เอ่ยเสียงเรียบ แต่กดดันจนรินต้องถอยกรู “ว่าตรงนี้… ไม่ใช่ที่ของเธออีกต่อไป” ทันใดนั้นเอง คินน์ก็คว้ามือพอร์ชขึ้นมาจับไว้แน่น แล้วดึงให้ร่างของพอร์ชมาอยู่ข้างกายเขาอย่างเปิดเผยต่อหน้าริน ก่อนที่เขาจะหันมามองพอร์ชด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง สายตาที่ทำให้พอร์ชรับรู้ได้ทันทีว่า… ดีลลับที่เคยตกลงกันไว้ กำลังจะกลายเป็น ‘เกมจริง’ ที่ไม่มีทางถอยหลังกลับได้อีกแล้ว “ไปกันเถอะพอร์ช… เรามีเรื่องต้อง ‘เคลียร์’ กันต่อที่บ้าน” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและคอยเป็นกำลังใจให้หิมะแรกในโตเกียวนะคะ