คนขี้หวงเริ่มออกลาย

"ถ้าไม่มีเรื่องสำคัญ ก็กรุณาออกไปจากห้องทำงานของฉันครับ คุณริน" น้ำเสียงของคินน์เย็นเยียบจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็งในอากาศ พอร์ชที่ยังคงถูกกักอยู่ในวงแขนแกร่งบนโต๊ะทำงานรู้สึกได้ถึงแรงบีบที่แผ่นหลังของคินน์ขณะที่เขาพยายามดันตัวเขาให้ถอยไปอยู่ด้านหลัง ร่างสูงโปร่งของเจ้าของห้องยืนตระหง่านราวกับกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันพังทลาย รินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเหยียดยิ้มที่มุมปาก ดวงตาโฉบเฉี่ยวจ้องมองพอร์ชด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ราวกับจะประเมินว่าเด็กหนุ่มคนนี้มีอะไรดีนักหนา ถึงได้ทำให้ชายหนุ่มผู้รักความสมบูรณ์แบบอย่างคินน์ยอมลดตัวลงมาเล่นสนุกด้วย "คินน์ใจร้ายจังเลยนะคะ" รินก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายจนพอร์ชแอบเบ้หน้า "เราไม่ได้เจอกันตั้งนาน จะไม่ให้โอกาสฉันรื้อฟื้นความหลังหน่อยเหรอคะ?" "ความหลังที่ผมลบทิ้งไปแล้ว ไม่จำเป็นต้องรื้อฟื้น" คินน์ตอบกลับทันควัน สายตาของเขาไม่ได้ลดละจากรินแม้แต่น้อย แต่พอร์ชกลับรู้สึกได้ถึงแรงอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ในอกของคนตรงหน้า พอร์ชถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับตัวก้าวออกมาจากด้านหลังของคินน์ เขาปัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ สายตาคมกริบจ้องตอบรินอย่างไม่ยอมแพ้ "ถ้าคุณรินไม่มีธุระเรื่องงาน ก็คงต้องรบกวนให้คุณออกไปก่อนนะครับ พอดีผมกับคุณคินน์... 'กำลังธุระส่วนตัว' กันอยู่" คำว่าธุระส่วนตัวของพอร์ชทำเอาคินน์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความพอใจที่ฉายชัดในแววตา รินหน้าเสียไปถนัดตา ก่อนจะหมุนตัวกลับด้วยความโมโหที่พยายามเก็บซ่อนไว้จนดูน่าสมเพช ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ความเงียบที่น่าอึดอัดก็เข้าครอบคลุม พอร์ชเดินไปหยิบแก้วน้ำดื่มเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกแปลกๆ ในใจ แต่ยังไม่ทันจะถึงขอบโต๊ะ ร่างสูงก็พุ่งเข้าประชิดตัว บีบข้อมือเขาเบาๆ แต่หนักแน่นจนต้องยอมหันกลับไปสบตา "เมื่อกี้ทำอะไร" คินน์ถาม เสียงทุ้มต่ำสั่นพร่าด้วยอารมณ์ที่ยังตกค้าง "ก็ไล่แขกไงครับ หรือจะให้ผมเชิญเขามานั่งจิบชานั่งฟังเราคุยเรื่องเอกสารกันล่ะ?" พอร์ชย้อนถามด้วยรอยยิ้มกวนประสาท ทว่า... คินน์ไม่ได้ยิ้มด้วย เขากลับโน้มหน้าลงมาจนจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้ม "ไม่ใช่เรื่องริน แต่เรื่องที่มหาวิทยาลัยนั่นต่างหาก... เมื่อตอนเที่ยง ฉันเห็นนะ พอร์ช" พอร์ชชะงัก "คุณหมายถึงใคร? ไอ้มาร์คเหรอ?" "ไอ้มาร์ค... สนิทกันมากสินะ เห็นหัวเราะร่าเริงเชียว ทั้งที่อยู่กับฉันทำหน้าเหมือนโดนบังคับ" คินน์แค่นยิ้ม มือแกร่งเชยคางพอร์ชขึ้นมา สายตาที่มองมานั้นเหมือนเสือที่กำลังกางกรงเล็บตะปบเหยื่อ "พอร์ช ฉันเคยบอกไปแล้วใช่ไหมว่าอะไรที่เป็นของฉัน ฉันไม่ชอบให้ใครมายุ่ง" "ผมเป็นคนนะครับ ไม่ใช่ข้าวของที่คุณจะมาแสดงความเป็นเจ้าของได้ตามใจ" พอร์ชเถียงกลับ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก "แล้วอีกอย่าง เพื่อนผมไม่ได้ทำอะไรผิด เขาแค่มาติวหนังสือให้" "ติวหนังสือ? ถึงขั้นต้องโน้มตัวไปใกล้ขนาดนั้นเลยเหรอ?" คินน์กดเสียงต่ำลง ความหึงหวงที่เขามักจะซ่อนไว้ใต้ท่าทางเย็นชาบัดนี้มันล้นทะลักออกมาจนพอร์ชสัมผัสได้ถึงความรุนแรงของมัน พอร์ชรู้สึกหน้าร้อนผ่าว เขาพยายามจะเบือนหน้าหนี แต่คินน์กลับไม่ยอม เขากระชากเอวพอร์ชให้เข้ามาประชิดตัวมากขึ้นจนไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่านได้ มือหนาอีกข้างเชยคางเขาไว้แน่นบังคับให้สบตาที่ลุกโชนด้วยไฟราคะและความโกรธ "คนอย่างคุณเนี่ยนะขี้หวง?" พอร์ชเค้นหัวเราะประชดประชัน "ทั้งที่คุณก็มีคนล้อมหน้าล้อมหลัง ไม่เห็นคุณจะสนใจใครเลย" "นั่นเพราะฉันไม่เคยสนใจใครจนกระทั่งเป็นนาย" คินน์กระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงนั้นเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความแหบพร่าที่ชวนใจสั่น "อย่าไปยิ้มให้ใครแบบนั้นอีก โดยเฉพาะไอ้หมอนั่น... ไม่อย่างนั้นฉันอาจจะทำอะไรที่นายคาดไม่ถึงที่มหาวิทยาลัยนั่นเลยก็ได้" พอร์ชกลืนน้ำลายลงคอ ความหวาดหวั่นปนไปกับความรู้สึกวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง คินน์ในโหมดขี้หวงแบบนี้มันอันตรายกว่าคินน์โหมดเย็นชาเป็นไหนๆ เขารู้ดีว่าชายหนุ่มตรงหน้าสามารถทำสิ่งที่พูดได้จริงๆ โดยไม่แคร์สายตาใคร "คุณ... คุณจะทำอะไร" พอร์ชถามเสียงสั่น คินน์ยกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้มาพร้อมกับความอ่อนโยน แต่มันคือยิ้มของผู้ล่าที่มั่นใจในแต้มต่อ "ก็พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นยังไงล่ะ ว่านายเป็นของใคร..." จังหวะที่คินน์กำลังจะก้มลงไปประทับจูบเพื่อปิดกั้นคำเถียงนั้น เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นรัวๆ ตามด้วยเสียงของเลขาคนสนิทที่ฟังดูร้อนรน "คุณคินน์คะ! เกิดเรื่องแล้วค่ะ หุ้นส่วนที่ทางมหาวิทยาลัยส่งมาประท้วงเรื่องสัญญาฉบับใหม่ที่หน้าตึก และ... ดูเหมือนพวกเขากำลังถ่ายทอดสดผ่านโซเชียลด้วยค่ะ!" คินน์ผละออกอย่างหัวเสีย เขาหันไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ฉายภาพความวุ่นวายด้านล่างตึก และในภาพนั้น... พอร์ชเห็นใครบางคนที่ยืนอยู่หน้าสุดถือป้ายประท้วงอย่างเอาเป็นเอาตาย มันคือ 'มาร์ค' เพื่อนสนิทที่เขานั่งติวด้วยเมื่อตอนเที่ยงนั่นเอง หิมะแรกในโตเกียวหวังว่าตอนที่ 6 นี้จะทำให้ทุกคนใจสั่นไปพร้อมกับความหึงหวงของคินน์นะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ!