ลมหายใจที่กลับคืนมา

กลิ่นอายยาฆ่าเชื้อผสมกับความเงียบงันในห้องพักผู้ป่วยพิเศษระดับวีไอพีของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ช่างเป็นบรรยากาศที่น่าอึดอัดเสียจนพอร์ชแทบอยากจะกลั้นหายใจ ร่างสูงโปร่งของคนที่นอนอยู่บนเตียงขยับตัวเล็กน้อย เปลือกตาสีเข้มที่เคยปิดสนิทมาหลายชั่วโมงค่อยๆ ปรือเปิดขึ้นอย่างช้าๆ นัยน์ตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและมาดนิ่ง ตอนนี้กลับเจือไปด้วยความอ่อนล้า ทว่าทันทีที่สายตาคู่นั้นกวาดมองเห็นร่างบางที่นั่งฟุบหลับอยู่ข้างเตียง แววตาดุดันคู่นั้นก็ไหววูบลงอย่างเห็นได้ชัด คินน์พยายามจะขยับแขนข้างที่ระโยงระยางไปด้วยสายน้ำเกลือ แต่ความเจ็บแปลบที่แล่นริ้วขึ้นมาจากแผลผ่าตัดเล็กๆ บริเวณหน้าท้องก็ทำให้เขาต้องสูดปากเข้าลึกๆ "โอ๊ย..." เสียงทุ้มต่ำที่เล็ดลอดออกมาเพียงแผ่วเบา กลับดังมากพอที่จะทำให้คนตื่นตัวง่ายอย่างพอร์ชสะดุ้งเฮือก ร่างบางดีดตัวขึ้นจากเก้าอี้ทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจปนโล่งอก ก่อนจะรีบพุ่งเข้าไปประชิดขอบเตียง "คุณ! ฟื้นแล้วเหรอ เจ็บแผลตรงไหนหรือเปล่า เดี๋ยวผมตามหมอนะ..." พอร์ชลนลานจนทำอะไรไม่ถูก มือเรียวทำท่าจะกดปุ่มเรียกพยาบาล แต่กลับถูกมือหนาที่แห้งผากและเย็นเฉียบคว้าข้อมือเอาไว้เสียก่อน แรงบีบไม่ได้มากมายนัก แต่มันก็รั้งให้พอร์ชต้องหยุดชะงัก "ไม่ต้อง..." เสียงของคินน์แห้งผากจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ลำคอหนาแห้งผากราวกับไม่ได้จิบน้ำมาเป็นปี "ไม่ได้เป็นอะไร... แค่นอนนานเกินไปหน่อย" พอร์ชถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ความโกรธ ความน้อยใจ และความห่วงใยที่ตีรันวนเวียนอยู่ในอกตลอดสี่สิบแปดชั่วโมงที่ผ่านมา ปะทุขึ้นมาพร้อมกันจนริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น ดวงตาคู่สวยเริ่มรื้นไปด้วยหยาดน้ำใสๆ แต่เจ้าตัวพยายามกะพริบตาไล่ความอ่อนแอออกไปอย่างรวดเร็ว "ไม่ได้เป็นอะไรบ้าอะไรล่ะครับ... เอ่อ... ไม่ได้เป็นอะไรบ้าอะไรเล่า!" พอร์ชเผลอหลุดปากใช้สรรพนามเดิมตามความคุ้นชิน ก่อนจะรีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นสายตานิ่งสนิทที่มองตรงมา "คุณโดนแทงจนเสียเลือดขนาดนั้น หมอบอกว่าถ้าส่งโรงพยาบาลช้ากว่านี้อีกนิดเดียวคุณได้ไปนอนนับดาวบนสรวงสวรรค์แน่ๆ ยังจะมีหน้ามาบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรอีกเหรอ!" คินน์มองคนตรงหน้าที่กำลังยืนเท้าสะเอวต่อว่าเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ปลายจมูกรั้นๆ แดงก่ำ ดวงตาคู่สวยฉายแววตัดพ้ออย่างปิดไม่มิด แทนที่เขาจะรู้สึกรำคาญเหมือนเวลาที่มีคนมาเซ้าซี้ หัวใจเจ้ากรรมกลับกระหน่ำเต้นรัวในอกอย่างบ้าคลั่ง ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดไหลซ่านเข้ามาแทนที่ความเย็นชาที่เคยฝังรากลึก ผู้ชายคนนี้... คนที่เขาเคยคิดว่าเข้ามาในชีวิตเพื่อผลประโยชน์ คนที่เขาพยายามผลักไสไล่ส่งมาตลอดเวลา เพื่อปกป้องหัวใจตัวเองจากความพ่ายแพ้ แต่สุดท้ายแล้ว ในวินาทีที่เฉียดตาย กลับเป็นคนๆ นี้ที่นั่งกุมมือเขาไม่ยอมห่างไปไหนเลย "เป็นห่วงฉันเหรอ?" คินน์ถามเสียงพร่า มุมปากหยักระบายรอยยิ้มจางๆ ที่แทบจะมองไม่เห็น แต่มันกลับกวนประสาทพอร์ชได้ชะงัดนัก "ใครเป็นห่วงคุณ ทะลึ่งละ!" พอร์ชรีบปฏิเสธเสียงสูง เบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงจัด "ผมก็แค่... กลัวว่าถ้าคุณตายคาอกผมขึ้นมา ผมจะซวยพลอยโดนข้อหาฆาตกรรมไปด้วยต่างหากเล่า ใครจะไปอยากติดคุกแทนคนปากร้ายอย่างคุณ" "ปากแข็ง..." คินน์พึมพำเบาๆ แต่รอยยิ้มบนมุมปากกลับกว้างขึ้นกว่าเดิม "ถ้าไม่ได้เป็นห่วง แล้วทำไมตาถึงบวมเป่งขนาดนั้นล่ะ หือ? ร้องไห้เหรอพอร์ช" "ผมไม่ได้ร้อง! ฝุ่นมันเข้าตาต่างหาก!" พอร์ชหันกลับมาแหวใส่เสียงดัง กลบเกลื่อนความพิรุธด้วยการคว้าแก้วน้ำบนโต๊ะมาเทใส่หลอดแล้วยัดใส่มืออีกฝ่าย "ดื่มน้ำซะ จะได้เลิกพูดจาเพ้อเจ้อสักที!" คินน์ยอมทำตามอย่างว่าง่าย สายตายังคงจ้องมองใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความกระวนกระวายไม่วางตา ขณะที่ดื่มน้ำจนหมดแก้ว พอร์ชก็ยื่นมือมารับแก้วคืนด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ บรรยากาศระหว่างเขาสองคนตอนนี้ มันไม่มีความเย็นชาหรือกำแพงหนาเตอะกั้นขวางไว้อีกต่อไปแล้ว มีเพียงความเงียบที่อบอวลไปด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบาย พอร์ชนั่งลงที่เดิม ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้นกว่าเดิม "เรื่องริน..." แค่เอ่ยชื่อนี้ออกมา คินน์ก็ขมวดคิ้วมุ่นทันที รังสีความไม่พอใจแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาอย่างเห็นได้ชัด "ฉันเคลียร์กับเขาชัดเจนแล้วพอร์ช" คินน์ชิงตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด "ไม่มีอะไรระหว่างเราอีก ฉันบอกเขาไปแล้วว่าคนที่ฉันเลือก... และคนที่อยู่ในใจฉันมีแค่คนเดียว" พอร์ชชะงัก หัวใจกระตุกวูบ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ นัยน์ตาคู่สวยสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความจริงจังและจริงใจแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน "คุณ... พูดจริงเหรอ" เสียงของพอร์ชแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ "ผู้ชายอย่างคินน์ ไม่เคยพูดอะไรเล่นๆ โดยเฉพาะเรื่องที่มีผลต่อหัวใจตัวเอง" คินน์ขยับตัวลุกขึ้นพิงหัวเตียงช้าๆ แม้จะยังเจ็บแผลอยู่บ้าง แต่เขากัดฟันทน มือหนายื่นออกไปหมายจะกอบกุมมือเรียวที่วางอยู่บนตัก "พอร์ช... ที่ผ่านมา ฉันอาจจะแสดงออกไม่เก่ง อาจจะปากร้ายใส่เธอ เพราะฉันกลัว... กลัวว่าถ้าฉันรักใครสักคนมากๆ ฉันจะกลายเป็นคนอ่อนแอ แต่พอฉันเห็นเธอร้องไห้... พอฉันเกือบจะไม่มีโอกาสได้พูดความจริงออกไป ฉันถึงได้รู้ว่า... การไม่มีเธออยู่ข้างๆ มันน่ากลัวยิ่งกว่าความตายเสียอีก" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนหยิ่งยโสและเย็นชาอย่างคินน์ ทำให้พอร์ชถึงกับพูดไม่ออก หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เมื่อครู่ ไหลเอ่อรินลงมาอาบแก้มเนียนอย่างห้ามไม่อยู่ แต่มันไม่ใช่รอยน้ำตาแห่งความเสียใจ มันคือหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันและโล่งใจที่ได้ปลดล็อกความรู้สึกในใจเสียที "คุณนี่มัน..." พอร์ชหัวเราะทั้งน้ำตา ใช้มืออีกข้างปาดแก้มลวกๆ "พูดจาเลี่ยนเป็นบ้าเลย คินน์คนเดิมที่ปากเสียใส่ผมหายไปไหนแล้วเนี่ย" "จะเอาคืนไหมล่ะ ถ้าคิดถึงตอนปากเสีย" คินน์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาพราวระยับ "แต่บอกไว้ก่อนนะ ว่าต่อจากนี้... ฉันคงปากเสียใส่เธอไม่ลงแล้วล่ะ เพราะโควต้าความคลั่งรักมันเต็มพื้นที่หัวใจไปหมดแล้ว" "คนบ้า..." พอร์ชตีเข้าที่หลังมือหนาเบาๆ หนึ่งทีแก้เขิน ใบหน้าหวานแดงก่ำจนลามไปถึงใบหู คินน์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เป็นเสียงหัวเราะที่จริงใจและอบอุ่นที่สุดเท่าที่พอร์ชเคยได้ยินมา ร่างสูงขยับมือดึงรั้งข้อมือบางให้อีกฝ่ายโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบ ลลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้ม บรรยากาศกำลังหวานซึ้งและเคมีฟุ้งกระจายเสียจนพอร์ชแทบจะหลับตาพริ้มรอรับสัมผัสที่คุ้นเคย **ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!** เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความโรแมนติกอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามมาด้วยการผลักบานประตูห้องพักเปิดผางเข้ามาอย่างไร้มารยาท "พี่คินน์คะ! แอนนี่ได้ข่าวว่าพี่บาดเจ็บ เลยรีบ..." เสียงแหลมสูงของดาราสาวชื่อดังที่พ่วงตำแหน่งคู่หมั้นในนามที่ผู้ใหญ่จัดเตรียมไว้ให้ ดังแทรกเข้ามาพร้อมกับร่างระหงที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้อง ทำเอาพอร์ชชะงักค้าง ดีดตัวถอยหลังออกจากเตียงแทบไม่ทัน คินน์หันขวับไปมองผู้มาใหม่ นัยน์ตาคมกริบที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นยะเยือกและดุดันจนติดลบในเสี้ยววินาที หิมะแรกในโตเกียว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและส่งใจให้คินน์กับพอร์ชมาถึงบทนี้นะคะ