ความจริงที่เพิ่งกระจ่าง

รสชาติของความโกรธเกรี้ยวและหยาดน้ำตารสเค็มปร่าปะปนอยู่บนเรียวปากที่บวมเจ่อ แรงจูบที่ไร้ความปรานีเมื่อครู่ไม่ได้มาจากความเสน่หา หากแต่เป็นบทลงโทษอันป่าเถื่อนที่คินน์มอบให้เพื่อระบายความอัดอั้นตันใจ ท่ามกลางเสียงซุบซิบและสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมายังลานกว้างหน้าคณะ พอร์ชผลักร่างสูงใหญ่ของคนตรงหน้าออกสุดแรงเกิด เม็ดเหงื่อผุดพรายบนขมับ ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธที่ตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก ฝ่ามือเรียวเงื้อง่าขึ้นหมายจะฟาดลงบนใบหน้าหล่อเหลานั้นให้หายแค้น แต่แล้ว... มือที่กำลังจะเหวี่ยงไปกลับต้องชะงักค้างกลางอากาศ เมื่อดวงตากลมโตสบเข้ากับแววตาของคินน์ในวินาทีนี้ มันไม่ใช่แววตาหึงหวง หรือความเกรี้ยวกราดแบบที่เคยเป็น... แต่มันคือความผิดหวัง แตกสลาย และเยียบเย็นราวกับเศษซากน้ำแข็ง "พอร์ชอยากจะตบฉันเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ลอดไรฟันที่ขบเข้าหากันแน่น คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นบนมุมปากหยักสวยที่ตอนนี้เปื้อนคราบเลือดจางๆ จากรสจูบดิบเถื่อนเมื่อครู่ "เชิญเลยสิ... อยากตบคนโง่ที่เชื่อใจเธอจนวินาทีสุดท้ายไหมล่ะ?" "พี่คินน์... พูดบ้าอะไรของพี่" พอร์ชขมวดคิ้วแน่น หัวใจกระหน่ำเต้นรัวด้วยสังหรณ์ใจบางอย่างที่ไม่สู้ดีนัก "ของเล่นชิ้นใหม่ที่เธอตั้งใจเอามาล่อให้ฉันตายใจ... สนุกมากไหมพอร์ช?" สิ้นคำพูดนั้น คินน์ก็ควักสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดออกจากกระเป๋าเสื้อสูท นิ้วเรียวกดหน้าจอด้วยความเร็วและรุนแรงราวกับต้องการระบายอารมณ์ ก่อนจะโยนมันลงตรงหน้าพอร์ช โชคดีที่ร่างโปร่งรับไว้ได้ทันอย่างฉิวเฉียด หน้าจอเรืองแสงแสดงภาพวิดีโอจากกล้องวงจรปิดในห้องทำงานส่วนตัวของคินน์ ภาพที่ปรากฏคือร่างเพรียวบางของ 'ริน' แฟนเก่าของคินน์กำลังก้าวเข้าไปในห้องนั้นอย่างคุ้นเคย รินเปิดลิ้นชักลับที่เก็บเอกสารโครงการประมูลที่ดินมูลค่าหลายพันล้าน คัดลอกข้อมูลทั้งหมดลงในแฟลชไดรฟ์อย่างรวดเร็ว และที่สำคัญที่สุด... ในวิดีโอนั้น มีภาพของพอร์ชยืนส่งยิ้มพยักหน้าให้รินอยู่ที่หน้าประตูห้อง พร้อมกับยื่นกุญแจสำรองดอกนั้นให้ด้วยมือของตัวเอง! โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน อากาศรอบตัวพลันเบาบางลงจนแทบหายใจไม่ออก "นี่มัน..." พอร์ชเบิกตากว้าง หายใจติดขัด สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ "ไม่ใช่... นี่มันตัดต่อ! พี่คินน์ ฟังพอร์ชก่อน อันนี้มันไม่ใช่ความจริง!" "ไม่ใช่ความจริงงั้นเหรอ?" คินน์ก้าวเข้ามาประชิดตัวอีกครั้ง ดวงตาสีนิลคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของพอร์ช ราวกับจะค้นหาความจริงในตัวคนโกหก "กล้าพูดคำนี้ออกมาได้ยังไง ทั้งๆ ที่หลักฐานคาตาขนาดนี้ หรือเธอคิดว่าฉันโง่มากจนดูไม่ออกว่าใครอยู่เบื้องหลังการรั่วไหลของข้อมูลบริษัท?" "พอร์ชไม่ได้ทำ!" น้ำเสียงของพอร์ชสั่นเครือ หยาดน้ำใสคลอเบ้าอย่างสุดจะกลั้น ความรู้สึกอัดอั้นตันใจพุ่งทะยานขึ้นมาจุกที่ลำคอ "พี่คินน์รู้จักพอร์ชาดีที่สุดไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงเชื่อคลิปบ้าๆ นี่มากกว่าพอร์ช!" "เพราะที่ผ่านมา... ฉันไม่เคยรู้จักเธอเลยต่างหาก พอร์ช" คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจ คินน์ผละถอยหลังออกห่างด้วยท่าทางรังเกียจเดียดฉันท์ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาที่เคยอบอุ่นสำหรับพอร์ชคนเดียว ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ร่างระหงของรินก็ก้าวเข้ามาแทรกกลาง รินส่งยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษมาให้พอร์ช ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงดัดจริตที่ทำเอาคนฟังอยากจะอาเจียน "พี่คินน์คะ อย่าไปโกรธน้องเขาเลยค่ะ บางทีน้องพอร์ชเขาอาจจะมีเหตุผลจำเป็น... แบบว่า... ต้องการใช้เงินด่วนล่ะมั้งคะ ถึงได้ร่วมมือกับรินทำเรื่องแบบนี้" รินแสร้งทำเป็นลูบแขนคินน์เบาๆ สายตาเยาะเย้ยถูกส่งมาให้พอร์ชอย่างไม่ปิดบัง "หุบปากไปซะ ริน!" พอร์ชตวาดลั่น หมดความอดทนที่จะปั้นหน้าสุภาพกับงูพิษตัวนี้อีกต่อไป "เธอเป็นคนเอาข้อมูลไป แล้วยังกล้ามาทำเป็นบริสุทธิ์สนิทสนมอะไรตรงนี้วะ!" "พอได้แล้วพอร์ช!" คินน์ตวาดกลับเสียงดังลั่นจนบรรยากาศรอบข้างเงียบกริบ สายตาที่คินน์มองมาในตอนนี้เต็มไปด้วยความผิดหวังขั้นสุด "เธอไม่มีสิทธิ์ไปว่าริน หลักฐานมันฟ้องอยู่คาตา ประจานความตลบตะแลงของเธอเองชัดๆ ยังจะมีหน้าไปโทษคนอื่นอีกเหรอ!" พอร์ชยืนนิ่งงัน ขาแทบก้าวไม่ออก ความรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอกข้างซ้ายรุนแรงเสียจนต้องยกมือขึ้นกุมไว้ ความเชื่อใจที่เคยสร้างร่วมกันมา พังทลายลงในพริบตาเพียงเพราะหลักฐานชิ้นเดียวที่ถูกจัดฉากขึ้นมาอย่างแนบเนียน คินน์หันหลังให้ พูดย้ำประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้เยื่อใย "เราจบกันแค่นี้เถอะพอร์ช และเตรียมตัวรับหมายศาลข้อหาขโมยความลับทางการค้าได้เลย" ร่างสูงของคินน์หมุนตัวเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ขณะที่รินปรายตามองพอร์ชด้วยรอยยิ้มผู้ชนะก่อนจะรีบเดินตามคินน์ไป ท่ามกลางเสียงฮือฮาของฝูงชนที่มองมาด้วยสายตาสمเพชและสมน้ำหน้า พอร์ชยืนเคว้งคว้างอยู่กลางลานกว้าง น้ำตาหยดแรกไหลร่วงลงบนพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ หัวใจแตกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี ทว่า ในจังหวะที่มืดแปดด้านและไร้ทางออกนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความในสมาร์ทโฟนมือถือก็ดังขึ้นเบาๆ พอร์ชก้มลงมองหน้าจอที่ยังสว่างวาบ ข้อความปริศนาจากเบอร์แปลกส่งรูปภาพอีกชุดหนึ่งเข้ามา พร้อมกับประโยคสั้นๆ ที่ทำให้ลมหายใจของพอร์ทสะดุดกึก— *“ถ้าไม่อยากให้คินน์พังพินาศจริงๆ เปิดดูวิดีโอตัวจริงในแฟลชไดรฟ์ที่ซ่อนอยู่ใต้แจกันดอกไม้ในห้องทำงาน... แล้วเธอจะรู้ว่าใครคือคนที่หักหลังเขาตัวจริง”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ หิมะแรกในโตเกียวซาบซึ้งใจมากๆ ค่ะ