หัวใจที่แตกสลายของคนปากร้าย

เสียงกรอบแกรบของพลาสติกที่ถูกฉีกกระชากดังบาดแก้วหู ท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานที่มืดสลัว กลิ่นอายของความพินาศลอยอบอวลอยู่รอบตัวราวกับควันไฟที่เพิ่งมอดดับ คินน์ยืนนิ่งสนิทอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ร่างสูงใหญ่ที่เคยสง่างามและหยิ่งทะนงในความสมบูรณ์แบบ บัดนี้สั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ นิ้วเรียวยาวที่เคยจรดปากกาเซ็นสัญญามูลค่าหลายร้อยล้านกลับสั่นระริกขณะถือแฟลชไดรฟ์สีดำสนิทชิ้นเล็กๆ ไว้ในมือ หน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้าสว่างวาบขึ้นด้วยแสงสีฟ้าเย็นเยียบ มันฉายภาพวิดีโอจากกล้องวงจรปิดตัวจริงในห้องนี้เมื่อสามวันก่อน ภาพที่ไม่มีการตัดต่อ ไม่มีมุมกล้องที่บิดเบือนความจริง และไม่มีคำแก้ตัวใดๆ จะลบเลือนความจริงอันโหดร้ายนั้นออกไปได้ รอยยิ้มออดอเซาะของรินที่กำลังยื่นเอกสารลับสุดยอดให้คู่แข่งทางธุรกิจ... เสียงกระซิบกระซาบที่ตกลงกันถึงแผนการทำลายบริษัท... และภาพสุดท้ายที่บาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจ คือภาพที่รินจงใจทิ้งรอยลิปสติกสีแดงสดไว้บนปกเสื้อสูทของเขา ก่อนจะจัดฉากทุกอย่างให้ดูเหมือนว่าเขากับรินกำลังนอกใจพอร์ช "ไอ้... เลวเอ้ย!" เสียงทุ้มต่ำที่เคยดุดันและทรงอำนาจ บัดนี้กลับแหบพร่าและสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ คินน์เหวี่ยงแจกันดอกไม้ราคาแพงลิบลิ่วกระแทกกับพื้นห้องจนแตกกระจายไม่เป็นชิ้นดี เศษแก้วคมกริบบาดเข้าที่ฝ่ามือจนเลือดสีแดงฉานไหลซึมออกมา แต่ความเจ็บปวดทางกายนั้นเทียบไม่ได้เลยกับเศษเสี้ยวของหัวใจที่กำลังแตกสลายเป็นผุยผง เขาเสียพอร์ชไปแล้ว... คนที่เขารักจนหมดหัวใจ คนที่ดื้อรั้น ปากเก่ง และไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แต่กลับต้องเดินออกจากชีวิตเขาไปพร้อมกับหยาดน้ำตาและความเข้าใจผิดที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นด้วยความโง่เขลาและความเย่อหยิ่งของตัวเอง "พอร์ช..." ชื่อนั้นหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากที่ซีดเผือด พร้อมกับหยดน้ำตาเม็ดแรกที่ร่วงเผาะลงบนหลังมือ เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ผู้ชายคนนี้ร้องไห้ ไม่ใช่เพราะความพ่ายแพ้ทางธุรกิจ ไม่ใช่เพราะการสูญเสียอำนาจ แต่เป็นการสูญเสีย 'ลมหายใจ' ของตัวเองไปอย่างไม่มีวันกลับ แสงไฟจากภายนอกสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามาภายในห้อง เผยให้เห็นสภาพของคินน์ที่ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง มือหนากำแฟลชไดรฟ์แน่นจนข้อนิ้ว,ขาวซีด ความเย็นเยียบของห้องทำงานกว้างใหญ่ดูจะกัดกินความอบอุ่นสุดท้ายในร่างกายของเขาจนหมดสิ้น ความเงียบงันรอบตัวช่างโหดร้าย มันตอกย้ำซ้ำๆ ว่าเขาคือคนที่ผลักไสคนที่รักเขาที่สุดให้เดินออกไปสู่ความมืดมิด ถ้าเพียงแต่เขาจะใจเย็นกว่านี้... ถ้าเพียงแต่เขาจะไม่หลงกลคำเสแสร้งของผู้หญิงคนนั้น... ถ้าเพียงแต่เขาฟังเสียงหัวใจตัวเองให้เร็วกว่านี้ ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ สองครั้ง แต่คินน์ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะหันไปมอง เขายังคงนั่งจมอยู่กับกองเศษแก้วและหยดน้ำตาของตัวเอง ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาประดังประเดจนหน้าอกด้านซ้ายปวดหนึบราวกับถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น "ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าเพิ่งรบกวน..." คินน์เค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความเกรี้ยวกราดที่หลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิด แต่ทว่า ประตูบานใหญ่กลับค่อยๆ แง้มเปิดออกอย่างช้าๆ ร่างโปร่งบางในชุดเสื้อฮู้ดตัวโคร่งที่คุ้นเคยคุ้นตา ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับกลิ่นอายจางๆ ของฝนยามค่ำคืนและกลิ่นสบู่เด็กที่เขารักนักหนา พอร์ชยืนนิ่งอยู่ที่ธรณีประตู ดวงตากลมโตคู่นั้นแดงก่ำไม่แพ้กัน แต่กลับฉายแววแนיแน่วและเจ็บปวดระคนกัน พอร์ชกวาดสายตามองสภาพห้องที่ยับเยิน เศษแก้วที่กระจายเกลื่อน และคราบน้ำตาบนใบหน้าของคนที่เคยร้ายกาจใส่ตนมาตลอด หัวใจของคินน์กระตุกวูบ เขาลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล ลมหายใจสะดุดติดขัด ดวงตาคมกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนความหวาดหวั่น ระหว่างเขากับพอร์ชมีเพียงระยะห่างไม่กี่ก้าว แต่มันกลับรู้สึกไกลเหมือนอยู่คนละฟากฟ้า "พอร์ช..." เสียงเรียกนั้นสั่นสะท้านและเต็มไปด้วยความร้าวรานอย่างที่ไม่เคยมีใครได้เห็นมาก่อน "เธอ... กลับมาทำไม..." พอร์ชไม่ตอบในทันที ดวงตาส่อประกายไหวระริกก่อนจะก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว พร้อมกับชูสมาร์ทโฟนในมือขึ้นมาหน้าจอแสดงผลข้อความสนทนาล่าสุดที่ทำให้คินน์ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจยิ่งกว่าเดิม "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะกลับมาหาคุณหรอกนะ..." พอร์ชสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นเสียงสะอื้น ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของคินน์หยุดหมุน "แต่พอดี... ฉันบังคับให้รินมันสารภาพความจริงทั้งหมดลงในไลฟ์สดเรียบร้อยแล้ว... และตอนนี้ ทั้งประเทศเขากำลังดูความโง่ของคุณอยู่ค่ะคุณคินน์" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ หิมะแรกในโตเกียวซาบซึ้งใจมากๆ เลยค่ะ