รอยยิ้มที่มองไม่เห็น

เสียงประตูกระจกบานหนาปิดลงพร้อมกับแรงเหวี่ยงที่บ่งบอกอารมณ์ คินน์ปล่อยข้อมือพอร์ชทันทีราวกับกลัวว่าผิวเนื้อสัมผัสของอีกฝ่ายจะทิ้งร่องရင်းความร้อนรุ่มไว้บนฝ่ามือ ดวงตาคมกริบสีนิลตวัดมองรินที่ยืนหน้าเสียอยู่ข้างโต๊ะทำงานด้วยประกายตาดุดัน ก่อนจะเบนกลับมาหยุดนิ่งที่พอร์ชด้วยคำถามมากมายที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าเรียบเฉย "กลับไปซะ ริน" น้ำเสียงของคินน์ราบเรียบ เย็นเยียบจนน่าขนลุก แต่แววตากลับไม่ได้ละไปจากใบหน้าบึ้งตึงของพอร์ชเลยแม้แต่น้อย "แต่คินน์คะ รินแค่อยากคุยเรื่องของเรา—" "เรื่องของเรามันจบไปตั้งแต่สามปีที่แล้ว และตอนนี้ฉันมี 'ดีล' ที่ต้องจัดการ" คินน์เน้นเสียงหนักที่คำว่าดีล พร้อมกับก้าวเท้าเข้าประชิดพอร์ชโดยไม่สนใจสีหน้าเจ็บ ใจของรินเลยสักนิด "ส่วนเธอ ถ้ายังไม่อยากให้โปรเจกต์ที่บ้านล่ม ก็ไสหัวออกไปจากห้องนี้ซะ" รินกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ดวงตากวาดมองระหว่างคินน์กับพอร์ชด้วยความแค้นเคือง แต่เมื่อเจอสายตาสุดอำมหิตของอดีตคนรัก เธอก็จำต้องคว้ากระเป๋าแล้วเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากห้องทำงานส่วนตัวอย่างไร้ศักดิ์ศรี ปัง! เสียงปิดประตูตามหลังรุนแรงพอกับบรรยากาศที่ยังคงคุคุกรุ่นอยู่ในห้อง ทว่าพอร์ชไม่ได้สนใจเศษซากดราม่าของอดีตคู่รักเลยแม้แต่น้อย ร่างโปร่งในชุดนักศึกษาพ่นลมหายใจพรืดออกมาอย่างหงุดหงิด มือเรียวยกขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆ ความเหนื่อยล้าจากการวิ่งรอกทำงานพาร์ทไทม์ควบคู่กับการมาตกเป็นเบี้ยล่างในเกมธุรกิจบ้าๆ นี่เริ่มกัดกินพลังงานชีวิตเขาจนหมดเกลี้ยง "มองอะไร ปากฉันมีกาวตราช้างติดอยู่หรือไง ถึงได้ไม่ยอมพูดอะไรสักคำ" พอร์ชตวัดสายตากลับไปมองคนที่ยืนค้ำหัวอยู่เงียบๆ น้ำเสียงติดประชดประชันตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว "นายควรจะหัดขอบคุณคนที่ช่วยไล่ตะردแขกไม่ได้รับเชิญนะ พอร์ช" คินน์ย้อนกลับเสียงต่ำ ใบหน้าหล่อเหลายกยิ้มมุมปากอย่างเย่อหยิ่ง ทว่าดวงตากลับพินิจพิเคราะห์อีกฝ่ายอย่างละเอียดถี่ถ้วน "ขอบคุณเหรอ? หึ... ถ้าคุณเคลียร์ปัญหาชีวิตส่วนตัวของคุณให้ดีแต่แรก ฉันคงไม่ต้องมานั่งเป็นตัวประกอบฉากงี่เง่าพวกนี้หรอกนะ คุณคินน์" พอร์ชสวนกลับทันควัน นัยน์ตากลมโตฉายแววพยศที่ต่อให้เหนื่อยแค่ไหนก็ไม่มีวันลดละ คินน์ไม่ได้ต่อปากต่อคำเหมือนทุกครั้ง ดวงตาคมกอดอกมองร่างโปร่งที่ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังสีเข้มอย่างหมดแรง หัวไหล่บางลู่ลงเล็กน้อยเมื่อเจ้าตัวคิดว่าไม่มีใครมองอยู่ พอร์ชหลับตาลงช้าๆ ลมหายใจเข้าออกเริ่มสม่ำเสมอ ความตึงเครียดตลอดทั้งวันที่สะสมมาถูกแทนที่ด้วยความอ่อนล้า ร่างกายที่ใช้งานหนักมาตลอดสัปดาห์ยอมจำนนต่อความง่วงงุนอย่างรวดเร็ว ภายในห้องทำงานกว้างขวางกลับมาตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ คินน์ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สายตาทอดมองร่างที่เริ่มทิ้งน้ำหนักพิงพนักโซฟา พอร์ชในยามที่ดื้อรั้น ปากเก่ง และจิกกัดเขาได้ทุกคำพูดหายวับไปกับตา เหลือเพียงนักศึกษาหนุ่มหน้าตาจิ้มลิ้มที่กำลังหลับสนิท ลมหายใจอุ่นๆ ผ่อนเข้าออกสม่ำเสมอจนน่าเอ็นดู ขายาวก้าวเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว คินน์ย่อตัวลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นพรมราคาแพง เพื่อให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับคนที่กำลังหลับไม่รู้เรื่อง ความเงียบทำให้คินน์ได้มีโอกาสสำรวจใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างไร้ซึ่งกำแพงความเย็นชาที่มักจะสร้างขึ้นมาขวางกั้น แพขนตายาวงอนทาบลงบนผิวแก้มเนียนใส จมูกโด่งรั้นรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยเจ้าตัว ส่วนริมฝีปากสีพีชธรรมชาติที่มักจะใช้เถียงเขาฉอดๆ ยามนี้เผยอออกน้อยๆ อย่างน่ารัก มือหนาที่มักจะหยิบจับแต่เอกสารมูลค่าหลายร้อยล้าน ยื่นออกไปช้าๆ ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมสีเข้มที่ตกลงมาปรกหน้าผากเนียนออกให้อย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่าสัมผัสเพียงนิดเดียวจะทำให้อีกฝ่ายตื่นขึ้นมา สัมผัสอุ่นจากผิวแก้มนุ่มทำให้หัวใจในอกข้างซ้ายของนักธุรกิจหนุ่มผู้แสนสมบูรณ์แบบกระตุกวูบอย่างรุนแรง ...แปลก... คินน์ไม่เคยรู้สึกใจสั่นกับใครแบบนี้มาก่อน ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดแผ่ซ่านเข้ามาในอก ท่ามกลางความเงียบและความหนาวเย็นของเครื่องปรับอากาศ ใบหน้าคมคายเผลอยกยิ้มขึ้นบางเบา—รอยยิ้มที่แทบไม่มีใครเคยได้เห็น รอยยิ้มที่อ่อนโยนและเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่เจ้าตัวยังไม่ทันได้ประสีประสาด้วยซ้ำ สายตาคมกอดกระชับมองริมฝีปากที่เผยอนั้นอีกครั้ง ความคิดชั่ววูบแล่นเข้ามาในหัว สมองสั่งให้ถอยห่าง แต่หัวใจกลับสั่งให้ขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิม... ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดอยู่ปลายจมูก ทว่า ในวินาทีที่ใบหน้าคมโน้มเข้าไปใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น... ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงเปิดพรวดเข้ามาของเลขาคนสนิทที่ทำลายบรรยากาศสีชมพูละมุนลงในเสี้ยววินาที "คุณคินน์ครับ เอกสารด่วนจาก— อุ๊ย!" ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจเต้นไปพร้อมกับความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นนี้นะคะ