ปากร้ายแบบนี้...อยากโดนดีไหม

กลิ่นอายความอึดอัดในห้องนั่งเล่นหนาแน่นเสียจนแทบจะคว้ามาคั้นเป็นน้ำได้ ปลายจมูกของพอร์ชได้กลิ่นความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวของคินน์—ไม่ใช่ความเย็นสบายจากเครื่องปรับอากาศ แต่เป็นไออเย็นที่เฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่ถูกลับจนขึ้นเงา ดวงตาคมกริบของคินน์หรี่แคบลงเล็กน้อย ยามที่จ้องมองใบหน้าของพอร์ช รังสีความกดดันรอบตัวเขากำลังกรีดร้องว่า ‘ถอยไป’ แต่มีหรือที่คนอย่างพอร์ชจะยอมถอยให้ก้าวเดียว ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นคนจุดชนวนระเบิดลูกนี้ขึ้นมาเอง “ชื่อ ‘ริน’ มันทำไมเหรอครับ คุณชายคินน์” พอร์ชเอ่ยทวนด้วยน้ำเสียงที่จงใจลากยาว กวนประสาทจนคนฟังต้องขบกรามแน่นจนสันกล้ามเนื้อข้างแก้มกระตุก “หรือว่า... พอได้ยินชื่อนี้แล้ว ความทรงจำอันแสนเร่าร้อนมันถึงได้ตีรวนขึ้นมาจนหน้าถอดสีขนาดนั้น” “หุบปากซะ พอร์ช” คินน์เค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงทุ้มต่ำตึงเครียดจนน่ากลัว ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวในระยะอันตราย ระยะห่างระหว่างกันถูกบีบให้แคบลงจนแทบไม่มีอากาศหายใจ “นายไม่มีสิทธิ์มาพูดชื่อนี้... และไม่มีสิทธิ์มายุ่งเรื่องส่วนตัวของฉัน” พอร์ชเชิดคางขึ้นสู้ ไม่ยอมแพ้ต่อแรงกดดันมหาศาลที่อีกฝ่ายจงใจโถมใส่ แม้ว่าหัวใจดวงน้อยในอกจะเต้นรัวเร็วจนแทบกระเด็นออกมานอก ribcage ก็ตามที กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูเจือจางบนตัวคินน์ผสมผสานกับกลิ่นบุคลิกเย็นชา ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่อันตรายถึงชีวิต “อ้าว พูดไม่ได้เหรอครับ? นึกว่าเป็นห้องพักส่วนตัวซะอีก ถึงได้ทำตัวเหมือนเจ้าของอาณาจักรที่ห้ามใครแตะต้อง” พอร์ชยิ้มหยันที่มุมปาก ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายอย่างเปิดเผย “ถ้าหวงพื้นที่และความทรงจำขนาดนั้น จะปล่อยห้องให้ผมเช่าทำไมล่ะครับคุณคินน์ หรือว่า... กลัวว่าผมจะไปเจอ ‘ความลับ’ อะไรที่พวกคุณซ่อนไว้กันแน่” คำพูดจี้ใจดำนั้นทำให้คินน์นิ่งงิ่งไปชั่วอึดใจ ดวงตาคมกริบวับวาวด้วยประกายอารมณ์ที่อ่านไม่ออก ชั่ววินาทีนั้นความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัว มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกันเบาๆ ในระยะประชิด คินน์ก้มมองคนตรงหน้า สายตากวาดสำรวจตั้งแต่ริมฝีปากอิ่มที่เอาแต่ต่อปากต่อคำ ไปจนถึงดื้อรั้นที่ดื้อแพ่งไม่ยอมลดละ ให้ตายเถอะ... เด็กนี่ช่างน่ารำคาญสิ้นดี แต่น่าแปลกที่ความรำคาญนั้นกลับไม่ได้ทำให้คินน์อยากผลักไส ทว่ามันกลับปลุกสัญชาตญาณดิบในการ ‘อยากเอาชนะ’ และ ‘อยากกักขัง’ คนตรงหน้าไว้ให้พ้นจากสายตาใครต่อใคร “ปากดีนักนะ...” คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยอันตราย มือหนาเอื้อมพรวดออกไปโดยที่พอร์ชไม่ทันตั้งตัว นิ้วเรียวยาวคว้าเข้าที่คางมน บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับการสบตาอย่างจำยอม แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่เด็ดขาดพอที่จะทำให้พอร์ชสะท้านเฮือก “โอ๊ะ! ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย ปล่อยนะ!” พอร์ชเบิกตากว้าง มือเรียวรีบยกขึ้นหมายจะปัดป้อง แต่มืออีกข้างของคินน์กลับไวishกว่า เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของพอร์ชขึ้นตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวได้อย่างง่ายดาย ร่างบางถูกดันถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบอย่างจัง ตุบ! แรงปะทะเบาๆ ทำให้พอร์ชหลุดอุทานออกมา ดวงตาสองคู่ประสานกันในระยะห่างแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มกันและกันจนรู้สึกได้ถึงความรุ่มร้อนที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางความเย็นชา “ปากเก่งนัก... อยากลองดีกับฉันมากใช่ไหม พอร์ช” คินน์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ กระซิบเสียงพร่าข้างใบหู น้ำเสียงดุดันแต่แฝงไปด้วยความรauรุ่มที่ทำเอาขนลุกซู่ “อยากรู้เรื่องของฉันกับรินมากนักใช่ไหม งั้นฉันจะบอกให้เอาบุญ... ว่าคนอย่างฉัน เขาไม่เก็บเศษขยะที่ทิ้งไปแล้วมาใส่ใจหรอก” “ถ้าไม่ใส่ใจ... แล้วหน้าถอดสีทำไมตอนที่ผมอ่านจดหมายนั่น?” พอร์ชสวนกลับทันควัน แม้จะตกอยู่ในสถานะเสียเปรียบอย่างสิ้นเชิง แต่ศักดิ์ศรีและสัญชาตญาณนักสู้ในตัวไม่มีวันยอมจำนน รอยยิ้มเยาะถูกจุดขึ้นที่ริมฝีปาก “หรือที่จริงแล้ว... คุณยังตัดไม่ขาดกันแน่ คุณชายเพอร์เฟกต์ถึงได้ดูร้อนรนขนาดนี้” คำพูดนั้นราวกับเป็นการราดน้ำมันลงบนกองไฟ โทสะชั่ววูบประกายขึ้นในดวงตาคู่คมของคินน์ ความอดทนที่ถูกสะสมมาตลอดทั้งวันขาดผึ่งลงในวินาทีนั้น คินน์ก้มหน้าลงต่ำ หมายจะปิดริมฝีปากช่างเจรจานั้นด้วยวิธีเด็ดขาดที่ไม่ต้องใช้คำพูดใดๆ อีกต่อไป ระยะห่างหดแคบลงจนเหลือเพียงศูนย์เซนติเมตร กลิ่นอายความเย้ายวนปะปนกับความดุดันพุ่งทะยานถึงขีดสุด หัวใจของพอร์ชกระหน่ำรัวรากับกลองเพลในอก สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกนอกจากความตื่นตระหนกและ... แรงดึงดูดประหลาดที่กำลังลากเขาร่วงลงสู่หลุมพราง กริ๊ก! เสียงปลดล็อกประตูหน้าห้องดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูอมเลือดในเสี้ยววินาทีวิกฤต พร้อมกับเสียงเปิดประตูที่ผลักเข้ามาอย่างไร้มารยาท “คินน์คะ! รินคิดถึงคุณจัง... ทำไมโทรหาไม่รับสายเลยล่ะคะ” เสียงหวานหยดย้อยที่คุ้นเคยเอ่ยทักทายดังลั่นห้องนั่งเล่น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพง ดวงตากลมโตของรินเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อภาพที่ปรากฏตรงหน้าคืออดีตแฟนหนุ่มรูปหล่อกำลังตรึงรูมเมทหน้าหวานคนใหม่ไว้กับผนัง ในท่าทางที่แนบชิดและล่อแหลมเกินกว่าคำว่าเพื่อนร่วมห้องจะทำกัน! พอร์ชชะงักงือก ริมฝีปากที่เกือบจะสัมผัสกันผละออกจากกันอย่างหวุดหวิด ดวงตากลมโตหันไปมองผู้มาใหม่ ก่อนจะเหลือบกลับมามองคินน์ที่ตอนนี้ใบหน้ามืดมนลงยิ่งกว่าเดิม รังสีความเยือกเย็นแผ่ซ่านทะลักทะลายออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้... มันคือความน่ากลัวระดับพายุเฮอร์ริเคน ________________________________________ *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความละมุนและระอุไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ* — **หิมะแรกในโตเกียว**