ความหึงที่ปิดไม่มิด

"ไอ้คิม... คือว่า แม่นายมาวะ!" เสียงของภาคินที่ดังแทรกเข้ามากลางห้องทำงานสถาปัตยกรรมโทนสีโมเดิร์น ไม่ได้ทำให้บรรยากาศรอบตัวผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งทำให้ความอึดอัดพุ่งทะยานขึ้นจนแตะขีด และคนที่กำลังยืนค้างอยู่ตรงหน้าโต๊ะร่างแบบเวลานี้ไม่ใช่ใครอื่น... พริมโรส หญิงสาวในชุดสูทแบรนด์ดังระดับโลกที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มมั่นใจเต็มเปี่ยม ทว่าสายตาของเธอกลับกวาดมองปั้นสิบที่ยืนถือม้วนกระดาษไขอยู่ข้างๆ ด้วยความรู้สึกประเมินค่าอย่างไม่ปิดบัง ปั้นสิบไม่ได้สะดุ้งสะเทือนกับแขกผู้มาใหม่แม้แต่น้อย ร่างโปร่งในชุดนักศึกษาปีสี่ที่เสื้อนิสิตหลุดลุ่ยเล็กน้อยจากการทำงานหามรุ่งหามค่ำ เพียงแค่ขยับตัวถอยหลังเว้นระยะห่างอย่างรู้มารยาท รอยยิ้มบางเบาที่ประดับอยู่บนเรียวปากหยักนั้นชวนหมั่นไส้เสียจนคนมองอยากจะเข้าไปคว้าตัวมาเขย่าแรงๆ สักที "ถ้าคุณคิมมีแขกสำคัญ งั้นผมขอตัวเอาแปลนชุดนี้ไปเคลียร์ที่ห้องสตูดิโอก่อนนะครับ" ปั้นสิบเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความประหม่า หรือแม้แต่ร่องรอยของความหึงหวงอย่างที่ผู้ชายปากจัดแถวนี้คาดหวัง "เดี๋ยวก่อน" คิมหันต์โพล่งขึ้นทันที เสียงทุ้มต่ำนั้นติดจะห้วนกระด้างและตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าหล่อเหลาจับจ้องร่างโปร่งที่กำลังหมุนตัวเดินหนี ราวกับไฟในอกกำลังลุกโชนขึ้นอย่างไร้สาเหตุ ทำไมวะ... ทำไมไอ้เด็กนี่ถึงทำหน้าตาเหมือนเขาเป็นแค่ธาตุอากาศได้ขนาดนี้? พริมโรสชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีของคู่หมั้นทางธุรกิจ เธอปรายตามองปั้นสิบด้วยแววตารู้ทัน ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "อ๋อ... น้องฝึกงานคนนี้นี่เองที่คุณแม่พูดถึงบ่อยๆ หน้าตาน่ารักดีนี่คะ คุณคิมถึงได้ยอมให้เข้ามาป้วนเปี้ยนในโซนส่วนตัวได้" คำว่า 'ป้วนเปี้ยน' กระตุกต่อมความหงุดหงิดในอกของคิมหันต์ให้ระเบิดออกมาอย่างรวดเร็ว แต่เป้าหมายความเกรี้ยวกราดของเขากลับไม่ใช่พริมโรสผู้มาเยือน หากแต่เป็นคนที่ทำท่าจะเดินพ้นประตูห้องไปเสียให้ได้ "ใครอนุญาตให้เธอเดินออกไป?" คิมหันต์ก้าวฉับๆ เข้ามาขวางทางปั้นสิบไว้ ร่างสูงใหญ่ทอดเงาทาบทับอีกฝ่ายจนมิดชิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นกาแฟเข้มข้นลอยกรุ่นอยู่ในระยะประชิด "งานบนโต๊ะยังตรวจไม่เสร็จ อย่าทำตัวเป็นพวกไร้ความรับผิดชอบ" ปั้นสิบหยุดเดิน เงยหน้าขึ้นสบตากับคนอารมณ์แปรปรวนอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเย้ยหยันชัดเจน "งานตรงไหนที่ไม่รับผิดชอบครับคุณสถาปนิกใหญ่? แปลนก็แก้ตามคอมเมนต์ทุกจุด ตัวเลขสเปกวัสดุก็ลงครบถ้วน หรือว่า... คุณแค่อยหาเรื่องเพราะไม่อยากให้ผมเสียมารยาทขัดจังหวะเวลาสวีทกับคู่หมั้นคนสวยของคุณกันแน่?" น้ำเสียงประชดประชันที่พ่นออกมาทำเอาคิมหันต์ขากรรไกรกระตุก กรามคมขบเข้าหากันจนนูนเด่น มือหนาเผลอยื่นไปคว้าข้อศอกเรียวของอีกฝ่ายไว้โดยอัตโนมัติ แรงบีบไม่ได้รุนแรงถึงขั้นทำร้าย แต่มันหนักหน่วงพอที่จะแสดงออกถึงความพะว้าพะวังและอารมณ์กรุ่นโกรธที่เจ้าตัวก็อธิบายไม่ได้ "ปั้นสิบ!" คิมหันต์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดที่ล้นทะลัก "อย่ามาทำปากดีใส่ฉันนะ อยากเผ่นนักใช่ไหม? อยากจะไปให้พ้นหน้าฉันจนตัวสั่นเลยสินะ ถึงได้ทำเป็นไม่แคร์อะไรเลยสักอย่าง!" ปั้นสิบแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ดวงตาคู่สวยไหววูบไปชั่วขณะก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามเดิม "แล้วทำไมผมต้องแคร์ด้วยล่ะครับ? คุณเป็นใคร? เป็นเจ้านาย เป็นเจ้าหนี้ หรือเป็นพ่อคนที่สอง? ถึงมาสั่งให้ผมต้องทำหน้าหงอยเหงาเวลาผู้หญิงของคุณมาหา... โอ๊ย!" คำพูดประชดประชันนั้นเหมือนน้ำมันราดลงบนกองเพลิง คิมหันต์เผลอบีบข้อศอกแน่นขึ้นด้วยความโมโหที่ถูกจี้ใจดำ ความรู้สึกหงุดหงิดที่สะสมมาตั้งแต่เห็นพริมโรสเดินเข้ามา พลันเปลี่ยนเป็นความริษยาบ้าคลั่งที่เห็นอีกฝ่ายทำตัวเย็นชาใส่ ทั้งที่ในอกของเขาแทบจะคลั่งตายอยู่แล้วที่เห็นไอ้เด็กนี่ทำตัวเหมือนไม่ยี่หระอะไรกับเขาเลย ภาคินที่ยืนดูสถานการณ์อยู่มุมห้องถึงกับต้องยกมือขึ้นกุมขมับ รีบก้าวเข้ามาสะกิดแขนเพื่อนสนิทเบาๆ "เฮ้ย ไอ้คิม ใจเย็นเว้ย แกกำลังสติหลุดแล้วนะ... พริมครับ พอดีไอ้คิมมันงานยุ่งมาก เดี๋ยวผมพาออกไปคุยโปรเจกต์ข้างนอกก่อนดีกว่าเนอะ" พริมโรสปรายตามองภาพตรงนั้นด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก รอยยิ้มบนริมฝีปากยังคงอยู่ แต่แววตากลับเย็นเยียบลงถนัดตา เธอรู้ดีว่าผู้ชายอย่างคิมหันต์ไม่มีทางสนใจใครจริงจัง แต่ภาพที่เห็นในตอนนี้มันฟ้องชัดเจนว่าไอ้เด็กสถาปัตย์หน้าตาจิ้มลิ้มคนนี้กำลังมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของคู่หมั้นเธอเกินขอบเขตไปเสียแล้ว "ไม่เป็นไรค่ะภาคิน พริมแค่อยเอาเอกสารสำคัญมาให้คุณคิมเซ็นเฉยๆ เห็นคุณคิมดู... ยุ่งอยู่จริงๆ งั้นพริมวางไว้ตรงนี้ก็แล้วกันนะคะ" เธอก้าวเข้ามาวางซองเอกสารลงบนโต๊ะทำงานด้วยท่าทางนิ่มนวล ก่อนจะหันมามองหน้าปั้นสิบแวบหนึ่ง "หวังว่าน้องเขาจะตั้งใจทำงานสมกับที่คุณคิม... ออกโรงปกป้องขนาดนี้นะคะ" สิ้นคำพูดของหญิงสาว บรรยากาศในห้องก็ยิ่งดิ่งลึกลงไปอีก คิมหันต์ยังคงไม่ยอมปล่อยมือออกจากข้อศอกของปั้นสิบ สายตาของเขายังคงจดจ้องอยู่กับใบหน้าเนียนใสที่เชิดขึ้นอย่างดื้อรั้น จนกระทั่งประตูห้องทำงานปิดลงพร้อมเสียงฝีเท้าของพริมโรสและภาคินที่ลับหายไป ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งคู่ที่ยืนประจันหน้ากันในระยะประชิด "ปล่อยได้ยังครับคุณชาย" ปั้นสิบเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงเรียบสนิทแต่ซ่อนแววประชดประชันไว้อย่างแนบเนียน "ผู้หญิงของคุณกลับไปแล้ว จะมาลงไม้ลงมือกับผมต่อเพื่อระบายอารมณ์อีกทำไม หรือว่ากลัวผมจะไปขัดจังหวะความสุขของคุณกับว่าที่เจ้าสาวในอนาคต?" "หุบปากซะ ปั้นสิบ!" คิมหันต์ตวาดลั่น ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยความโกรธที่ผสมปนเปกับความอัดอั้นตันใจ เขาออกแรงกระชากร่างโปร่งเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกของอีกฝ่ายชนเข้ากับร่างหนาของเขาเต็มรัก ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้ลมหายใจสะดุด "เธอพูดบ้าอะไรออกมา รู้ตัวบ้างไหมวะ!" "แล้วผมพูดผิดตรงไหนล่ะ!" ปั้นสิบตวาดกลับอย่างเหลืออด ดวงตาคู่สวยรื้นหยดน้ำใสด้วยความน้อยใจที่ถูกกดขี่ข่มเหงความรู้สึกซ้ำแล้วซ้ำเล่า "คุณมีคู่หมั้น มีหน้ามีตาในสังคม มีผู้หญิงเพียบพร้อมรออยู่ข้างกาย แล้วคุณมาทำท่าหวงก้างผมทำไมวะคิมหันต์! สนุกมากเหรอที่ได้ปั่นหัวผมเล่นแบบนี้!" คำว่า 'หวงก้าง' กระแทกเข้ากลางใจของสถาปนิกหนุ่มอย่างจัง คิมหันต์นิ่งอึ้งไปชั่ววินาที สมองตื้อตันจนหาคำมาเถียงไม่ออก ความจริงที่ว่าเขามีพันธะค้ำคออยู่มันคือหนามแหลมที่ทิ่มแทงเขาอยู่ทุกวัน และยิ่งเห็นปั้นสิบพูดออกมาด้วยน้ำเสียงตัดพ้อแบบนี้ มันก็ยิ่งย้ำเตือนว่าเขากำลังทำร้ายคนที่ตัวเองหวงแหนที่สุดด้วยมือของตัวเอง แต่วินาทีที่คิมหันต์กำลังจะอ้าปากอธิบายความรู้สึกอัดอั้นในอก... ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน พร้อมกับร่างของภาคินที่ผลักประตูเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัด ลมหายใจของเพื่อนสนิทหอบสะท้านราวกับวิ่งหนีตายมาไกล "ไอ้คิม... ซวยแล้ว!" ภาคินร้องลั่นห้องโดยไม่สนสายตาพิฆาตของเพื่อนรัก "แม่แกกับพ่อของพริมโรส... ตอนนี้ท่านกำลังเดินตรงมาที่สตูดิโอนี้แล้วเว้ย!" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและลุ้นไปกับความซึนของพี่คิมด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!