คืนที่ความรู้สึกชัดเจน

“ตอบฉันมา ปั้นสิบ... หรือเธอจะบอกว่าที่ผ่านมา ทั้งหมดที่เธอทำไป มันก็แค่การแสดงเพื่อรักษาเก้าอี้เด็กฝึกงานในบริษัทฉัน?” น้ำเสียงของคิมหันต์เย็นเฉียบ ทว่าแววตากลับร้อนรุ่มเหมือนเปลวไฟที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นน้ำแข็งหนา เขาก้าวเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของปั้นสิบกระแทกเข้ากับผนังห้องพักแคบๆ ของคอนโดใจกลางเมือง กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมจางๆ จากตัวเขาบีบให้ลมหายใจของผมติดขัด ผมเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก แต่ศักดิ์ศรีที่มีมันค้ำคออยู่ “คุณชายคิมหันต์ครับ ถ้าผมอยากจะแสดงจริงๆ ผมคงไม่เลือกมาเสียเวลาเปลืองตัวกับเจ้านายปากร้ายแถมยังหลงตัวเองอย่างคุณหรอกครับ” ผมสวนกลับทันควัน สายตาจ้องเขม็ง ไม่ยอมแพ้ต่อแรงกดดัน “ถ้าคุณคิดว่าสิ่งที่ผมทำไปทั้งหมดมันไร้ค่า หรือคุณแค่อยากจะหาเรื่องไล่ผมออกเพื่อไปเริงร่ากับคุณพริมโรสให้สมใจ ก็เชิญเลยครับ ผมไม่มีความจำเป็นต้องอยู่เป็นเป้าสายตาให้คุณคอยจิกกัดหรอก” คำพูดของผมดูเหมือนจะจุดระเบิดในตัวเขา มือหนาของคิมหันต์ยกขึ้นมากั้นทางหนีของผมไว้กับกำแพง ฝ่ามือที่แข็งแรงวางลงเหนือหัวไหล่ผม แววตาของเขาเปลี่ยนไปจากความเย็นชาเป็นความวูบไหวที่ผมอ่านไม่ออก “เธอคิดว่าเรื่องพริมโรสคือเหตุผลที่ฉันหงุดหงิดงั้นเหรอ?” เขาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน “เธอช่างไม่รู้อะไรเลย... ปั้นสิบ เธอทำลายกำแพงที่ฉันสร้างมาตลอดหลายปีจนพังพินาศ แล้วตอนนี้ยังกล้ามาพูดจาท้าทายให้ฉันคลั่งตายแบบนี้อีกนะ” “แล้วจะให้ผมทำยังไง! ในเมื่อทุกอย่างที่คุณแสดงออกมันคือความเย็นชา! คุณสั่งให้ผมห่างออกมา แต่พอลับหลังคุณก็ดึงผมเข้าไปใกล้... คุณมันเห็นแก่ตัวที่สุด!” ผมระเบิดอารมณ์ออกไป พยายามผลักอกเขาออก แต่คิมหันต์กลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของผมไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว ส่วนอีกมือหนึ่งยกขึ้นเกลี่ยใบหน้าผมอย่างเบามือ ความแข็งกร้าวเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงแววตาที่เว้าวอนและเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกที่ถูกเก็บกดมานาน “ใช่... ฉันเห็นแก่ตัว เพราะฉันไม่อยากแบ่งเธอให้ใคร” เสียงของเขาทุ้มต่ำลงจนเกือบเป็นกระซิบ “ทุกครั้งที่เห็นเธอหันไปคุยกับไอ้ภาคิน หรือเห็นเธอทำตัวสนิทสนมกับคนอื่น ความอดทนที่ฉันมีมันเหลือศูนย์ เธอทำแบบนี้ได้ยังไง... ทำไมต้องทำให้ฉันหลงเธอจนโงหัวไม่ขึ้นขนาดนี้” จังหวะหัวใจของผมเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ คำสารภาพที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังนี้ทำให้กำแพงในใจของผมพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี ผมไม่ได้รักเขาที่เงินทองหรือชื่อเสียง แต่ผมรักความปากร้ายที่แฝงความใส่ใจ ความเอาแต่ใจที่ซ่อนความอ่อนโยนเอาไว้ “คิม...” ผมเรียกชื่อเขาเสียงสั่น คิมหันต์ไม่รอคำตอบ เขาโน้มใบหน้าลงมา ประทับริมฝีปากลงบนเรียวปากของผมอย่างแผ่วเบาในตอนแรก ก่อนจะเริ่มหนักแน่นและร้อนแรงขึ้น ความรู้สึกทั้งหมดที่เคยโต้เถียงกัน ทั้งความโกรธ ความหึงหวง และความต้องการ ถูกถ่ายทอดผ่านจุมพิตที่เนิ่นนานและอ่อนโยน มันไม่ใช่การจูบเพื่อเอาชนะ แต่มันคือการสารภาพรักที่ชัดเจนที่สุด มือของเขาสอดผ่านกลุ่มผมของผมเบาๆ รั้งท้ายทอยให้ผมตอบรับรสสัมผัสที่หวานล้ำนั้น ผมหลับตาลง ปล่อยให้ความรู้สึกนำทาง หัวใจที่เคยหวาดกลัวต่อความสัมพันธ์ในโลกของคนชนชั้นสูงกลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาดในห้องที่แคบและเงียบเชียบห้องนี้ ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของเราทั้งคู่หลอมรวมเป็นหนึ่ง เสียงกริ่งหน้าห้องที่ดังกดรัวติดต่อกันเหมือนคนร้อนรนก็ทำให้เราทั้งคู่ผละออกจากกันแทบไม่ทัน คิมหันต์หัวเสียอย่างเห็นได้ชัด เขาสบถเบาๆ ก่อนจะหันไปทางประตูห้องด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด ผมจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ พยายามหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับอารมณ์ที่ยังเต้นรัว “ใครมาในเวลานี้?” ผมถามเสียงพร่า คิมหันต์ไม่ตอบ เขาเดินไปที่ประตูด้วยท่าทางคุกคามราวกับพร้อมจะจัดการกับใครก็ตามที่มารบกวนช่วงเวลาสำคัญของเรา ทันทีที่เขากระชากประตูเปิดออก ร่างของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่คุ้นตาก็ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น “คิม... คืนนี้คุณสัญญาว่าจะมาที่งานเลี้ยงการกุศลกับพริม แต่ทำไมถึงติดต่อไม่ได้เลยคะ?” พริมโรสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนจะเหลือบสายตาเข้ามาเห็นผมที่ยืนอยู่ด้านหลัง “อ้อ... ที่แท้ก็มีแขกพิเศษอยู่ที่ห้องนี่เอง” เธอกวาดสายตามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาดูแคลน ก่อนจะแสยะยิ้มที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นลงไปถนัดตา “ขอโทษทีนะคะที่รบกวนจังหวะสำคัญ แต่ดูเหมือนว่า 'ความสัมพันธ์' ของพวกคุณ คงต้องถึงเวลาที่ต้องสรุปให้ชัดเจนเสียที ก่อนที่เรื่องอื้อฉาวของบริษัทจะถึงหูคุณพ่อของคิม... คุณอยากจะลองเสี่ยงดูก็ได้นะ ปั้นสิบ” คิมหันต์นิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองผม แววตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวลที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน ในขณะที่พริมโรสยังคงยืนนิ่ง คอยดูท่าทีของเขาด้วยรอยยิ้มของผู้ที่กุมไพ่เหนือกว่า ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ หวังว่าหัวใจของรี้ดทุกคนจะยังคงเต้นแรงไปพร้อมกับคิมและปั้นสิบนะคะ!