อุบัติเหตุบนโซฟา

"ถ้าคุณยังแก้สเปกต์นี้ไม่เสร็จภายในสิบนาทีนี้ โปรดจำไว้ว่าโปรเจกต์รีสอร์ทที่หัวหินจะถูกพับเก็บ และคุณ... จะกลายเป็นนักศึกษาฝึกงานคนแรกที่โดนไล่ออกจากบริษัทในวันพฤหัสบดี" เสียงทุ้มต่ำที่เจือกระแสความหงุดหงิดจงใจกดดันดังขึ้นเหนือศีรษะ ปั้นสิบแทบอยากจะปาแท็บเล็ตในมือใส่หน้าหล่อๆ ของคุณชายน้ำแข็งผู้ไม่เคยปรานีใครให้รู้แล้วรู้รอด ร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนลวกๆ เงยหน้าขึ้นมองคิมหันต์ที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานด้วยสายตานิ่งสนิท ดวงหน้าคมคายนั้นหล่อเหลาบาดใจจนน่าหมั่นไส้ ยิ่งท่าทางหยิ่งผยองที่แสดงออกมาชัดเจนว่ากำลังถือไพ่เหนือกว่า ยิ่งทำให้เลือดในกายของปั้นสิบสูบฉีดด้วยความเคือง "พูดจาเกินไปหน่อยไหมครับ... เอ๊ย! คะ!" ปั้นสิบเกือบหลุดปากใช้สรรพนามผู้ชายออกไปตามความคุ้นชิน แต่รีบแก้เกี้ยวด้วยการกระแทกเสียงใส่ "นี่มันดึกดื่นเที่ยงคืนแล้วนะคุณคิม คนเราต้องพักผ่อน สมองถึงจะแล่น สเปกต์โครงสร้างรีสอร์ทบ้าพล็อตนี่ไม่ใช่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปนะที่จะได้ทำเสร็จภายในสามนาที" "ผมจ้างคุณมาทำงาน ไม่ได้จ้างมาบ่น" คิมหันต์สวนกลับทันควัน นัยน์ตาคมกริบกวาดมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ตัวเลขงบประมาณและเส้นกราฟโครงสร้างยังพันกันยุ่งเหยิง "ถ้าทำไม่ได้ตามกำหนด ก็เตรียมตัวรับผลที่ตามมา" "คุณนี่มัน..." ปั้นสิบกัดริมฝีปากล่างอย่างขัดใจ ดวงตากลมโตฉายแววดื้อรั้นเต็มพิกัด สองมือเรียวรัวแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์ด้วยความเร็วแสงเพื่อแก้โค้ดสุดท้ายตามที่อีกฝ่ายต้องการ ความเหนื่อยล้าจากการโหมงานติดกันสามวันสามคืนเริ่มเล่นงานจนสติเริ่มเลือนราง ปั้นสิบกะพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่ความพร่ามัว แต่ความซุ่มซ่ามที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวกลับไม่เคยปราณีเวลาที่เจ้าตัวรีบร้อน พริบตาเดียวที่ร่างโปร่งลุกขึ้นยืนพรวดเพื่อจะหยิบแฟ้มเอกสารบนชั้นวางด้านข้าง ขาทรงเรียวยาวดันไปเกี่ยวเข้ากับขาโต๊ะทำงานที่ระเกะระラะเข้าอย่างจัง! "อุ๊ย!" อุบัติเหตุเกิดขึ้นเร็วเสียยิ่งกว่าความคิด ร่างของปั้นสิบเสียหลักลอยละลิ่วกลางอากาศ แรงโน้มถ่วงดึงดูดให้ร่างโปร่งพุ่งตรงไปยังทิศทางที่คิมหันต์ยืนอยู่พอดี สถาปนิกหนุ่มผู้แสนเย่อหยิ่งเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณของการป้องกันตัว แต่ไม่ทันเสียแล้ว เมื่อร่างของปั้นสิบโถมเข้าใส่เต็มแรง ส่งผลให้ทั้งคู่ล้มคว่ำลงไปกองบนโซฟาหนังแท้ตัวยาวกลางห้องทำงานส่วนตัวทันที! *ตุบ!* เสียงลมหายใจปะทะกันอย่างกระชั้นชิด ความนุ่มสบายของโซฟาช่วยรองรับแรงกระแทกไว้ได้ก็จริง แต่สถานการณ์ในตอนนี้กลับชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะเสียยิ่งกว่าการตกจากที่สูง ปั้นสิบซุกหน้าอยู่กับลาดไหล่กว้างของคนใต้ร่าง มือข้างหนึ่งยันแผงอกแข็งแรงเอาไว้เพื่อพยุงตัว ส่วนอีกข้าง... มือเจ้ากรรมดันไปคว้าปกเสื้อเชิ้ตสีเข้มของคิมหันต์ไว้แน่นจนยับยู่ยี่ และเมื่อปั้นสิบเงยหน้าขึ้นเพื่อจะเอ่ยปากขอโทษ... โลกทั้งใบก็คล้ายจะหยุดหมุนไปดื้อๆ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขานั้น... แทบจะไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน ปลายจมูกโด่งรั้นของปั้นสิบเกือบจะชนเข้ากับสันจมูกคมสันของคิมหันต์ ดวงตากลมโตสบเข้ากับนัยน์ตาสีนิลคู่คมที่ปกติมักจะเย็นชาไร้ความรู้สึก ทว่าในวินาทีนี้ กลับพาดผ่านด้วยประกายไฟประหลาดบางอย่างที่ร้อนแรงและลึกล้ำจนน่ากลัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของคิมหันต์โชยเข้าจมูก ปั้นสิบลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ สมองที่เคยประมวลผลเรื่องโครงสร้างสถาปัตยกรรมได้อย่างรวดเร็ว กลับขาวโพลนว่างเปล่า หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เสียง *ตึกตัก ตึกตัก* ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท จนไม่แน่ใจว่าเป็นเสียงหัวใจของใครกันแน่ที่ดังกว่ากัน คิมหันต์ไม่ได้ผลักไส ร่างสูงใหญ่ก็นิ่งค้างไปเช่นกัน นัยน์ตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่อยู่ใกล้แค่คืบ พวงแก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด แพขนตางอนสั่นระริกตามจังหวะลมหายใจที่กระชั้นถี่ สัมผัสนุ่มนิ่มจากร่างที่ทับอยู่บนตัวปลุกสัญชาตญาณบางอย่างที่เจ้าตัวพยายามกดขี่ข่มเหงมาตลอดหลายสัปดาห์ให้ตื่นขึ้น มือหนาที่เคยยกขึ้นเพื่อจะผลักอีกฝ่ายออก กลับเปลี่ยนเป็นเลื่อนขึ้นมาสัมผัสเอวบางผ่านเนื้อผ้าบางเบาโดยไม่รู้ตัว ปลายสัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำให้ปั้นสิบสะดุ้งเฮือก เผลอสูดหายใจเข้าลึกจนหน้าอกแนบชิดติดกับแผงอกแกร่งของอีกฝ่ายอย่างไร้รอยต่อ "อะ... คุณคิม..." เสียงหวานเอמהสั่นพร่าโดยไม่ตั้งใจ ความกล้าหาญที่มีมาตลอดหายไปไหนหมดไม่รู้ เหลือเพียงความตื่นตระหนกที่เกาะกุมหัวใจ คิมหันต์ไม่ตอบคำถาม สายตาคมกราบกรานมองริมฝีปากบางที่เม้มเข้าหากันอย่างประหม่า เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปากของคนด้านบนด้วยน้ำแหบพร่าที่จงใจยั่วยu "ถ้าคิดจะใช้มารยาเรียกร้องความสนใจแบบนี้..." ปลายนิ้วเรียวของคิมหันต์ลูบไล้อยู่ที่สะโพกมนเบาๆ "บอกเลยว่า... มันได้ผลเกินคาดซะด้วยสิ ปั้นสิบ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความซึนของพี่คิมนะคะ!