แผนล่อลวงของคุณชาย

"ถ้าคิดว่าการเงียบจะช่วยให้คุณรอดตัวไปได้ ปั้นสิบ... คุณคิดผิดถนัดแล้วล่ะค่ะ" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย้าแหย่เล็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัว ปั้นสิบสะดุ้งสุดตัว สมาร์ทโฟนในมือเกือบหล่นร่วงลงบนพื้นพรมราคาแพง เขากัดริมฝีปากแน่นอย่างนึกเจ็บใจที่เผลอหลุดโฟกัสไปชั่วขณะ จนปล่อยให้ร่างสูงโปรดของสถาปนิกหนุ่มทายาทตระกูลดังอย่าง ‘คิมหันต์’ ก้าวเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมผสานกับความเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานสไตล์โมเดิร์นลอฟท์ ทำให้บรรยากาศรอบตัวบีบคั้นจนน่าอึดอัด คิมหันต์ในชุดสูทสีชาโคลไร้เนกไทดูผ่อนคลาย แต่แววตาคมกริบหลังกรอบแว่นสายตานั้นกลับดุดันและเจ้าเล่ห์เสียจนคนมองต้องถอยหลังกรูด ทว่าแผ่นหลังของปั้นสิบกลับชนเข้ากับชั้นวางหนังสือบิวท์อินอย่างจัง เป็นการปิดตายทุกเส้นทางหนี "ถอยไปเลยนะคุณคิม! คุณเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของผมเกินไปแล้ว" ปั้นสิบเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจจะเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ดวงตากลมโตฉายแววระแวดระวังราวกับแมวป่าจนมุม "แล้วนี่คุณเข้ามาในห้องชุดของผมได้ยังไง คีย์การ์ดสำรองอยู่ในมือคุณตั้งแต่เมื่อไหร่!" "คำถามเยอะจังนะคะ เด็กดื้อ" คิมหันต์ยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้คนมองอยากจะยกฝ่าเท้าขึ้นไปประทับบนใบหน้าหล่อเหลานั่นเสียเหลือเกิน มือหนายื่นไปทาบกับชั้นหนังสือด้านข้างศีรษะของปั้นสิบ กักขังร่างเพรียวบางไว้ในอ้อมแขนอย่างจงใจ "ในฐานะเจ้าของโปรเจกต์และ... เจ้าหนี้รายใหญ่ที่คุณยังเคลียร์บัญชีไม่หมด ฉันจะมีกุญแจห้องสถาปนิกฝึก หัดอย่างเธอสักดอก มันแปลกตรงไหน" "ผมไม่ใช่ลูกหนี้ของคุณ!" ปั้นสิบเถียงเสียงแข็ง ดวงตาท้าทาย "สัญญาว่าจ้างระหว่างเรามันสิ้นสุดลงตั้งแต่โปรเจกต์ห้องพักฟื้นนั่นผ่านการอนุมัติแล้ว อย่ามามั่วอ้างสิทธิ์เพื่อหาเรื่องผมหน่อยเลย" "หืม? สิ้นสุดแล้วเหรอคะ" คิมหันต์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างกวนประสาท เขาก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่ใกล้ๆ ทำให้ปั้นสิบต้องรีบเบือนหน้าหนีด้วยความขัดแย้งในอก ทั้งโกรธ ทั้งหมั่นไส้ และ... หัวใจเจ้ากรรมที่ดันเต้นผิดจังหวะเพราะความใกล้ชิดอันตรายนี่อีก ชายหนุ่มหยิบแท็บเล็ตเครื่องหรูออกจากกระเป๋าเสื้อสูท เลื่อนหน้าจอเปิดเอกสารฉบับหนึ่งให้ปั้นสิบดูด้วยท่าทางสบายๆ แต่ทว่าแววตากลับคมปลาบ "อ่านดูให้ดีๆ สิคะ คุณสถาปนิกหัวกะทิ... ข้อ 14 วรรคสุดท้าย ระบุไว้ชัดเจนว่า หากตัวแทนจากบริษัทคู่ค้าเกิดทำผิดสัญญาข้อตกลงเรื่องเวลาส่งมอบงาน หรือทำให้โปรเจกต์เกิดความเสียหายทางอ้อมแม้แต่นิดเดียว ทางบริษัทหลักมีสิทธิ์ขาดในการขยายสัญญาออกไปอีกหกเดือนเต็ม และผู้ปฏิบัติงานจะต้องเซ็นรับทราบเงื่อนไขเพิ่มเติมทันที ไม่มีข้อยกเว้น" ปั้นสิบเบิกตากว้าง รีบคว้าแท็บเล็ตมาเพ่งมองข้อความบนหน้าจออย่างละเอียด หัวสมองที่เคยประมวลผลเรื่องโครงสร้างสถาปัตยกรรมได้อย่างรวดเร็วกลับตื้อตันไปหมดเมื่อกวาดสายตาไล่ตามตัวอักษรเหล่านั้น "นี่มัน... ข้อความบ้าอะไรกันเนี่ย! ตอนที่ผมเซ็นสัญญาฉบับแรก มันไม่มีข้อนี้ติดมาด้วยแน่ๆ คุณแอบแก้เอกสารทีหลังใช่ไหมคุณคิม!" "ระวังคำพูดด้วยนะคะ ปั้นสิบ" เสียงทุ้มดุขึ้นเล็กน้อย แต่ดวงตาคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยความสนุกสนาน "นักธุรกิจระดับฉันไม่จำเป็นต้องเล่นต้มตุ๋นเด็กฝึกงานหรอกค่ะ เอกสารทุกฉบับผ่านการตรวจสอบจากฝ่ายกฎหมายและมีลายเซ็นอิเล็กทรอนิกส์ของคุณประทับไว้อย่างถูกต้องชัดเจน... หรือจะให้ฉันเปิดไฟล์เสียงตอนที่คุณตกลงรับเงื่อนไขนี้ด้วยตัวเองเมื่อสัปดาห์ก่อนให้ฟังดีล่ะคะ?" คำพูดของคิมหันต์ทำให้ปั้นสิบพูดไม่ออก สมองพยายามย้อนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสัปดาห์ก่อน วันนั้นเขาก당งานจนเบลอและเซ็นเอกสารกองโตที่คิมหันต์โยนมาให้ตรวจทานโดยไม่ได้อ่านรายละเอียดให้ถี่ถ้วน เพราะคิดว่าไม่มีอะไรซับซ้อน ที่แท้... นี่มันคือแผนการตลบหลังที่ถูกวางเอาไว้อย่างแยบยลตั้งแต่ต้น! "คุณมัน... เจ้าเล่ห์ที่สุด!" ปั้นสิบเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความคับแค้นใจ มือบางกำแท็บเล็ตในมือแน่นจนข้อต่องอขาว "คุณจงใจใช่ไหม? คุณตั้งใจหาเรื่องผูกมัดผมไว้กับคุณ เพื่ออะไร... เพื่อความสะใจที่คุณได้แกล้งผมเล่นอย่างนั้นเหรอ!" คิมหันต์เงียบไปชั่วขณะ รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่จางหายไป เหลือเพียงแววตลึกล้ำที่ยากจะคาดเดา เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ซอกคอหอมกรุ่นของคนตรงข้าม สูดดมกลิ่นกายสะอาดที่คุ้นเคยจนปั้นสิบต้องย่นคอหนีด้วยความจั๊กจี้และตื่นตระหนก "ความสะใจเหรอคะ..." คิมหันต์กระซิบแผ่วเบาข้างใบหู น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่ากลัว "ถ้าฉันอยากแค่แกล้งเล่น... ฉันคงไม่ยอมเอาชื่อเสียงของตระกูลมาเดิมพันเพื่อดึงตัวเด็กอวดดีอย่างเธอให้อยู่ข้างกายตลอด 24 ชั่วโมงหรอกนะ ปั้นสิบ" "คุณ... พูดบ้าอะไรเนี่ย ถอยไปนะ!" ปั้นสิบพยายามดันแผงอกกว้างของอีกฝ่ายออก แต่คิมหันต์กลับรวบเอวบางไว้ด้วยมือข้างเดียวอย่างง่ายดาย แรงปะทะระหว่างร่างทั้งสองทำให้ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วผิวสัมผัส เคมีที่ดึงดูดและผลักไสในเวลาเดียวกันกำลังทำงานอย่างรุนแรงจนปั้นสิบแทบจะหลอมละลาย "ฉันไม่ได้พูดเล่นค่ะ" คิมหันต์สบตาตรงๆ แววตาที่ดื้อรั้นและเย็นชาในยามปกติบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความปรารถนาอันร้อนแรงที่ถูกเก็บกักไว้มานาน "สัญญาฉบับใหม่นี้ไม่ได้มีไว้เพื่อผูกมัดทางธุรกิจอย่างเดียวหรอกนะ... แต่มันคือ 'สัญญาหัวใจ' ที่เธอต้องเซ็นยอมรับมันด้วยความสมัครใจ" "ฝันไปเถอะ! ผมไม่มีวันเซ็นสัญญาไร้สาระนี่เด็ดขาด!" ปั้นสิบเถียงเสียงสั่น แม้แรงขัดขืนจะเริ่มอ่อนลงเรื่อยๆ ใต้รังสีความกดดันที่อีกฝ่ายแผ่ออกมา "ปล่อยผมนะคุณคิม ไม่งั้นผมจะโวยวายจริงๆ ด้วย!" "โวยวายสิคะ ห้องเก็บเสียงอย่างดีแบบนี้ ต่อให้เธอตะโกนจนคอแตก ก็ไม่มีใครได้ยินหรอก..." คิมหันต์ยิ้มร้าย ก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากนุ่มที่กำลังเผยอเถียง "หรือถ้าเธอเลือกที่จะไม่เซ็นดีๆ ฉันก็มีวิธีบังคับให้เธอเซ็นด้วยวิธีอื่น... ซึ่งฉันบอกเลยว่ามันจะใช้เวลานานกว่าและเหนื่อยกว่าเดิมหลายเท่าแน่นอน" ปั้นสิบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนความเขินอายที่ตีรวนขึ้นมาในอก ดวงตากลมโตตวัดมองคนฉวยโอกาสอย่างคาดโทษ ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้อ้าปากพ่นคำด่าทอชุดใหญ่ใส่หน้าคุณชายจอมเผด็จการ เสียงกริ่งหน้าห้องพักก็ดังขึ้นแทรกบรรยากาศตึงเครียดนั้นเสียก่อน *ติ๊งด่อง!* ทั้งสองคนชะงัก คิมหันต์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ที่มีคนมารบกวนเวลาสำคัญ ส่วนปั้นสิบกลับตาลโตนด้วยความตกใจยิ่งกว่า เพราะในเวลานี้... ไม่ควรมีใครอื่นนอกจากพวกเขาอยู่ในห้องชุดส่วนตัวแห่งนี้ หน้าจอดิจิทัลอินเตอร์คอมข้างผนังปรากฏภาพใบหน้าของหญิงสาวสวยเปรี้ยวในชุดแบรนด์เนมราคาแพง กำลังส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้กล้อง พร้อมกับเสียงเคาะประตูรัวๆ ที่ตามมาติดๆ "คุณคิมคะ! อยู่ข้างในหรือเปล่า... เปิดประตูให้พริมหน่อยสิคะ พอดีพริมเอาเอกสารสำคัญโปรเจกต์ใหญ่มาให้ตรวจเช็กด่วนเลยนะรู้ไหม!" น้ำเสียงใสแจ๋วแต่แฝงความเอาแต่ใจของ ‘พริมโรส’ คู่หมั้นทางธุรกิจที่ผู้ใหญ่หมายมั่นปั้นมือ ดังลอดเข้ามาในห้อง ทำให้เลือดในกายของปั้นสิบเย็นเฉียบลงทันที ขณะที่คิมหันต์สบถเบาๆ อย่างหัวเสียเมื่อหันไปสบตากับร่างเพรียวในอ้อมแขนที่ตอนนี้กำลังผลักเขาออกสุดแรงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความชาชินอันเจ็บปวด ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ ❤️ หิมะแรกในโตเกียว