วิกฤตหน้างาน

เสียงตอกตะปูและคำสั่งงานก้องกังวานกลบเสียงรอบตัวจนแทบไม่ได้ยิน แต่นั่นก็ยังไม่น่ารำคาญเท่าเสียงถอนหายใจของสถาปนิกหนุ่มทายาทตระกูลดังที่ยืนกอดอกตีหน้ายักษ์อยู่ข้างกองอิฐ "ถ้ายังเดินสะดุดขาตัวเองอีกรอบ ผมจะยึดหมวกนิรภัยของคุณแล้วส่งกลับไปนั่งท่องตำราปีหนึ่งใหม่ซะ ปั้นสิบ" น้ำเสียงเย็นชาติดดุนั้นลอยมาเข้าหูก่อนที่เจ้าตัวจะเดินมาหยุดตรงหน้าเสียอีก ปั้นสิบที่กำลังใช้กระดาษทิชชูซับเหงื่อบนขมับชะงักมือทันที ดวงตากลมโตตวัดมองคงกระพัน—เอ๊ย—คิมหันต์ด้วยความหมั่นไส้ระดับสิบ "ปากแบบนี้ขอให้ตอนแก่ไม่มีใครคบนะคะคุณคิมหันต์ ฉันเดินตรวจไซต์งานจนรองเท้าสึกหมดแล้ว จะให้บินได้เลยไหมล่ะคะถึงจะถูกใจคุณ" "ปากดี" คิมหันต์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบภายใต้หมวกนิรภัยสีขาวกวาดมองสำรวจชุดยูนิفرม์นักศึกษาฝึกงานที่มอมแมมไปด้วยฝุ่นปูนของอีกฝ่าย ก่อนจะยื่นมือไปปัดเศษยิปซัมที่ติดอยู่บนแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ ปั้นสิบทอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะกับความใกล้ชิดกะทันหันนี้ทุกทีสิน่า "ทำอะไรของคุณเนี่ย คนมองเต็ม..." ครืนนน! เสียงคำรามต่ำจากโครงสร้างเหล็กด้านบนตัดบทสนทนาฉับพลัน แรงสั่นสะเทือนสะท้านสะเทือนจนพื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้าไหววับ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่นประสาทสัมผัส เมื่อท่อนเหล็กเคลือบสารกันสนิมน้ำหนักหลายสิบกิโลกรัมที่ถูกผูกไว้ลวกๆ บนคานชั้นลอยหลุดจากตะขอเกี่ยว มันพุ่งดิ่งลงมาราวกับอุกกาบาตขนาดย่อม เป้าหมายคือศีรษะของนักศึกษาฝึกงานที่ยืนแข็งทื่อด้วยความตกใจ! "ปั้นสิบ!" เสียงตะโกนเรียกชื่อดังลั่นด้วยความตระหนกที่หลุดจากมาดคุณชายน้ำแข็งทำเอาปั้นสิบสมองขาวโพลน ชั่วเสี้ยววินาทีที่ความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อม ร่างสูงใหญ่ของคิมหันต์ก็พุ่งเข้าใส่ ชนร่างบางกระเด็นหลบวิถีมรณะไปอีกทาง แรงกระแทกทำให้ทั้งคู่กลิ้งคลุกคลฝุ่นตลบไปบนกองทรายชั่วคราว ท่อนเหล็กหนักอึ้งกระแทกพื้นคอนกรีตเสียงดังสนั่นหวั่นไหว เศษปูนและฝุ่นคละคลุ้งจนมองอะไรไม่เห็นชั่วขณะ ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วครู่ ก่อนเสียงไอโขลกจะดังขึ้น "แค่กๆ... บ้าเอ๊ย" คิมหันต์สบถเบาๆ พยายามยันกายลุกขึ้นจากพื้น ใบหน้าหล่อเหลาเปื้อนฝุ่นดำเขม่า แต่สายตากลับรีบกวาดสำรวจคนใต้ร่างทันที "ปั้นสิบ! นายเจ็บตรงไหนหรือเปล่า หูหนวกหรือยัง พูดอะไรสักคำสิ!" ปั้นสิบกระพริบตาปริบๆ สมองที่น็อตหลุดไปชั่วขณะเพิ่งกลับมาทำงาน ดวงตากลมโตมองสำรวจเจ้าของร่างสูงที่ทาบทับอยู่เหนือตนเอง แขนแกร่งข้างหนึ่งของคิมหันต์มีรอยถลอกยาวเลือดซิบจากการครูดกับพื้นปูนหยาบๆ และแผ่นหลังที่ใช้ปกป้องเขากำลังสั่นน้อยๆ ด้วยแรงอารมณ์ "คุณ... คุณคิม เลือดออกนี่คะ!" ปั้นสิบอุทานเสียงหลง มือเรียวรีบคว้าข้อมือหนาไว้ด้วยความตกใจลืมตัว ลืมแม้กระทั่งความปากเก่งที่เคยมี "ฉันไม่เป็นไร" คิมหันต์ตอบเสียงห้วนจัด ขบกรามแน่นจนเป็นสันนูนความโกรธระคนโล่งใจฉายชัดในแววตาคม "แต่ถ้านายหัวร้างข้างแตกไปจริงๆ ฉันคงต้องไปกราบขอขมาพ่อแม่นายที่ต่างจังหวัดข้อหาดูแลลูกชายเขาไม่ดีพอ... รู้ตัวบ้างไหมว่าตัวเองซุ่มซ่ามขนาดไหน!" แม้จะเจ็บตัวแต่ก็ยังไม่วายปากร้ายใส่! ปั้นสิบเม้มปากแน่น ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นพล่านขึ้นมาตีตื้นที่ขอบตาอย่างน่าประหลาด ทั้งโกรธความปากเสีย ทั้งใจสั่นกับอ้อมกอดที่เข้ามาแลกเจ็บแทนเมื่อครู่ "ก็บอกแล้วไงคะว่าฉันไม่ได้ตั้งใจ..." เสียงหวานเริ่มสั่นเครืออย่างควบคุมไม่ได้ ขณะที่บรรยากาศกำลังพะว้าพะวงและอบอวลด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่คุกรุ่นขึ้นกลางอกของคนทั้งคู่ เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมเสียงตะโกนเรียกชื่อก็ดังแทรกเข้ามา "ไอ้คิม! ไอ้ปั้นสิบ! เกิดอะไรขึ้นวะ เสียงดังสนั่นเมื่อกี้..." ภาคินวิ่งหน้าตาตื่นนำทีมคนงานเข้ามา แต่ภาพที่เห็นกลับหยุดฝีเท้าของเขาไว้ทันที ภาพสถาปนิกหนุ่มมาดเนี๊ยบผู้รักความสะอาด กำลังคร่อมทับนักศึกษาฝึกงานตัวแสบอยู่บนกองทราย ท่ามกลางเศษเหล็กที่ตกอยู่ใกล้ๆ คิมหันต์ชะงักเงยหน้าขึ้นจากใบหน้าหวานที่อยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันและกันจนสติเตลิด แต่ก่อนที่คิมหันต์จะได้เอ่ยปากไล่เพื่อนสนิทออกไป เสียงทุ้มนุ่มคุ้นหูก็เอ่ยแทรกขึ้นจากด้านหลังของภาคินเสียก่อน "อุ๊ย... ดูท่าทางเราจะมาขัดจังหวะสำคัญเข้าให้แล้วสิคะเนี่ย คิมคะ เกิดอะไรขึ้นทำไมสภาพถึงได้มอมแมมกันขนาดนี้ล่ะคะ" ร่างเพิ่งก้าวเข้ามาใหม่ในชุดเดรสแบรนด์เนมไม่เข้ากับไซต์งาน ทว่าใบหน้าสวยเฉี่ยวกลับยิ้มแย้มอย่างมีความหมาย... พริมโรส คู่หมั้นสาวทางธุรกิจยืนกอดอกมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยความสงสัยและประกายตาวาววับ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปด้วยกันนะคะ หิมะแรกในโตเกียวดีใจที่สุดเลยค่ะ!