นาทีชีวิตและความห่วงใย

"กรี๊ด! คุณคิมคะ!" เสียงแหลมสูงของพริมโรสดังแทรกเสียงฝนตกกระหน่ำด้านนอกไซต์งานก่อสร้างจนแก้วหูแทบแตก หล่อนทิ้งมาดสาวไฮโซผู้เพียบพร้อม วิ่งปรี่เข้าไปทรุดตัวลงข้างร่างสูงใหญ่ของคิมหันต์ที่ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ปลอกเหล็กเส้นขนาดใหญ่ที่หลุดร่วงจากรอกเครนด้านบนยังนอนนิ่งอยู่ไม่ห่างจากแผ่นหลังกว้าง ทิ้งร่องรอยความสะเทือนขวัญไว้บนคราบฝุ่นปูนสีเทา ปั้นสิบรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปดว้ยเสี้ยววินาทีนั้น หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัวจนจุกแน่นที่ลำคอ ภาพคุณชายน้ำแข็งผู้หยิ่งผยอง ปากคอร้ายกาจ และไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ กำลังนอนกุมแขนขวาที่ชุ่มไปด้วยคราบเลือดสีเข้ม ใบหน้าคมคายซีดเผือดจนไร้สีเลือด เม้มริมฝีปากแน่นสนิทเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บปวด "คิม! คุณ... นายห้ามตายนะเว้ย!" ปั้นสิบพุ่งตัวเข้าไปแทรกกลางวงอย่างไม่กลัวเกรง ร่างเพรียวทิ้งตัวลงคุกเข่าข้างซ้าย ปัดมือของพริมโรสที่กำลังจะแตะโดนตัวคิมหันต์ออกอย่างไร้เยื่อใย "ถอยไปก่อนพริม! อย่าเพิ่งขยับตัวเขา กระดูกอาจจะหัก" "นี่คุณ! ออกไปนะ ฉันเป็นคู่หมั้นเขา คุณเป็นแค่... โอ๊ย!" พริมโรสหวีดร้องเมื่อถูกปั้นสิบผลักไสด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนฉุดไม่อยู่ ดวงตากลมโตของปั้นสิบแดงก่ำ ร้อนผ่าว น้ำตาหยดใสที่พยายามกลั้นไว้ตั้งแต่เห็นเครนสะบัดตัว ร่วงเผาะลงบนหลังมือของคิมหันต์ที่นอนหายใจหอบกระชั้น มือเรียวสั่นเทาเอื้อมไปประคองใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยเหงื่อกาฬ ชั่วขณะนั้น ความรู้สึกอวดดี ความถือดี หรือกระทั่งความปากแข็งทั้งหลายแหล่ที่เคยมีมาตลอดหลายเดือนละลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความตระหนักรู้อันน่าหวาดกลัวที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก... *เขาขาดผู้ชายคนนี้ไม่ได้* ความคิดนั้นชัดเจนและโหดร้ายยิ่งกว่าความเจ็บปวดใดๆ คิมหันต์ไม่ใช่แค่เจ้านายจอมเผด็จการ ไม่ใช่แค่คู่กัดปากร้าย แต่เป็นลมหายใจ เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตที่เขาไม่เคยคิดเผื่อใจไว้เลยหากวันหนึ่งต้องสูญเสียมันไป "ปั้น..." เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเล็ดลอดริมฝีปากที่สั่นเทาของคิมหันต์ ดวงตาคมกริบที่มักมองคนอื่นด้วยแววตาดุดันและเย่อหยิ่ง บัดนี้กลับอ่อนแสงลงอย่างน่าใจหาย เขากัดฟันกรอด พยายามฝืนยิ้มเยาะทั้งที่เลือดไหลซึมจากแผลที่ต้นแขน "ร้องไห้... ทำไม หน้าตาเละหมดแล้ว..." "หุบปากไปเลยนะไอ้คุณชายบ้า!" ปั้นสิบตวาดลั่นทั้งน้ำตา เสียงสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ มือสั่นเทาฉีกชายเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกเป็นแถบยาวเพื่อนำมาพันแผลห้ามเลือดให้ร่างสูงอย่างลนลาน "ใครอนุญาตให้เอาตัวมาบังฉันห๊ะ! อยากเท่มากนักหรือไง อยากตายศาลาริมน้ำหรือไงวะ!" "ก็... ถ้าฉันไม่บัง... นายก็คงโดนเหล็กนั่นทับหัวแบนไปแล้วสิ" คิมหันต์ยังคงมีแก่ใจเถียงกลับ แม้ลมหายใจจะเริ่มติดขัด "ฮึ่ม... ปากเก่งนัก... แต่เวลาเจอเรื่องจริงดันร้องไห้ขี้มูกโป่ง..." "ฉันไม่ได้ร้องเพราะกลัวโว้ย!" ปั้นสิบตะโกนใส่หน้า หยดน้ำตาร่วงเผาะลงบนแก้มสากของอีกฝ่ายซ้ำๆ จนคิมหันต์นิ่งอึ้งไป แววตาคมกริบไหววูบอย่างรุนแรงเมื่อเห็นความห่วงใยและอาการใจสลายที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาสองข้างของคนตรงหน้า นี่หรือ... เด็กดื้อที่ชอบต่อปากต่อคำกับเขาตลอดเวลา นี่หรือ... นายหนุ่มหัวรั้นที่เขาแอบมองและหวงแหนเงียบๆ มาตลอด คิมหันต์ยกมือที่สั่นเทาขึ้นแตะแก้มเนียนที่เปื้อนคราบน้ำตาและฝุ่นปูน นิ้วเรียวเกลี่ยหยดน้ำใสออกจากพวงแก้มแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนผิดวิสัยทำให้ปั้นสิบสะท้านเฮือก เผลอซบหน้าผากเข้ากับลาดไหล่กว้างของอีกฝ่ายอย่างลืมตัว ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของพริมโรสและทีมงานก่อสร้างที่วิ่งกรูเข้ามามุงดูเหตุการณ์ "คุณคิมคะ! รถพยาบาลมาแล้วค่ะ!" เสียงทีมงานคนหนึ่งตะโกนฝ่าสายฝนเข้ามา ปั้นสิบสะดุ้งสุดตัว รีบผละออกจากอกบางของคิมหันต์อย่างเสียดาย ทว่ามือหนากลับคว้าข้อมือเขาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้ออกห่างแม้แต่นิ้วเดียว ดวงตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ยังรื้นหยดน้ำ "ห้ามหนีไปไหนเด็ดขาด..." คิมหันต์กระซิบเสียงพร่า ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอ "นายต้องไปโรงพยาบาลกับฉัน... ปั้นสิบ" "อื้อ รู้แล้วน่า ไม่หนีหรอก" ปั้นสิบพยักหน้ารัวๆ น้ำตาเอ่อคลอเบ้าอีกระลอกด้วยความโล่งใจระคนตื้นตัน เขาช่วยพยุงร่างสูงขึ้นอย่างระมัดระวังท่ามกลางความช่วยเหลือของเจ้าหน้าที่กู้ภัยที่เพิ่งวิ่งเข้ามาถึง ทว่า ในวินาทีที่เปลหามกำลังจะถูกยกขึ้นรถพยาบาล แสงไฟแฟลชจากโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ดังลอดมาจากมุมเสาเข็มด้านใน แปะ... แปะ... แปะ... "ช่างเป็นภาพความรักที่น่าประทับใจเสียจริงนะคะ..." น้ำเสียงหวานหยดแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุกดังขึ้น พริมโรสยืนกอดอก รอยยิ้มพึงใจถูกวาดขึ้นบนใบหน้าสวยเฉี่ยว ทว่าแววตากลับคมกริบราวกับใบมีด หล่อนก้าวเท้าเข้ามาใกล้ คราบน้ำตาและรอยตกใจเมื่อครู่หายวับไปราวกับสวมหน้ากาก ปั้นสิบขมวดคิ้วมุ่น หันไปมองหญิงสาวด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจประหลาด "พริม... เธอต้องการอะไร" คิมหันต์กัดฟันถามเสียงกร้าว ใบหน้าคมคายฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดเมื่อถูกขัดจังหวะ พริมโรสหัวเราะเบาๆ ในลำคอ หล่อนชูโทรศัพท์มือถือในมือขึ้นระดับสายตา หน้าจอแสดงคลิปวิดีโอเหตุการณ์เมื่อครู่แบบช็อตต่อช็อต... ตั้งแต่วินาทีที่คิมหันต์เอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องปั้นสิบ ไปจนถึงวินาทีที่ทั้งคู่กอดกันกลมและคำสารภาพทางสายตาอันลึกซึ้ง "เปล่าหรอค่ะคุณคิม พริมแค่คิดว่า... ถ้าคุณปู่ของคุณเห็นคลิปนี้ บนโต๊ะอาหารค่ำวันพรุ่งนี้..." พริมโรสเอียงคอยิ้มหวานหยด "ท่านน่าจะสนใจเรื่อง 'หุ้นส่วนชีวิต' คนใหม่ของคุณมากทีเดียว... ว่าไหมคะ?" ปั้นสิบลมหายใจสะดุดกึก ความโล่งใจเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เมื่อตระหนักได้ทันทีว่า... บ่วงหนามกำลังจะรัดคอพวกเขาแน่นยิ่งกว่าเดิม! ติดตามตอนต่อไปในคืนวันพรุ่งนี้ค่ะ! ด้วยรักและอินจัด หิมะแรกในโตเกียว