แผนเซอร์ไพรส์ที่ไม่ลับ

“เลิกทำตัวมีพิรุธสักทีเถอะค่ะคุณคิมหันต์... ก่อนที่สิบจะคิดว่าคุณกำลังวางแผนฆาตกรรมอำพรางอำนาจมืดอะไรแถวนี้” เสียงใสๆ ติดจะกวนประสาทเล็กน้อยเอ่ยขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศในรถยนต์หรูยี่ห้อดังที่เงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ คิมหันต์สะดุ้งเล็กน้อย—อาการที่ปกติแล้วไม่มีทางเกิดขึ้นกับสถาปนิกหนุ่มผู้ได้ฉายาว่า ‘คุณชายน้ำแข็ง’ เจ้าของบริษัทออกแบบชื่อดัง แต่ตอนนี้ เขากลับกำลังนั่งกำพวงมาลัยแน่น เหงื่อซึมที่ฝ่ามือ ทั้งที่เครื่องปรับอากาศในรถถูกปรับลดความเย็นลงจนต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แผนการทั้งหมดที่ภาคินช่วยคิดและยอยศว่า ‘แนบเนียนอย่างไร้รอยต่อ’ ดูท่าจะพังไม่เป็นท่าตั้งแต่ยังไม่ทันออกจากลานจอดรถคอนโดมิเนียมด้วยซ้ำ เมื่อปั้นสิบ—นักศึกษาปีสี่คณะสถาปัตย์ผู้มีสายตาคมกริบราวกับเรดาร์ตรวจจับความผิดปกติ—หันมามองเขาด้วยรอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยความรู้ทัน “ผมเปล่าพิรุธ” คิมหันต์เลือกใช้ไม้ตายเดิม นั่นคือการตีหน้าตาย เสียงทุ้มต่ำเอ่ยปฏิเสธเรียบๆ พร้อมกับเบนสายตาออกไปมองถนนเบื้องหน้า “คุณคิดมากไปเอง ปั้นสิบ” “คิดมากเหรอคะ?” ปั้นสิบแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เจ้าตัวขยับตัวหันมามองหน้าเขาเต็มตา ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับอย่างจับผิด “หนึ่ง—คุณสั่งให้ผมใส่สูทผูกไท, สอง—คุณขับรถอ้อมไปทางสุขุมวิททั้งที่คอนโดผมอยู่ฝั่งตรงข้าม และสาม—ใบเสร็จร้านดอกไม้ราคาแพงลิบลิ่วที่แอบซ่อนอยู่ตรงช่องเก็บของข้างประตูรถเนี่ย...” เด็กหนุ่มชูแผ่นกระดาษสีขาวขึ้นมาโชว์หราต่อหน้าต่อตา ทำเอาคิมหันต์ถึงกับเผลอกลั้นหายใจ “ตั้งใจจะเซอร์ไพรส์ผมเหรอคะคุณสถาปนิก... โบราณมากค่ะ บอกเลย” ปั้นสิบยิ้มมุมปาก ท่าทางกวนโอ๊ยแบบนั้นทำเอาคิมหันต์อยากจะยกมือขึ้นมาขยี้หัวอีกฝ่ายให้หายหมั่นไส้เสียจริงๆ แต่ติดที่ว่าความเอ็นดูมันดันพุ่งทะยานจนล้นอกเสียก่อน “รู้แล้วก็ยังจะขึ้นรถมากับผมทำไมล่ะ” คิมหันต์หลุดปากยอมรับออกมาอย่างเสียฟอร์ม น้ำเสียงทุ้มติดจะหงุดหงิดนิดๆ ที่แผนการอันยิ่งใหญ่ถูกทำลายลงอย่างง่ายดายด้วยฝีมือของเด็กปากเก่งข้างกาย “รู้งี้ปล่อยให้ยืนรอรถเมล์อยู่ข้างทางซะก็ดี” “อ้าว! พูดแบบนี้ก็สวย S สิครับคุณคิม” ปั้นสิบเลิกคิ้วสูง “ก็คุณเล่นส่งข้อความเสียงบอกว่า ‘มีเรื่องด่วนเรื่องงานต้องคุยกันคืนนี้’ ใครมันจะไปรู้ล่ะว่าเรื่องด่วนของคุณคือการพามากินข้าวร้านอาหารฝรั่งเศสติดดาวมิชลิน นึกว่าบริษัทจะเจ๊งเสียอีก ผมถึงกับรีบเคลียร์งานโปรเจกต์จบจนตาแทบหลุดเนี่ย” คำตัดพ้อปนงอนนิดๆ นั้นทำให้คิมหันต์มุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยาก เขาผ่อนลมหายใจยาวเหยียด ยอมรับความพ่ายแพ้แต่โดยดีก่อนจะเลี้ยวรถเข้าไปจอดเทียบท่า ณ โรงแรมหรูใจกลางเมืองที่มีร้านอาหารบนดาดฟ้ามองเห็นวิวกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนแบบพาโนรามา “ก็ถ้าไม่บอกว่าเรื่องงาน คุณก็คงหาข้ออ้างปฏิเสธผมอีกเหมือนทุกทีนั่นแหละ” คิมหันต์ดับเครื่องยนต์ หันไปมองสบตากับคนข้างๆ แววตาที่เคยเรียบเฉยบัดนี้ไหวระริกด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เจ้าตัวพยายามซ่อนมานาน “ผมแค่อยากพามาทานข้าว... แค่นั้นเอง ปั้นสิบ” บรรยากาศในรถ suddenly เงียบลงอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความอึดอัดแบบเมื่อครู่ หากแต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด ปั้นสิบชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นแววตาจริงจังที่สะท้อนอยู่ในความมืดสลัวของห้องโดยสาร หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งอย่างไม่รักดี ปกติแล้วพวกเขาต้องปะทะคารมกันตลอดเวลา แต่นาทีนี้ รังสีความคลั่งรักที่แผ่ออกมาจากร่างสูงหนาของคุณชายสายซึนมันช่างรุนแรงเสียจนเด็กหนุ่มต้านทานไม่ไหว “...เวอร์วังอลังการขนาดนี้ กลัวแล้วค่ะ” ปั้นสิบพึมพำเบาๆ แก้เก้อ พยายามหลบสายตาคมกริบที่มองตรงมา มือเรียวเอื้อมไปจับที่เปิดประตูรถเตรียมจะลง แต่เร็วกว่า... คิมหันต์ขยับตัวเข้ามาประชิดอย่างรวดเร็ว มือใหญ่เอื้อมมาคว้าข้อมือบางไว้เบาๆ ไม่ให้เปิดประตู แรงสัมผัสอุ่นจัดทำให้ปั้นสิบต้องหันกลับมามอง และพบว่าใบหน้าของอีกฝ่ายอยู่ห่างกันเพียงแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับความอบอุ่นเฉพาะตัวของคิมหันต์ทำให้สติของปั้นสิบกระเจิง “ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยนะ” เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาอยู่ใกล้ชิด ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนรดอยู่ข้างแก้ม “ผมตั้งใจจองโต๊ะนี้มาเป็นเดือน... อย่าเพิ่งใจร้ายทำลายบรรยากาศสิครับ” ปั้นสิบลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน รอยยิ้มกวนๆ เมื่อครู่หายไปไหนหมดไม่รู้ เหลือเพียงความประหม่าที่ทำให้ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ “ใครใจร้ายกันล่ะ...” เสียงหวานเอียงอายตอบกลับเบาหวิว ไม่กล้าสบตาตรงๆ “ก็แค่... ไม่คิดว่าคนปากแข็งอย่างคุณคิมจะโรแมนติกเป็นกับเขาด้วย” “ผมไม่ได้โรแมนติก...” คิมหันต์เอ่ยเสียงพร่า สายตาทอดมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับเถียง “...ผมแค่คลั่งรักคุณ จนทนเก็บไว้คนเดียวไม่ไหวแล้วต่างหาก” คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การป้องกันตัวทำเอาปั้นสิบนิ่งค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย สมองประมวลผลไม่ทันกับจู่ๆ ก็โดนรุกฆาตกลางลานจอดรถแบบนี้ ทว่า... ก่อนที่บรรยากาศสีชมพูละมุนจะดำเนินไปมากกว่านั้น เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงในกระเป๋าเสื้อของคิมหันต์ก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ คิมหันต์ขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด เขาผละออกจากร่างบางอย่างจำใจ ควักโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ ปรากฏชื่อสายเรียกเข้าที่ทำให้ดวงตาคมกริบฉายแววไม่พอใจยิ่งกว่าเดิม— *‘พริมโรส’* ปั้นสิบเห็นปฏิกิริยานั้นก็รีบดึงสติตัวเองกลับมาทันที รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้งอย่างรู้ทัน เจ้าตัวรีบผลักประตูรถออกไปยืนรับลมด้านนอกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับหันมาส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้คนที่ยังติดอยู่ในรถ “รับสายคู่หมั้นก่อนเถอะค่ะคุณคิม... เดี๋ยวคุณหนูพริมโรสเขาจะตามมาอาละวาดถึงโต๊ะอาหารซะก่อน ส่วนฉัน... ขอตัวไปเดินชมวิวด้านบนรอนะคะ คุณชาย” พูดจบ ปั้นสิบก็ปิดประตูรถใส่หน้าเขาฉับทันที ทิ้งให้คิมหันต์นั่งหน้าเครียดถือโทรศัพท์สั่นระรัวอยู่ในรถคนเดียว โดยมีรอยยิ้มเจ้าเลื้อยของเด็กแสบผ่านกระจกใสเป็นภาพสุดท้ายก่อนอีกฝ่ายจะเดินลิ่วหายเข้าไปในลิฟต์แก้วของโรงแรม คิมหันต์กดรับสายด้วยใบหน้าบึ้งตึง น้ำเสียงเย็นเยียบเอ่ยกรอกลงไปทันทีโดยไม่รอให้ปลายสายได้พูด “มีอะไร... ถ้าไม่สำคัญ ผมตัดสายนะพริม” (อู้หู... ดุจังเลยนะคะคิม) เสียงหัวเราะคิกคักจากไฮโซสาวดังขึ้นทันที (พอดีฉันผ่านมาแถวนี้ เห็นรถคุณจอดอยู่... แล้วบังเอิญเห็นว่าคุณไม่ได้มาคนเดียวซะด้วยสิคะ? เด็กสถาปัตย์คนนั้นเหรอ... น่าสนใจดีนี่คะ นึกว่าคุณจะรสนิยมสูงกว่านี้เสียอีก) คิมหันต์หรี่ตาลงอันตราย รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวจนน่ากลัว “อย่ามายุ่งกับเขา พริมโรส” (อุ๊ย! หวงจังนะยะ) เสียงปลายสายหัวเราะชอบใจ (ระวังตัวไว้เถอะค่ะคิม... เกมนี้มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นเอง) *ติ๊ด!* สายถูกตัดไปดื้อๆ คิมหันต์ขว้างโทรศัพท์ลงบนเบาะข้างคนขับอย่างไร้ความใยดี ลางสังหรณ์บางอย่างบอกเขาว่าดินเนอร์สุดโรแมนติกคืนนี้... อาจจะไม่สงบสุขอย่างที่คิดเสียแล้ว ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความซึนของนายคิมหันต์ด้วยกันนะคะ หิมะแรกในโตเกียวสัญญาว่าตอนหน้าจะพาไปบวกความแซ่บแบบคูณสองแน่นอนค่ะ! ❄️✨