ถอยคนละก้าว

แก้วกาแฟเย็นเฉียบในมือถูกวางลงบนโต๊ะทำงานกระจกใส เสียงกิ๊งเบา ๆ ของก้นแก้วกระทบพื้นผิวดังก้องในความเงียบงันของห้องเลขาฯ หน้าห้องทำงานท่านประธาน ปั้น (ปกรณ์) ถอนหายใจออกมาเบา ๆ เป็นครั้งที่สิบนับตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าบริษัทในเช้าวันนี้ เอกสารกองโตถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ป้ายชื่อบนโต๊ะสะท้อนแสงไฟนีออนคมกริบ ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม... ยกเว้นก็แต่ "ระยะห่าง" ที่เขาตั้งใจขีดเส้นเอาไว้ด้วยตัวเอง ตลอดสามวันที่ผ่านมา ปั้นลดบทบาทตัวเองลงเหลือเพียง "พนักงานตามหน้าที่" อย่างเคร่งครัด ไม่มีกาแฟรสโปรดวางไว้บนโต๊ะท่านประธานอย่างไร้ที่ติ ไม่มีประโยคหยอกเย้ากวนประสาทระหว่างแฟ้มเอกสาร และที่สำคัญที่สุด... เขาหลบเลี่ยงการสบตาผู้ชายคนนั้นอย่างจงใจ ก๊อก ๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นเพียงสองครั้งก่อนที่บานไม้สักทองจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รออนุญาต ร่างสูงสง่าของภาคินก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าบึ้งตึง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะเป็นปม ดวงตาสีนิลคมกริบกวาดมองคนตัวเล็กที่นั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานราวกับต้องการจะกินเลือดกินเนื้อ "ปั้น" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกสั้น ๆ แต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน "มีเอกสารด่วนตรงไหนให้ผมจัดการหรือเปล่าครับท่านประธาน" ปั้นเงยหน้าขึ้นสบตาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเบนสายไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ตามเดิม น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความขี้เล่น หรือแม้แต่ร่องรอยของความคุ้นเคยที่เคยมี ภาคินชะงักไปนิด กรามคมขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ความหงุดหงิดที่สะสมมาสามวันสามคืนพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด ตั้งแต่วันที่ปั้นเริ่มถอยฉากออกไป ผู้ชายปากแข็งอย่างเขาเหมือนคนขาดออกซิเจน หงุดหงิดจนแทบทำงานไม่รู้เรื่อง ประชุมกับใครก็พาลจะหงุดหงิดใส่ทุกคน จนกรณ์เพื่อนสนิทของเขาต้องเอ่ยปากเตือนสติ แต่ใครจะสนคำเตือน ในเมื่อคนตัวเล็กตรงหน้ากำลังทำตัวเหมือนเขาเป็นแค่อากาศธาตุ! "เงยหน้าขึ้นมาคุยกันเดี๋ยวนี้ ปั้น" ภาคินก้าวเท้าเข้าประชิดโต๊ะทำงาน มือหนาวางทับลงบนแฟ้มเอกสารตรงหน้า เป็นการบังคับกลาย ๆ ให้คู่สนทนาต้องเงยขึ้นมาสบตา ปั้นยอมเงยหน้าขึ้นในที่สุด มุมปากยกยิ้มบางเบาที่ดูอย่างไรก็เป็นการฝืนยิ้ม "ผมกำลังทำงานอยู่นะครับท่านประธาน การคุยเรื่องงานควรมีขอบเขตและสถานะที่เหมาะสม... ผมคิดว่าผมทำเกินหน้าที่มามากพอแล้วในช่วงที่ผ่านมา" *คำพูดเชือดเฉือนแบบนิ่ม ๆ แต่วางยาพิษไว้ทุกพยางค์* ภาคินแค่นเสียง in your face ออกมาเบา ๆ ในลำคอ ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ "เกินหน้าที่งั้นเหรอ? ที่ผ่านมาที่ทำให้... เรียกว่าเกินหน้าที่สินะ หึ ปั้น กล้ามากนะที่ทำเป็นเมินฉัน หลบหน้าฉัน ทำตัวห่างเหินแบบนี้" "ผมไม่ได้หลบหน้า แค่กำลังทบทวนตัวเอง" ปั้นตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ ไม่ยอมก้มหัวให้ท่าทีคุกคามนั้นแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตฉายแววแนיแน่ว "การทำงานใกล้ชิดกันเกินไปจนเส้น,แบ่งระหว่างเจ้านายกับลูกน้องมันเลือนลาง... มันไม่ดีต่อใครทั้งนั้นครับ โดยเฉพาะกับคนที่ยังมีเรื่องไม่เคลียร์อย่างคุณมีน" ชื่อของ "มีน" ถูกโยนลงกลางวงสนทนาเหมือนก้อนหินที่ถูกขว้างลงน้ำนิ่งสนิท ภาคินชะงักไปอึดใจหนึ่ง ดวงตาสีนิลไหววูบด้วยความตกใจปนรำคาญใจ เขาลืมเรื่องมีนไปสนิทเพราะมัวแต่หัวเสียเรื่องปั้น แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ไม่ชอบใจเลยที่อีกฝ่ายเอาเรื่องนี้มาเป็นข้ออ้างในการถอยห่าง "เธอเอาเรื่องมีนมาเกี่ยวอะไรด้วย นั่นมันเรื่องธุรกิจ" ภาคินเสียงเข้มขึ้นโดยอัตโนมัติ "ธุรกิจหรืออย่างอื่น คุณรู้อยู่แก่ใจดีครับท่านประธาน" ปั้นสวนกลับทันควัน ดวงตาท้าทาย "แต่เอาเถอะครับ มันไม่ใช่เรื่องที่ผมจะต้องก้าวก่าย ในเมื่อคุณเลือกที่จะบริหารความสัมพันธ์แบบนั้น ผมก็แค่ถอยออกมาก้าวหนึ่ง เพื่อให้คุณมีพื้นที่จัดการเรื่องส่วนตัวได้สะดวกขึ้น... ไม่ดีเหรอครับ?" *ดีบ้าอะไรล่ะ!* ภาคินอยากจะตะโกนคำนี้ใส่หน้าคนอวดเก่งเหลือเกิน หัวใจของประธานหนุ่มกระหน่ำเต้นด้วยความร้อนรนระคนหงุดหงิด เขาไม่ต้องการพื้นที่ ไม่ต้องการความสะดวกอะไรทั้งนั้น สิ่งเดียวที่เขาต้องการคือรอยยิ้มกวน ๆ และสายตาที่มองมาด้วยความหมั่นไส้แต่น่ารักของคนตรงหน้าต่างหาก แต่ด้วยศักดิ์ศรีและความซึนเดระที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด ทำให้คำพูดที่หลุดออกจากปากกลับกลายเป็นตรงกันข้าม "อยากถอยนักใช่ไหม? อยากทำตัวห่างเหินนักใช่ไหม ได้..." ภาคินโน้มตัวลงต่ำ มือหนาทั้งสองข้างท้าวลงกับขอบโต๊ะ ก้มหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้วใสของคนตัวเล็ก แววตาคมก้าวร้าวปนเวทนาเล็ก ๆ ฉายชัด "ในเมื่ออยากรักษาระยะห่างนัก ฉันก็จะจัดให้ตามคำขอ... ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เอกสารทุกชิ้น รายงานทุกตัวอักษร และทุกโปรเจกต์ที่เธอต้องรับผิดชอบ... ห้ามส่งผ่านมือฉันโดยตรง ให้ผ่านระบบคัดกรองของเลขาฯ รองประธานทั้งหมด!" ปั้นชะงักไป ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอก แม้จะตั้งใจถอยเอง แต่พออีกฝ่ายผลักไสไล่ส่งจริง ๆ มันกลับหน่วงจนหายใจแทบไม่ออก แต่คนอย่างปั้น... ไม่มีวันยอมแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็นเด็ดขาด รอยยิ้มหยันถูกยกขึ้นที่มุมปาก ปั้นเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่เกรงกลัว "ยินดีครับ... หวังว่าท่านประธานจะสบายใจขึ้นนะครับกับการตัดสินใจครั้งนี้" ภาคินจ้องมองรอยยิ้มนั่นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ทั้งโกรธ ทั้งเจ็บใจ และที่สำคัญที่สุด... เขากำลังจะบ้าตายอยู่แล้วกับความดื้อรั้นของคนตรงหน้า มือหนาที่กำหมัดแน่นข้างลำตัวสั่นน้อย ๆ ด้วยความอัดอั้น บรรยากาศในห้องทำงานคุกรุ่นจนแทบจะมีประกายไฟลุกโชน ทั้งสองคนจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร แรงดึงดูดประหลาดระหว่างความซึนปากร้ายกับความดื้อรั้นพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด ไม่มีใครยอมปริปากพูดอะไรออกมาอีก มีเพียงเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงและความเงียบที่น่าอึดอัด ในจังหวะที่ภาคินกำลังจะอ้าปากพูดบางอย่างเพื่อทำลายกำแพงที่ตัวเองสร้างขึ้น... ก๊อก ๆ ๆ! เสียงเคาะประตูดังกราดเกรี้ยวกว่าปกติ ตามด้วยการบิดลูกบิดเปิดเข้ามาอย่างไร้มารยาทของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ "คินคะ! อยู่ในนี้จริง ๆ ด้วย มีนมีเรื่องสำคัญมาก..." ร่างโปร่งระหงของมีนก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้าง แต่ต้องหยุดชะงักลงทันทีเมื่อเห็นระยะห่างระหว่างภาคินกับปั้นที่ใกล้ชิดกันจนน่าสงสัย ดวงตาคู่สวยหรี่ลงด้วยความไม่พอใจ ภาคินผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิมเมื่อถูกขัดจังหวะในวินาทีสำคัญ เขาหันไปมองมีนด้วยแววตาเย็นชา ขณะที่ปั้นรีบเบนสายตากลับไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ทันที พร้อมกับรอยยิ้มเยдяที่มุมปากอย่างสมเพชตัวเอง "มีอะไร" ภาคินเอادเสียงห้วนจัด มีนก้าวเข้ามาคว้าแขนแกร่งของภาคินไว้แน่น แนบชิดจนเนื้อแนบเนื้อ ก่อนจะเหลือบมองปั้นด้วยหางตาแล้วพูดเสียงหวานหยด "ก็เรื่องที่เราคุยกันเมื่อวานไงคะคุณคิน... คุณปู่ท่านเร่งรัดเรื่องงานหมั้นของเราแล้วนะคะ!" *กริ๊ง...* เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะของปั้นดังขึ้นเบา ๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่กลับมาปกคลุมอีกครั้ง ปั้นก้มลงมองหน้าจอ... ภาพพรีเวดดิ้งคู่ระหว่างภาคินและมีนที่ถูกส่งมาจากแหล่งข่าวไม่ประสงค์ดี ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ พร้อมข้อความสั้น ๆ ว่า *"ยินดีด้วยนะ น้องปั้น"* หัวใจของปั้นกระตุกวูบ ความรู้สึกชาหนาแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ภาคินเบิกตากว้างเมื่อเห็นปั้นก้มมองโทรศัพท์ ก่อนที่คนตัวเล็กจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาอีกครั้ง... แววตาคู่นั้นว่างเปล่า เย็นชา และตัดขาดจากกันอย่างสิ้นเชิง "ขอตัวนะครับท่านประธาน... พอดีผมมีธุระต้องไปเคลียร์กับ *คู่หมั้น* ของคุณ เอ้ย... ไม่ใช่สิครับ ผมหมดหน้าที่ตรงนี้แล้วนี่เนอะ" ปั้นยิ้มหวานหยดให้เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะลุกขึ้นยืน คว้ากระเป๋าเอกสารคู่ใจ แล้วก้าวเดินสวนผ่านร่างของภาคินออกไปจากห้องอย่างไม่ลังเล "ปั้นเดี๋ยว1" ภาคินสะบัดแขนจากการเกาะกุมของมีนอย่างแรง ร่างสูงพยายามจะก้าวตามคนตัวเล็กออกไป แต่เสียงหวานแหลมของมีนกลับรั้งเขาไว้ด้วยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุน "คินจะไปไหนคะ! ตกลงเราจะเอายังไงกับงานหมั้นนี้!" ภาคินชะงักฝีเท้า หันกลับมามองประตูห้องที่ปิดสนิทลงพร้อมกับความรู้สึกที่ว่า... เขาอาจจะกำลังสูญเสียอะไรที่สำคัญที่สุดในชีวิตไปตลอดกาล ฝากคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้คนปากแข็งอย่างคุณภาคินและน้องปั้นด้วยนะคะ รักรี้ดทุกคนเสมอค่ะ - หิมะแรกในโตเกียว