ประกาศิตท่านประธาน

"แฟ้มเอกสารสรุปยอดโปรเจกต์ของแผนกการตลาด... คุณทำมาแบบนี้เหรอครับ คุณปกรณ์" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่จงใจเน้นคำว่า 'ครับ' แบบกัดฟันกรอดดังขึ้นทันทีที่บานประตูห้องทำงานเลขาฯ ถูกผลักเปิดออกโดยไม่เคาะ เสียงก๊อกส้นรองเท้าหนังราคาแพงหยุดลงตรงหน้าโต๊ะทำงานของฉันพอดี ปั้นเงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์ ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นใคร เจ้าของร่างสูงสง่าในชุดสูทสากลสั่งตัดพิเศษยืนค้ำหัวอยู่ ร่างสูงใหญ่ก้มตัวลงเล็กน้อยจนสะเก็ดบรรยากาศรอบตัวคุุกรุ่นไปด้วยแรงกดดัน "ก็แบบที่ท่านประธานอนุมัติโค้วต้าเมื่อวานไงคะ หรือว่าความจำระยะสั้นของท่านประธานมีปัญหา ถึงจำไม่ได้ว่าตัวเองเซ็นอนุมัติอะไรไปบ้าง" ปั้นตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือน รอยยิ้มมุมปากบางเฉียบถูกยกขึ้นอย่างไม่เกรงกลัวศักดิ์ศรีของคนเป็นเจ้านาย ภาคินขบกรามแน่นจนสันกล้ามเนื้อขึ้นเป็นสันนูน ดวงคมกริบจ้องมองเลขานุการตัวแสบที่กล้าต่อปากต่อคำเขาฉอดๆ ตั้งแต่เช้า นี่สินะ... ผลของการที่เขาใจดีปล่อยให้เด็กดื้อนี่รอดตัวไปเมื่อคืน วันนี้ถึงได้กล้าปีนเกลียวเขาต่อหน้าพนักงานทั้งฟลอร์ "ปากเก่งนักนะ..." ภาคินโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสมผสานกับกลิ่นกายสะอาดๆ ลอยเข้าจมูกจนปั้นเผลอชะงักไปชั่วขณะ "อย่าคิดว่าผมไม่รู้ว่าคุณแอบนินทาอะไรผมในกลุ่มไลน์แผนก" "ดิฉันทำหน้าที่เลขานุการค่ะ ไม่ใช่สายลับ ไม่รู้หรอกว่าในกลุ่มไลน์เขาเม้าท์อะไรกันบ้าง... อ้อ ยกเว้นแต่ว่าท่านประธานจะว่างมากจนมีเวลามาสืบเรื่องของดิฉัน" ปั้นลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าอีกฝ่ายอยู่ช่วงไหล่ แต่รัศมีออร่าความมั่นใจไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย ทว่า... บทสนทนาอันดุเดือดระหว่างเจ้านายกับเลขาฯ ที่มักเกิดขึ้นเป็นกิจวัตร วันนี้กลับมีความผิดปกติบางอย่าง ความเงียบกริบโรยตัวลงปกคลุมพื้นที่หน้าห้องเลขาฯ ชั่วขณะ เมื่อปั้นกวาดสายตาออกไปด้านนอกผ่านกระจกใสบานใหญ่ ก็พบว่าพนักงานแผนกบัญชีและการตลาดนับสิบชีวิตกำลังแสร้งทำเป็นก้มหน้าก้มตาจดจ่ออยู่กับกองเอกสาร แต่หูและหางตากลับพุ่งตรงมาที่โต๊ะของเขาเป็นตาเดียว เสียงซุบซิบกระซิบกระซาบดังขึ้นแบบไร้เสียง แต่เดาไม่ยากเลยว่าพวกเขากำลังเม้าท์อะไรกันอยู่ *'เฮ้ย แก... ประธานลงมาที่แผนกเราเองเลยนะรอบนี้'* *'แถมยืนประชิดตัวปั้นซะขนาดนั้น สายตาแบบนั้นมันคืออะไรรรร'* *'ปกติท่านประธานดุจะตาย แต่นี่on-site ตลอด แบบนี้เขาเรียกว่าตามติดชีวิตเลขาฯ ป่ะวะ'* ปั้นเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงขึ้นด้วยความหงุดหงิด ไม่ใช่เพราะกลัวคนอื่นเข้าใจผิด แต่เป็นเพราะไอ้ท่าทีคุกคามแบบแนบชิดเกินความจำเป็นของคนตรงหน้านี่ต่างหากที่กำลังทำให้เขาเสียสมาธิ "ท่านประธานกรุณถอยออกไปหน่อยค่ะ คนมองกันหมดแล้ว" ปั้นเอ่ยเสียงเบา มือเรียวยกขึ้นดันอกแกร่งของอีกฝ่ายให้ออกห่าง ทว่าภาคินกลับไม่มีทีท่าจะถอย กลับกัน... เขากลับฉวยโอกาสคว้าข้อมือบางเอาไว้ รั้งให้ร่างโปร่งขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิม สัมผัสอุ่นจัดจากอุ้งมือหนาทำให้ปั้นสะดุ้ง "ปล่อยนะคะ!" "ทำไม ผมจะยืนคุยกับเลขาฯ ตัวเองมันผิดกฎบริษัทตรงไหน" ภาคินเลิกคิ้วหนาขึ้นข้างหนึ่ง น้ำเสียงทุ้มเจือแววเย้าแหย่ที่จงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน แต่ท่าทางที่แสดงออกนั้น... ชัดเจนเสียยิ่งกว่าการประกาศผ่านไมค์โครโฟนกลางบริษัท ร่างสูงจงใจโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่คนนอกไม่มีวันได้เห็น "อยากให้คนอื่นเขารู้เหรอว่าเมื่อคืน... ใครกันแน่ที่ดื้อกับผมบนรถ" "ท่านประธาน!" ปั้นหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที ความร้อนพุ่งพล่านขึ้นมาถึงใบหู มืออีกข้างกำหมัดแน่นด้วยความเขินอายปนเคืองระคนกัน ตาคมตวัดมองค้อนวงใหญ่ส่งไปให้คนที่ลอยหน้าลอยตาอยู่ใกล้ๆ ไอ้คนฉวยโอกาส! ไอ้ประธานหน้ามึน! "หูแดงใหญ่แล้วนะคุณเลขาฯ" ภาคินกระซิบเสียงพร่า แกล้งลดระดับเสียงลงต่ำจนทุ้มนุ่มน่าฟังในจังหวะที่ก้มลงกระซิบข้างใบหูขาวสะอาด "จำไว้ว่าหลังจากนี้... ห้ามไปไหนหลังเลิกงานถ้าผมไม่อนุญาต งานเอกสารกองนี้ เอาไปเคลียร์บนห้องทำงานส่วนตัวของผม เดี๋ยวนี้" พูดจบก็ปล่อยข้อมือบางให้เป็นอิสระ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับออกไปด้วยท่าทีมาดมั่น ทิ้งให้ปั้นยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ท่ามกลางสายตานับสิบคู่ของเพื่อนร่วมงานที่ส่งยิ้มกรุ้มกริ่มมาให้อย่างพร้อมเพรียงกัน *“กรี๊ดดด! เขาสั่งให้ขึ้นไปเคลียร์งานบนห้องทำงานส่วนตัวด้วยแกกกก”* เสียงกระซิบกรี๊ดจากโต๊ะข้างๆ ดังลอดเข้ามาในโสตประสาทจนปั้นอยากจะมุดแผ่นดินหนี ให้ตายเถอะ... นี่มันวันซวยอะไรของปกรณ์กันเนี่ย! ปั้นสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติ รวบรวมแฟ้มเอกสารบนโต๊ะด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ความหงุดหงิดผสมปนเปไปกับความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่ตีรวนอยู่ในอกอย่างหาคำตอบไม่ได้ เขาไม่อยากขึ้นไป... ไม่อยากไปเจอสายตาเจ้าเล่ห์กับรอยยิ้มมุมปากร้ายกาจของไอ้ประธานซึนเดระคนนั้นเลยให้ตายสิ! แต่ทว่า... ในจังหวะที่ปั้นกำลังจะก้าวขาเดินไปทางลิฟต์ผู้บริหารเพื่อรับชะตากรรม ประตูลิฟต์ตัวริมสุดก็เปิดออกเสียก่อน พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปร่งในชุดสูートルหรูอีกคน มีน... ทายาทกลุ่มบริษัทคู่แข่งทางธุรกิจที่เคยสร้างเรื่องปวดหัวให้เมื่อสัปดาห์ก่อน ก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มพิมใจและช่อดอกไม้ช่อใหญ่ในมือ "สวัสดีครับคุณปั้น... ผมมาพบท่านประธานภาคินครับ พอดีนัดกันไว้เรื่องโปรเจกต์ร่วมทุน" มีนเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าสายตาที่มองมากลับเต็มไปด้วยความหมายแฝงบางอย่างที่ชวนให้รู้สึกไม่น่าไว้วางใจ ปั้นชะงักเท้า สัญชาตญาณเตือนภัยในหัวร้องระรัวทันที เมื่อสังเกตเห็นประกายตาวับวาวที่ฉายชัดถึงความตั้งใจบางอย่าง --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโดเนทและคอมเมนต์พูดคุยกันนะคะ หิมะแรกในโตเกียวรักทุกคนที่สุดเลยค่ะ!