ศึกชิงตำแหน่งคนโปรด

"เอกสารสรุปยอดโปรเจกต์ใหญ่ของไตรมาสนี้... มีนจัดการรีวิวใหม่ทั้งหมดแล้วนะคะคุณภาคิน ของเดิมดูสะเพراเกินกว่าจะเอาไปนำเสนอให้บอร์ดบริหารดูค่ะ" เสียงหวานเคลือบน้ำตาลทรายแดงของมีนดังขึ้นกลางห้องทำงานท่านประธาน พร้อมกับแฟ้มเอกสารสีดำสนิทที่ถูกวางกระแทก1ลงบนโต๊ะทำงานกระจกใส ปั้นที่กำลังยืนตรวจเช็คตารางนัดหมายอยู่มุมห้องถึงกับชะงักมือ ปรายตามองร่างสูงโปร่งในชุดสูทแบรนด์ดังที่จงใจโน้มตัวลงแนบชิดกับพนักเก้าอี้ทำงานของภาคินเกินความจำเป็น ให้ตายเถอะ... นี่มันล้ำเส้นเกินคำว่าแขกผู้มีเกียรติไปไกลโขแล้วค่ะ ปั้นแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ วางแท็บเล็ตในมือลงบนโต๊ะด้วยจังหวะที่ตั้งใจให้เกิดเสียงกระทบดังพอสมควร เพื่อส่งสัญญาณเตือนว่าในห้องนี้ไม่ได้มีแค่เขาสองคนผัว... เอ๊ย เจ้านายกับแขก! "สะเพร่าเหรอคะคุณมีน?" ปั้นก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานด้วยฝีเท้ามั่นคง ดวงตากลมโตคมกริบกวาดมองเอกสารในแฟ้มนั้นด้วยความเย้ยหยัน "แปลกจังนะคะ ทั้งที่เอกสารชุดนี้ปั้นนั่งทบทวนตัวเลขทุกบรรทัดด้วยตัวเองจนถึงตีสามเมื่อคืน แต่พอผ่านมือคุณมีนปุ๊บ ตัวเลขกำไรสุทธิถึงลดฮวบไปสามสิบเปอร์เซ็นต์ซะงั้น หรือว่าสายตาของคุณมีนจะมีปัญหาเรื่องการมองเห็นตัวเลขศูนย์คะ ถึงได้ตัดทอนงบส่วนสำคัญออกไปหน้าตาเฉย" มีนหน้าEวสีเปลี่ยนไปทันที ใบหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างประณีตบิดเบี้ยวเล็กน้อยก่อนจะปรับเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มหยัน "น้องปั้นคะ การทำงานระดับนี้เขาไม่ได้ใช้ความรู้สึกส่วนตัวมาตัดสินหรอกนะคะ มีนแค่มองว่าในฐานะคู่ค้าทางธุรกิจ เราควรลดความเสี่ยง..." "ลดความเสี่ยง หรือลดทอนศักยภาพบริษัทเราเพื่อผลประโยชน์ของฝั่งคุณกันแน่คะ?" ปั้นสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมบาดลึกจนมีนพูดไม่ออก "ถ้าคุณมีนไม่เข้าใจระบบการเงินของที่นี่ กรุณาเอาสมองอันน้อยนิดกลับไปทบทวนตำราเศรษฐศาสตร์พื้นฐานมาก่อนจะมาเสนอหน้า... เอ๊ย เสนอแนะงานในห้องนี้นะคะ" "ปั้น!" มีนตบโต๊ะเสียงดังลั่น หันไปฟ้องสายตาออดอ้อนใส่ชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงาน "คุณภาคินคะ ดูเลขาของคุณสิคะ พูดจาไร้มารยาทกับมีนแบบนี้ได้ยังไง มีนแค่หวังดีแท้ๆ" ภาคินที่นั่งเงียบฟังอยู่นาน ปรายตามองเลขาตัวแสบที่ยืนกอดอกเชิดหน้าชูตาไม่ยอมคนด้วยแววตาอ่านยาก ริมฝีปากหยักได้รูปเม้มเข้าหากันเล็กน้อยเพื่อกลั้นรอยยิ้มที่กำลังจะหลุดออกมา ขอบอกเลยว่าภาพเวลาที่ปั้นเถียงคอเป็นเอ็นจนแก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโมโานั้น มันน่าเอ็นดูเสียจนเขาแทบอยากจะลุกขึ้นไปดึงตัวมาฟัดให้หายหมั่นเขี้ยว แต่ทว่า... ในฐานะเจ้านาย เขาต้องรักษามารยาทต่อหน้าแขกบ้านแขกเมืองสินะคะ "ปั้น" ภาคินเอ่ยเสียงเข้ม แกล้งทำเป็นตีหน้าขรึม ดึงบรรยากาศตึงเครียดกลับมา "ทำไมพูดจากับคุณมีนแบบนั้น ไปขอโทษคุณเขาเดี๋ยวนี้" ปั้นหันขวับมามองหน้าเจ้านายตัวดีทันที ดวงตากลมโตฉายแววตัดพอและวาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มหวานหยดที่ไปไม่ถึงดวงตา "ขอโทษเหรอคะ? สำหรับความจริงที่ว่าคนบางคนพยายามทำตัวเป็นปลิงเกาะงานคนอื่นเหรอคะคุณภาคิน ถ้าท่านประธานอยากให้ปั้นขอโทษคนไม่มีจรรยาบรรณล่ะก็... คงต้องไล่ปั้นออกก่อนล่ะค่ะ ถึงจะยอมทำ!" "นี่คุณ! กล้าดียังไงมาขึ้นเสียงใส่คุณภาคิน!" มีนแว้dขึ้นมาด้วยความเหลืออด "ก็ฉันเป็นเลขาเขา หน้าที่คัดกรองขยะพวกนี้ออกจากโต๊ะท่านประธานคือหน้าที่ของฉันค่ะ!" ปั้นตอกกลับเสียงดังฟังชัด ไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย ห้องทำงานทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ บรรยากาศกดดันพุ่งสูงจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจ ภาคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวปั้นที่ยังคงยืนจ้องหน้าเขาอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตาคมกริมก้มมองคนตัวเล็กกว่าที่พยายามเงยหน้าสู้สายตาเขาอย่างดื้อรั้น หัวใจดวงโตของประธานหนุ่มซึนเดระกำลังเต้นระรัวด้วยความคลั่งรัก ปากก็บอกให้เขาดุเด็กดื้อ แต่ในใจกลับอยากดึงเข้ามาจูบปิดปากชะมัดที่บังAอาจมาทำตัวน่ารักน่าฟัดใส่ต่อหน้าคนอื่นแบบนี้! "เลิกเถียงสักทีได้ไหมปั้น" ภาคินกระซิบเสียงต่ำด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมหลายส่วน มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าข้อมือเล็กมาจับ "ไม่ต้องมาแตะต้องตัวปั้นนะคะ!" ปั้นสะบัดแขนหนีอย่างแรง ถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้าเรียบตึงและเย็นชา "ถ้าคุณภาคินเห็นว่าผู้หญิงคนนี้สำคัญและทำงานเก่งนัก ก็เชิญเซ็นอนุมัติเอกสารฉบับนี้แล้วเชิญไปทำงานร่วมกันตามสบายเลยค่ะ ปั้นหมดหน้าที่ของปั้นแล้ว!" พูดจบ ปั้นก็หมุนตัวเตรียมจะเดินดุ่มๆ ไปหยิบกระเป๋าและแฟ้มงานของตัวเองเพื่อเดินออกจากห้อง ทว่ายังไม่ทันได้ก้าวเท้าพ้นโต๊ะทำงาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างสูงโปร่งของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกวนประสาทที่ปั้นคุ้นเคยดี "อุ๊ย ดูเหมือนผมจะเข้ามาขัดจังหวะศึกชิงนาง... อ๊ะ หรือว่าศึกชิงตำแหน่งคนโปรดกันแน่นะครับเนี่ย?" เสียงทุ้มติดจะขี้เล่นของ 'กรณ์' เพื่อนสนิทตระกูลดังที่ควบตำแหน่งพาร์ทเนอร์รายใหญ่ ดังขึ้นทำลายความเงียบงัน ปั้นเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเพื่อนสนิทตัวดีโผล่มาถูกจังหวะราวกับจับวาง ขณะที่ภาคินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะสำคัญเข้าอย่างจัง ฝากคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้คนปากแข็งอย่างคุณภาคินและน้องปั้นด้วยนะคะ รักรี้ดทุกคนเสมอค่ะ - หิมะแรกในโตเกียว