เมื่อเฮียของขึ้น

"กาแฟแก้วนี้... คุณปั้นรับไว้พิจารณาเป็นพิเศษหน่อยได้ไหมครับ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ของ ‘ดนัย’ ลูกค้าคนสำคัญระดับวีไอพีของบริษัท ส่งตรงมาพร้อมกับกล่องกำมะหยี่สีแดงใบเล็กที่วางแนบมาข้างแก้วกาแฟลาเต้อาร์ตลายหงส์ ปั้น (ปกรณ์) ชะืองานในมือเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นสบตากับอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มสุภาพตามมารยาททางธุรกิจ แต่แววตากลับระMไปด้วยความไหวพริบและความระแวดระวัง สำหรับคนอื่น ดนัยอาจเป็นหนุ่มนักธุรกิจโพรไฟล์หรูที่สาวๆ ค่อนประเทศต่างหมายปอง แต่สำหรับปั้น เลขาฯ หน้าใหม่ที่ผ่านศึกสงครามประสาทกับประธานหนุ่มจอมเผด็จการมาโชกโชน... มุกหยอดระดับนี้จัดว่าเด็กเกินกว่าจะทำให้หัวใจสั่นไหวค่ะ "ขอบคุณสำหรับกาแฟนะคะคุณดนัย ส่วนเรื่องข้อเสนอในกล่อง... เกรงว่าปั้นคงต้องขออนุญาตส่งคืนพร้อมกับเอกสารสัญญาฉบับนี้นะคะ พอดีทางเรายึดถือนโยบายไม่รับของกำจัดตัวนอกรอบการประชุมค่ะ" ปั้นตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เฉียบคม รอยยิ้มบนใบหน้าหวานไร้ซึ่งความตระหนก มีเพียงความมั่นใจที่ฉายชัดผ่านนัยน์ตาคู่สวย ดนัยหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างนึกสนุก ยิ่งเห็นท่าทีเย่อหยิ่งแบบแมวพยศ ยิ่งท้าทายให้อยากเข้าใกล้ "คุณปั้นนี่ทั้งเก่งทั้งใจแข็งสมกับที่ใครๆ เขาเล่าลือกันจริงๆ น่าเสียดายแทนใครบางคนแถวนี้จัง..." ประโยคหลังถูกจงใจลากเสียงยาว พร้อมกับที่สายตาคมกริบของดนัยเหลือบมองข้ามไหล่ของปั้นไปเบื้องหลัง ทว่า... บรรยากาศรอบตัวกลับลดอุณหภูมิลดฮวบลงอย่างกะทันหัน ราวกับมีใครเปิดเครื่องปรับอากาศติดลบสิบองศาไว้กลางออฟฟิศ กลิ่นอายความกดดันอันคุ้นเคยแผ่ซ่านเข้ามาในโสตประสาท จนปั้นต้องชะงักกึก ตึง! เสียงแฟ้มเอกสารหนาปึกถูกกระแทกวางลงบนโต๊ะทำงานของปั้นอย่างแรงจนแก้วกาแฟสั่นสะเทือน ของเหลวสีน้ำตาลเข้มกระฉอกออกมาเล็กน้อย ปั้นสะดุ้งเฮือก รีบหันขวับไปมอง ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเทาเข้มตัดเย็บเนี๊ยบกริบยืนค้ำหัวอยู่ ‘ภาคิน’ ประธานหนุ่มแห่งอาณาจักรธุรกิจหมื่นล้านยืนตระหง่าน ใบหน้าหล่อเหลาคมคายบึ้งตึงจนแทบจะเป็นเส้นตรง นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองกล่องกำมะหยี่สีแดงบนโต๊ะสลับกับใบหน้าของดนัยด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาแบบไม่ปิดบัง "ถ้าว่างงานมากนัก จนมีเวลามานั่งจีบเลขาฯ คนอื่นในเวลางาน..." ภาคินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงต่ำทุ้ม เย็นเยียบจนคนฟังนึกเสียวสันหลังวาบ "ผมว่าเอาเวลาไปทบทวนตัวเลขงบประมาณของโปรเจกต์หน้าจะดีกว่าไหมครับ คุณดนัย" ดนัยเลิกคิ้วขึ้นอย่างนึกขัน ไม่ได้มีความเกรงกลัวต่อสายตาดุร้ายคู่นั้นเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งแย้มยิ้มกวนประสาท "ผมก็แค่แวะมาทักทายคุณปั้นตามประสาคนอัธยาศัยดีครับท่านประธาน... หรือว่า การที่ผมจะซื้อกาแฟให้เลขาฯ คุณ มันผิดกฎบริษัทข้อไหนเหรอครับ" เส้นเลือดที่ขมับของภาคินกระตุกวูบ มือหนาที่ประสานกันไว้ข้างลำตัวกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ปั้นเห็นท่าไม่ดี รีบผุดลุกขึ้นยืนเผชิญหน้าเพื่อตัดไฟแต่ต้นลม "ท่านประธานมีงานด่วนอะไรหรือเปล่าคะ ถึงได้เดินมาถึงนี่ด้วยตัวเอง..." "เงียบไปเลยคุณปั้น!" ภาคินตวาดสวนกลับทันควันด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งทะยานจนทะלטปรอท น้ำเสียงดุดันนั้นทำเอาปั้นชะงัก ตาโตขึ้นด้วยความไม่พอใจ ปากเก่งๆ กำลังจะอ้าสวนกลับทันที แต่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียง ภาคินก็หันไปเผชิญหน้ากับคู่แข่งหัวใจตัวฉกาจเต็มตัว "กาแฟแก้วนี้... รสชาติคงแย่มากสินะ ถึงได้กล้าเอามาวางเกะกะบนโต๊ะทำงานคนอื่น" ภาคินแค่น หัวเราะในลำคอ สายตากวาดมองกล่องกำมะหยี่ด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ "ส่วนของพวกนี้... เชิญเก็บกลับไปซะ หรือถ้าอยากทิ้งนัก ผมจะให้แม่บ้านกวาดลงถังขยะให้เดี๋ยวนี้เลย" ดนัยหรี่ตามองประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่านิ่งขรึมและไร้ความรู้สึกมาตลอด แต่อาการในตอนนี้มันชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไรดี... ชัดเจนจนคนมองดูยังอมยิ้ม "อ้อ... พอดีผมเป็นคนมือเติบของมันเยอะน่ะครับ ถ้าท่านประธานไม่ชอบใจนัก งั้นผมฝากคุณปั้นช่วยจัดการทิ้งให้หน่อยก็แล้วกันนะครับ" พูดจบ ดนัยก็ยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ โค้งตัวลาเล็กน้อยก่อนจะเดินจากไปทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้กลางดงระเบิด ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่รอบโต๊ะทำงานชั่วขณะ ปั้นสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังตีตื้นขึ้นมา มือเรียวสวยหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงขึ้นมาถือไว้ นัยน์ตาดุฉายแววไม่ยอมคน "นี่ท่านประธานเป็นบ้าอะไรขึ้นมาคะ อยู่ๆ ก็มาพาลใส่ชาวบ้านเขาอย่างไร้เหตุผล!" ภาคินหันขวับกลับมามองเลขาฯ ปากเก่ง ทรวงอกกว้างกระเพื่อมไหวด้วยแรงอารมณ์ที่ยังคุกรุ่น "ผมพาลเหรอคุณปั้น! คุณต่างหากที่ทำตัวน่าหงุดหงิด! ทำไม? ได้รับของขวัญราคาแพงจากผู้ชายคนอื่นแล้วมันรู้สึกกระชุ่มกระชวยหัวใจมากสินะ ถึงได้ยืนยิ้มรับหน้าบานขนาดนั้น!" "นี่คุณ!" ปั้นปรี๊ดแตกขึ้นมาทันที ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "พูดจาให้มันดีๆ หน่อยนะคะ ปั้นปฏิเสธเขาไปแล้วชัดเจน แถมปั้นจะคืนของให้เขาด้วยซ้ำ! หูมีไว้ฟังตาไม่ยอมใช้มองเหรอคะถึงได้เอาแต่พ่นคำพูดไร้สาระแบบนี้ออกมา!" "ปากดีจริงนะ!" ภาคินก้าวเข้าประชิดตัวปั้นด้วยความเร็วที่ทำให้อีกฝ่ายถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องทำงานกระจกใส ปั้นแหงนหน้ามองร่างสูงที่โน้มตัวลงมาทาบทับด้วยความกดดัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นไอความร้อนรุ่มจากตัวของประธานหนุ่มทำให้ลมหายใจสะดุด "ถอยไปเลยนะคะ! มาประชิดตัวปั้นแบบนี้มันละเมิดสิทธิ์ส่วนบุคคล!" ปั้นพยายามใช้มือดันแผงอกกว้างให้ออกห่าง แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับนิ่งสนิทราวกับภูเขาหิน ภาคินก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหูของปั้น ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนคนฟังขนลุกซู่ "ละเมิดสิทธิ์เหรอ... แต่ผมเป็นเจ้านายคุณนะ และที่สำคัญ..." ภาคินหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบดูลึกล้ำและสั่นไหววูบหนึ่งอย่างที่ปั้นไม่เคยเห็นมาก่อน "ผมไม่ชอบให้ใครหน้าไหนมามองคุณด้วยสายตาแบบนั้น... เข้าใจไหม?" หัวใจของปั้นกระตุกวูบอย่างแรง คำพูดดุดันแต่แฝงความหมายบางอย่างทำเอาคำเถียงทั้งหมดจุกแน่นอยู่ที่ลำคอ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศระหว่างทั้งสองกำลังพุ่งทะยานจนแนบชิด ประตูห้องทำงานส่วนตัวที่เปิดแง้มไว้ก็ถูกผลักออกกว้างโดยปราศจากการเคาะเตือน "พี่ภาคินคะ มีเอกสารด่วนจากบอร์ดบริหารที่..." เสียงหวานใสของ มีน ทายาทตระกูลดังที่เดินพรวดพราดเข้ามาหยุดชะงักกึกทันที เมื่อภาพเบื้องหน้าคือท่านประธานหนุ่มสุดเย็นชา กำลังยืนคร่อมกักตัวเลขาฯ หน้าหวานไว้แนบชิดติดผนังชนิดที่เรียกว่าไม่มีช่องว่างระหว่างอากาศ! ปั้นเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบออกแรงผลักอกภาคินเต็มแรงจนร่างสูงเซถอยหลังไปสองก้าว ภาคินสบถในลำคออย่างหัวเสีย หันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาดุดրանที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างเป็นจุล ทว่าก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไรออกมา ปั้นกลับสูดลมหายใจเข้าลึก ปรับสีหน้าให้เรียบเฉย แล้วเอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงนبرนิ่งสนิท "เชิญท่านประธานเคลียร์งานกับคุณมีนตามสบายนะคะ ปั้นขอตัวไปตรวจสอบเอกสารข้างนอกก่อนค่ะ" พูดจบ ปั้นก็ก้าวสวนทางมีนออกไปทันทีโดยไม่แม้แต่จะชายตามองคนตัวโตที่ยืนหน้าดำคร่ำเครียดอยู่ด้านหลัง ภาคินมองตามแผ่นหลังบางที่เดินหายลับไป พร้อมกับความรู้สึกหงุดหงิดจนแทบคลั่งที่ตีรวนขึ้นมาในอก... *ให้ตายสิ... ยิ่งอยากจะดุให้เข็ดหลาบ ทำไมเขากลับยิ่งรู้สึกเหมือนเป็นฝ่ายแพ้ทางเด็กดื้อคนนี้ทุกที!* --- ฝากคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้คนปากแข็งอย่างคุณภาคินและน้องปั้นด้วยนะคะ รักรี้ดทุกคนเสมอค่ะ - หิมะแรกในโตเกียว