เคลียร์ใจในห้องประชุม

เอกสารรายงานงบประมาณการตลาดฉบับล่าสุดถูกวางกระแทกบนโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดัง *ปัง* จนปั้นสะดุ้งเล็กน้อย แต่คนตัวเล็กกลับไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวออกมาเลยแม้แต่น้อย นัยน์ตากลมโตสีนิลเงยขึ้นสบตาชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนค้ำหัวอยู่ด้วยรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทเสียจนคนมองอยากจะเข้ามาหยิกให้เนื้อเขียว "คุณภาคินช่วยกรุณามีมารยาทกับทรัพย์สินของบริษัทด้วยค่ะ เอกสารนี่ไม่ได้ทำมาจากกระดาษทิชชูนะคะ ถึงได้เอามาฟาดเล่นตามอารมณ์หงุดหงิดของตัวเองแบบนี้" ปั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือน ทันทีที่ประตูห้องประชุมใหญ่ถูกล็อกกลอนสนิทจากด้านในและเหลือเพียงเขากับประธานหนุ่มจอมซึนแค่สองคน บรรยากาศรอบตัวก็พุ่งทะยานเข้าสู่จุดเดือดทันทีโดยไม่ต้องมีใครจุดชนวน ภาคินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายบึ้งตึง ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ มือหนาทั้งสองข้างเท้าลงกับขอบโต๊ะโน้มตัวลงมาประชิด จนปั้นเผลอเอนตัวหนีไปด้านหลังโดยอัตโนมัติ แต่ติดที่พนักเก้าอี้ทำให้หนີไปไหนไม่ได้ "หงุดหงิดเหรอ? รู้ตัวด้วยเหรอครับคุณเลขาฯ ว่าทำตัวน่าหงุดหงิดใส่ผมขนาดไหน" ภาคินเค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาคมกวาดมองใบหน้าเนียนใสที่เชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว "ไปยิ้มระรื่นหัวเราะต่อกระซิกอยู่กับไอ้มีนมันสนุกมากสินะ ถึงได้ลืมหน้าที่ตัวเองว่าต้องเข้ามาเตรียมเอกสารให้ผมตั้งแต่สิบนาทีแรก" ปั้นเลิกคิ้วขึ้นสูง ความรู้สึกหงุดหงิดที่สะสมมาตั้งแต่ตอนบ่ายพวยพุ่งขึ้นมาจุกอก ท่าทีหึงหวงแบบเด็กๆ ที่อีกฝ่ายพยายามกลบเกลื่อนด้วยคำพูดร้ายกาจ ยิ่งกระตุ้นให้ปั้นอยากจะต่อปากต่อคำให้รู้แล้วรู้รอด "อ๋อ... นี่คุณภาคินกำลังโกรธเรื่องที่มีนเอาขนมมาฝากผมว่างั้นเถอะค่ะ?" ปั้นจงใจลากเสียงยาวอย่างยั่วโมโห "แปลกจังเลยนะคะ มีนเขาก็แค่สุภาพบุรุษคนหนึ่งที่ใส่ใจคนรอบข้าง ไม่เห็นแปลกตรงไหนที่จะคุยด้วย หรือว่า... ประธานบริษัทเรากลัวว่าเลขาฯ จะปันใจไปให้คนอื่น เลยต้องมาตามจิกกัดผมแบบนี้เหรอคะ?" "ปั้น!" ภาคินคำรามต่ำในลำคอ ดวงตาคมวาวโรจน์ขึ้นด้วยโทสะและความเจ็บใจที่ถูกจี้จุดได้ตรงเผง มือหนาเอื้อมมากระชากแขนเรียวให้ลุกขึ้นยืนประชิดตัวโดยไม่ทันตั้ง แรงปะทะทำให้ร่างโปร่งเซเข้าไปปะทะแผงอกกว้าง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับไอความร้อนจากร่างกายของอีกฝ่ายโชยเข้าจมูกจนปั้นชะงัก ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปัดป่าวอยู่เหนือขมับทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ แต่ริมฝีปากบางก็ยังไม่วายรั้น "ปล่อยนะคะ มาจับตัวผมทำไม..." ปั้นพยายามขืนตัวออก แต่ทว่าอ้อมแขนแข็งแกร่งที่โอบรัดเอวบางไว้แน่นราวกับคีมเหล็กนั้นมั่นคงเสียยิ่งกว่ากำแพงเมืองจีน "ปากเก่งนักนะ... หัดต่อปากต่อคำเก่งขึ้นทุกวัน ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่กล้าลองดีกับผมขนาดนี้ฮึ?" ภาคินก้มลงกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนขนลุกซู่ ความใกล้ชิดที่แนบ ชิดจนแทบไม่มีช่องว่างทำให้อุณหภูมิในห้องประชุมที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำกลับร้อนระอุขึ้นมาอย่างน่าประหลาด ปั้นเงยหน้าขึ้นหวังจะด่ากราดกลับไปอีกสักชุด แต่ทว่าดวงตาสีนิลกลับต้องชะงักค้างเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาคู่คมที่ฉายแววบางอย่างที่อ่านไม่ออก... มันทั้งดุดัน คลั่งไคล้ และสั่นไหวระริกด้วยแรงอารมณ์ ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากของทั้งคู่ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวโครมครามแข่งกันในความเงียบ ภาคินมองริมฝีปากสีพีชที่ขยับเถียงเขาอยู่เมื่อครู่ ไล่สายตาลงมายังลำคอระหงที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ ความหึงหวงที่ตีรวนอยู่ในอกเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความโหยหาอย่างรุนแรงที่เจ้าตัวก็ไม่อาจปฏิเสธได้ มือหนาที่จับเอวบางเปลี่ยนเป็นลูบไล้แผ่นหลังเนียนผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตอย่างเผลอไผล ปั้นหายใจติดขัด สมองขาวโพลนไปหมดเมื่อใบหน้าคมคายค่อยๆ โน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดริมฝีปาก ปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านแก้มเนียนไปนิดเดียว นัยน์ตากลมโตหลับ Sลงครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณเมื่อริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้ามาใกล้จนแทบจะแนบชิด... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ตามด้วยเสียงเปิดลูกบิดประตูจากด้านนอกที่กำลังหมุนเข้ามาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย! "คุณภาคินคะ เอกสารด่วนจากแผนกบัญชี... อุ๊ย!" เสียงอุทานตกใจของเลขาฯ หน้าห้องดังลั่นพร้อมกับร่างที่ผับเข้ามาในห้องประชุม แต่นั่นยังไม่น่าตกใจเท่ากับภาพที่ภาคินและปั้นผละออกจากกันแทบไม่ทัน—ทว่าใบหน้าของทั้งคู่ยังคงอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ และมือของภาคินยังคงโอบเอวปั้นไว้คาอยู่บนสายตาของบุคคลที่สาม! ฝากคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้คนปากแข็งอย่างคุณภาคินและน้องปั้นด้วยนะคะ รักรี้ดทุกคนเสมอค่ะ - หิมะแรกในโตเกียว